بلوچی



مونیکا بلوچی مجری جشنواره کن شد

مونیکا بلوچي بازیگر ایتالیایی مجری جشنواره کن در سال 2017 شد

مونیکا بلوچی مجری هفتادمین جشنواره کن شد

published in: جهان مونیکا بلوچي بازیگر ایتالیایی اجرای مراسم افتتاحیه و اختتامیه هفتادمین دوره جشنواره کن را به عهده خواهد داشت که 17 تا 28 مه برگزار می شود. او سال 2003 نیز در جشنواره کن این مسئولیت را به عهده داشت. به گزارش مووی مگ به نقل از هنرآنلاین، بلوچي 52 ساله پا جای پای لورن لافیت، کمدین می گذارد که مجری مراسم دوره قبل جشنواره کن بود. پیش از آن لمبرت ویلسن دو سال پیاپی ...

ارائه خدماتی متفاوت به مسافرین نوروزی/ از ب ایی فضای دوست یار کودک تا توزیع " دانکوک بلوچی" در سراوان

معاون جمعیت هلال احمر شهرستان سراوان از ایجاد فضای دوست یار کودک و توزیع گندم برشته "دانکوک بلوچي" به مسافرین نوروزی در این شهرستان خبر داد.

مونیکا بلوچی مجری مراسم جشنواره کن شد

بازیگر ایتالیایی سال 2003 نیز اجرای مراسم افتتاحیه و اختتامیه جشنواره کن را به عهده داشت.

نمایش لباس و قیچک بلوچی در موزه پاریس +تصاویر

مدیرکل میراث فرهنگی، صنایع دستی و گردشگری استان سیستان و بلوچستان گفت: در موزه کبرانلی در پاریس، از ۱۰ لباس نمایش داده شده یک لباس به ن بلوچ متعلق است.

نمایش لباس و قیچک بلوچی در موزه پاریس

مدیرکل میراث فرهنگی، صنایع دستی و گردشگری استان سیستان و بلوچستان گفت: در موزه «کبرانلی» در پاریس از ۱۰ لباس نمایش داده شده، یک لباس به ن بلوچ متعلق است و بین آثار به نمایش آمده در این موزه می توان ساز قیچک بلوچ را دید. کامبیز مشتاق گوهری در گفت وگو با ایسنا درباره بودجه ای که به صنایع دستی در استان سیستان و بلوچستان اختصاص داده شده است، اظهار کرد: اعتبارات خوبی در سطح ملی و استانی در حوزه کارگاه ها و بازارچه های صنایع دستی گرفتیم. این اعتبار حدود پنج میلیارد تومان است. ما سه برند جدی سوزن دوزی، سفال و حصیر بلوچستان را داریم، ... ادامه مطلب»

به سوگ من نشسته ای ولی نمرده ام هنوز

موسیقی ما - «قیامت پیش روی شما و مرگ در پشت سر، شما را می راند. سبک بار شوید تا برسید. همانا آنان که رفتند، در انتظار رسیدن شمایند.» مرگ، تقدیر است و سرنوشت محتوم هر بشری. می توان از مرگ هراسید یا چون مولای متقیان که از شکوه جهان آ ت آگاه است، بی صبرانه انتظارش را کشید. او به مؤمنانش نیز توصیه می کند: «ای مردم! شما را به یادآوری مرگ سفارش می کنم. از مرگ کمتر غفلت کنید. چگونه مرگ را فراموش می کنید، در حالی که او شما را فراموش نمی کند؟ و چگونه طمع می ورزید، در حالی که به شما مهلت نمی دهد؟» سالی که گذشت اما موسیقی ایران چهره های بسیاری را از دست داد. از بزرگان حوزه ی موسیقی سنتی ایران گرفته تا فعالان موسیقی پاپ و انی که در زمینه ی موسیقی تلفیقی فعالیت داشتند. بسیاری از چهره های موسیقی در حالی رفتند که هیچ جانشینی برای آنان نیست؛ بسیاری نیز با رفتن شان، بخش عظیمی از گنجینه ی موسیقی نواحی ایران را با خود برای همیشه بردند. مرگ، سرنوشت محتوم تمام آدمی زادگان است. * فرهنگ شریف «فرهنگ شریف» (آهنگساز و نوازنده برجسته تار) شهریورماه امسال بعد از مدت ها بیماری و البته سال ها سکوت موسیقایی درگذشت. او از برجسته ترین نوازندگان تار بود که در طول عمر پربار هنری خود، آثار خاطره انگیز بسیاری را خلق کرد. او ابتدا موسیقی را از «عبدالحسین شهنازی» و مرتضی نی داوود (تارنوازان بزرگ اوا دوره قاجار و اوایل پهلوی) آموخت؛ اما شیوه نوازندگی او به ان اش شباهتی نداشت و مخصوص خود او بود. شریف خیلی زود در رادیو به عنوان تک نواز آواز، خوانندگان را همراهی می کرد. یکی از مهم ترین و دلنشین ترین سبک های نوازندگی تار متعلق به او بوده است. او با ابداعاتی که در نحوه انگشت گذاری و مضراب زنی در نقاط مختلف سیم های تار انجام داده، از تار ص کاملاً متفاوت به وجود آورده که بسیاری معتقدند زیباترین صدای تولیدشده از ساز تار است. او با قریحه بی مانندش ملودی هایی بسیار لطیف و زیبا ساخته است. فرهنگ شریف از سوی مرکز حفظ میراث فرهنگی شرق در موزه هنر لندن برای برگزاری کنسرت پژوهشی و همچنین تشکیل کارگاه تخصصی ساز تار دعوت شد. او در ایران نیز کنسرت های متعددی در تالارهای متعدد و جشنواره ها برگزار کرد و همچنین همراه با محمدرضا شجریان اجراهای زیادی در ایران و کشورهای مختلف اجرا کرده است. «هوشنگ کامکار» بعد از درگذشت او نوشت: «موسیقی ایران اگر چیزی دارد، از افرادی مانند فرهنگ شریف است که سکوی پرش موسیقی بوده اند. افرادی مانند او، خورشید موسیقی ملی ما هستند. یکی از خصوصیات بارز فرهنگ شریف، صاحب سبک بودن او بود. ما نوازنده ی تار زیاد داریم، اما سبک شریف مختص خودش بود. فعالیت هایی که او در زمینه موسیقی ملی ایرانی داشت، بر هیچ ی پوشیده نیست. فرهنگ شریف در گوش و قلب تمام موزیسین های ایرانی جا دارد. نام او تا ابد جاودانه خواهد ماند و هیچ چیزی نمی تواند ارزش آن را کم کند.» * ابراهیم شریف زاده با درگذشت «ابراهیم شریف زاده» سرو امان و ستون موسیقی اسان فرو ریخت. او از برجسته ترین خنیاگران موسیقی اسان بود. با درگذشت او، بخش عظیمی از گنجینه ی موسیقی اسان از بین رفت. «شریف زاده» با غلامحسین سمندری (دوتارنواز نامدار با زی) حدود 6 دهه همکاری کرد که از جمله ی آن می توان به آلبوم «خون پاش و نغمه ریز» اشاره کرد که حاصل این همکاری است. اذان معروف او که به شیوه ای منحصربه فرد خوانده می شود، توجه بسیاری از پژوهش گران را به خود معطوف کرده است. تفاوت خواندن شریف زاده با سایر ان موسیقی محلی اسان در این بود که او علاوه بر اجرای حزن انگیز موسیقی این خطه، نغمه هایی را به صورت حماسی اجرا کرده که پژوهش گران معتقدند در تاریخ موسیقی اسان هیچ به این صورت نمی خوانده است. او در زندگی هنری خود، آثاری چون «یار وفادار»، «یا غیاث المستغیثین»، «سرو امان»، «مناجات خوانی»، «دلبر رعنا» و «بهاره دخترعمو» را خلق کرده بود. * مصطفی کمال پورتراب «مصطفی کمال پورتراب» بیش از نود سال زندگی کرد؛ اما همچنان تا آ ین روزهای زندگی اش موسیقی نوشت، خواند و به دیگران تعلیم داد. او متولد سال ۱۳۰۳ خورشیدی در تهران بود و با وجود کهولت سن، هنوز هم ساعت ها سر کلاس های درس می ایستاد و درس می داد. او یادگار دوران علی نقی خان ی، ابوالحسن خان صبا، روح الله خالقی و... بود. او فراگیری این هنر را به طور جدی از سن ۱۵سالگی در هنرستان عالی شروع کرد و در سال ۱۳۲۴ به پایان رسانید. در این دوره، ریاست هنرستان به عهده غلامحسین مین باشیان و مصادف با آمدن دوازده نفر از بهترین ان این هنر از چک اسلواکی و بلژیک به هنرستان بود. او علاوه بر فراگیری موسیقی کلاسیک، در همین دوران با موسیقی ایران نیز آشنا شد و آن را فرا گرفت. در سال ۱۳۳۰ که دوره عالی آهنگسازی در هنرستان عالی افتتاح شد، پورتراب نزد ان برجسته ای همچون گیتی خسروی، امانوئل ملیک اصلانیان و فریدون فرزانه، پیانو، سلفژ و هارمونی، فرم و دشیفراژ را فرا گرفت. او نزدیک نیم قرن در هنرستان های عالی و ملی و دانشکده هنرهای زیبای تهران مشغول تدریس بود. از او چندین اثر تصنیف شده با عنوان های «آواز بی گفتار» سرودهای وحدت و انقلاب، قطعات سوئیت هفت پیکر نظامی برای ار تر سمفونیک، چند قطعه ایرانی برای ار تر زهی، چند قطعه برای گروه کر آکاپلا، برگرفته از چند رباعی خیام و چندین اثر دیگر باقی مانده است. * علی محمد بلوچ «علی محمد بلوچ» معروف به «علیوک» یکی از بزرگ ترین موسیقی دانان بلوچستان بود؛ آن قدر که می توان گفت با رفتن او ساز سرود (قیچک) در چابهار یتیم شد. او از آ ین و مهم ترین منابع موسیقی بلوچ به حساب می آمد. «علیوک» موسیقی شائری، گواتی (موسیقی درمانی) و انواع رتوارهای سُوت و نازنیک را در حد کمال اجرا می کرد. او در هر دو منطقه بلوچستان -یعنی دو سوی مرزهای ایران و پا تان- از برجسته ترین موسیقی دانان بلوچ شناخته می شد. علی محمد بلوچ یکی از چند پهلوان یا برجسته ی موسیقی بلوچي و ساز سرود بود که توانست با بزرگ ترین شائران بلوچستان از جمله «ملاکمال خان» و «لعل بخش پیک» همراهی کند. * حسن پیغان «حسن پیغان» خواننده معروف هرمزگانی تیرماه امسال بر اثر ایست قلبی درگذشت. حسن پیغان که سابقه کارهای مشترک با زنده یاد ناصر عبداللهی و رضا صادقی را در کارنامه داشت، با بازخوانی ترانه معروف و قدیمی «نازی جون» در سال های اول دهه 80 سر و صدای زیادی به پا کرد. او در سال های پایانی عمر خویش، از موسیقی حرفه ای فاصله گرفته بود. او از م عین فرهنگ عمومی هرمزگان بود و توجه ویژه اش به موسیقی بومی هرمزگان و تعصب اش به معرفی ترانه های بومی در آثارش مشهود است. او یکی از انی بود که مسیر حضور خوانندگان هرمزگان به موسیقی کشور را گشود و یکی از پیشگامان مطرح موسیقی هرمزگان در سطح کشور بود. از این خواننده، چهار آلبوم به نام های «پشیمون»، «یار منی»، «شطرنج» و «دوسم داری» به یادگار مانده است. پیغان همچنین در قطعه «هموطن» با رضا صادقی، فرزاد فرزین و تنی چند از خوانندگان مطرح پاپ حضور داشت. * جواد لشگری جواد لشگری از نوازندگان و آهنگسازان پیش وت موسیقی ایرانی هم فروردین ماه در سن ۹۳ سالگی درگذشت. او آثار بسیاری در موسیقی اصیل ساخت؛ اما کارهایش با «علیرضا افتخاری» در این سال ها ماندگار شد؛ آثاری چون «خوش آمدی»، «گل میخک» و «عشق گمشده» که ترانه ها و تصانیف قدیمی به همراه آثار جدیدش بود و همگی پرفروش شدند. او در جوانی برای فراگیری و نواختن ویلن به ترتیب نزد ابوالحسن صبا و مهدی خالدی و پس از این دو نفر به کلاس احمد فروتن راد رفت و ردیف های موسیقی ایرانی و چند کتاب خارجی را نزد او فرا گرفت. مرحوم لشگری همکاری خود را با رادیو، در سال ۱۳۲۶ با نواختن آهنگی به نام «فتنه» (با شعری از رهی معیری) آغاز کرد و از سال ۱۳۲۸ رسماً در ار ترهای مهدی خالدی، مرتضی محجوبی، ابراهیم منصوری و حسین یاحقی شرکت کرد. او در سال ۱۳۳۲ به س رستی ار تر بزرگ رادیو انتخاب شد و تا سال ۱۳۳۵ در این سمت ار تر را هدایت کرد. زنده یاد جواد لشگری جلد اول آثار خود را با شعر شعرای تراز اول به نام «صد آهنگ» به چاپ رسانیده و جلد دوم آن نغمه های «دل انگیز» نام دارد. * حسین طیبی حسین طیبی نوازنده توانای لَله وا امسال در سن ۸۰ سالگی درگذشت تا مویه ای دیگر برای موسیقی بومی و نواحی مازندران طنین انداز شود و آ ین بازمانده ساز چوپانی لَله وا به تاریخ بپیوندد. ساز لَله وا ساز خاص موسیقی چوپانان است که در صحرا نواخته می شود. طیبی دارای ی افتخاری لَله وا از جشنواره آوینیون فرانسه و پیش وت موسیقی مازندران و پدر ساز لَله وا بود. او چهار نوار خود را پیش از انقلاب به شماره های ۱۲۴، ۱۲۵ و ۱۴۱ انتشار داد. حسین طیبی برای نخستین بار به صورت ابداعی در آواز ی از منطقه صوتی سوم لَله وا استفاده کرد و از سال ۱۳۶۴ به عنوان مدرس لَله وا در خانه مازندران مشغول آموزش بوده و شاگردان بسیاری را پرورش داده است. * مجید نجاحی مجید نجاحی نوازنده ی خوش نواز و صاحب سبک سنتور و ه ن پرویز یاحقی و حبیب الله بدیعی و از نوازندگان سنتور «گل ها» غزیبانه درگذشت. صدای ساز او لحنی منحصربه فرد داشت. نجاحی نوازندگی سنتور را از همسایه خود، محسن بی آزار فرا گرفت که از جمله نوازندگان سنتور در رادیو به شمار می رفت. پیش از آن البته او دو سالی را بدون سنتور بود تا اینکه با اندک مبلغی توانست نجار سر کوچه خود را راضی کند تا سنتوری کوچک برایش بسازد که سیم های آن را هم از بی آزار گرفت. نجاحی پس از پنج سال نواختن سنتور، با حسین قوامی (فاخته) آشنا شد و این آشنایی پنجره ای را برایش گشود و پس از چندی با احمد عبادی و مرتضی خان محجوبی و نورعلی خان برومند و ان دیگر آشنا و از وجود آنها بهره گرفت. او شدیداً تحت تأثیر نوازندگی محجوبی قرار گرفت و سعی کرد از سبک و سیاق نوازندگی اش استفاده کند و با ردیف ها و گوشه ها و دستگاه های موسیقی ایرانی آشنا شود. مجید نجاحی، در سال ۱۳۳۷ بنا به دعوت داود پیرنیا به برنامه «گل ها» رفت. نحوه دعوت پیرنیا از او چنین بود که روزی نجاحی در منزل عبدالعلی ی مهمان بود و در منزل او سنتور می زده که پیرنیا بلافاصله برای اجرای برنامه دعوت اش می کند و پس از امتحانی که توسط چند از او گرفته می شود، در گل های شماره ۲۰ به اتفاق عبدالعلی ی شرکت و این برنامه در دستگاه «همایون» بود. پس از این برنامه بود که در گل های گوناگون، پیرنیا همراه با خوانندگانی چون حسین قوامی، اکبر گلپایگانی، محمدرضا شجریان، محمود خوانساری، ایرج، عبدالوهاب شهیدی و بسیاری از خوانندگان گل ها شرکت مستمر داشت. نجاحی در برنامه های دیگر رادیو نیز فعالیت داشته؛ از جمله تک نوازی سنتور و برنامه تک نوازان و چند سالی هم به اتفاق همایون م، برنامه موسیقی اصیل ایرانی را از برنامه دوم رادیو اف.ام اجرا می کرد. او برای شناساندن موسیقی اصیل و سنتی ایران -به خصوص سنتور که یک ساز ملی است- مسافرت های فراوانی به کشورهای مختلف کرده است. نجاحی بعد از انقلاب عمدتاً به تدریس پرداخت و کمتر اجرای صحنه ای داشت. او بامداد صبح پنج شنبه ۲۱ مرداد ۱۳۹۵ درگذشت. * طلیعه کامران طلیعه کامران (نوازنده ی پیش وت سنتور، شاعر و نقاش) پس از طی مدت ها بیماری، صبح امروز ۲۴ اسفندماه درگذشت. این نوازنده ی پیش وت، به علت نارسایی کلیه در بیمارستان بستری بود. کامران متولد سال ۱۳۰۹ بود. پدرش ویلن را از حسین خان اسماعیل زاده فرا گرفته بود و مادرش نیز علاوه بر آشنایی با موسیقی، به هنر نقاشی می پرداخت. پدرش از دوستان حبیب سماعی بود و از حبیب خواست که به طلیعه سنتور بیاموزد. سماعی از حدود سال های ۱۳۲۱ هر دو هفته به تعلیم طلیعه می پرداخت. او از سال های ۱۳۲۶ به تکمیل آموزه های سماعی نزد دیگر شاگرد حبیب، مرتضی عبدالرسولی پرداخت. همچنین به فراگیری ضربی های قدیمی و هم نوازی آن ها با حسین تهرانی پرداخت. حسین تهرانی او را با زنده یاد روح الله خالقی آشنا کرد و بخشی از برنامه های کنسرت های انجمن موسیقی ملی را به هم نوازی سنتور طلیعه کامران و ضرب حسین تهرانی اختصاص یافت. خالقی بعدها محتوای برنامه همایون اجرای طلیعه کامران را ضبط کرد و به عنوان نمونه هنر بانوان موسیقیدان ایران، طی بازدید خود از روسیه، به آن کشور برد. بنا به توصیه روح الله خالقی به طلیعه کامران، او در اوا دهه ۲۰ به آموختن خط نت نزد روح الله خالقی و تکمیل آن نزد ابوالحسن صبا پرداخت. «طلیعه کامران» همچنین نقاشی پرسابقه بود. اولین نمایشگاه انفرادی خود را در سال ۱۳۴۷ در دانشکده هنرهای زیبای تهران برگزار کرد. او ۱۱ نمایشگاه انفرادی داشت و در ۴۲ نمایشگاه گروهی در ایران و خارج از ایران شرکت کرد. کتاب «بخش هایی از ردیف حبیب سماعی به روایت طلیعه کامران» (منتشرشده توسط موسیقی عارف به سال ۱۳۸۸) و سی دی «یادگار حبیب» (حاوی بخش هایی از ردیف حبیب سماعی)، «سنتور طلیعه کامران، تنبک و آواز حسین تهرانی» (منتشرشده در سال ۱۳۹۰) بخشی از فعالیت های این هنرمند است. * افشین یداللهی درگذشت «افشین یداللهی» غیرمنتظره ترین اتفاقی بود که در سال جاری رخ داد و بخش زیادی از موسیقی ایران را در بهت و حیرت فرو برد. او که خالق ماندگارترین ترانه های یکی دو دهه ی اخیر بود، فعالیت های حرفه ای خود را در سال ۱۳۷۶ در سازمان صدا و سیمای ایران آغاز کرد. نخستین ترانه های او با آهنگسازی فؤاد حجازی و شادمهر عقیلی و با خوانندگی خشایار اعتمادی اجرا شد. از جمله ترانه های ماندگار او می توان به تیتراژ سریال هایی چون «شب آفت »، «مسافری از هند»، «فقط به خاطر تو»، «کمکم کن»، «خوش رکاب»، «غریبانه»، «شب دهم»، «خط شکن»، «میوه ممنوعه»، «مدار صفردرجه»، «تب سرد»، «تبریز در مه» و «معمای شاه» اشاره کرد. افشین یداللهی بامداد چهارشنبه ۲۵ اسفند ۱۳۹۵ در مسیر بازگشت از هشتگرد به سمت تهران به دلیل برخورد شدید یک دستگاه کامیون با خودرویش درگذشت. از افشین یداللهی پنج مجموعه شعر به نام های «روزشمار یک عشق»، «امشب کنار غزل های من بخواب»، «جنون منطقی»، «حرف هایی که باید می گفتم و تو باید می شنیدی» و «مشتری میکده ای بسته» به جا مانده است. * حبیب محبیان حبیب محبیان معروف به «حبیب» خواننده، آهنگساز، نوازنده و ترانه سرای ایرانی بود. جنس صدای متمایز حبیب، استفاده اش از گیتار ۱۲سیمی و آهنگسازی متأثر از موسیقی راک غربی، او را هنرمندی متمایز کرده بود. او بعد از سال ها زندگی خارج از کشور به ایران بازگشت و مقدمات آلبوم رسمی خود در ایران را فراهم کرد. حبیب مدت ها از بیماری قلبی رنج می برد و در نهایت در ساعت ۹ صبح ۲۱ داد ۱۳۹۵ بر اثر ایست قلبی در روستای نیاسته کتالم (رامسر) و در ۶۸ سالگی درگذشت. * هادی پاکزاد هادی پاکزاد، آهنگساز، خواننده و ترانه سرای سبک موسیقی رناتیو راک است. او از سال ۱۳۸۱ فعالیت های خود را در حوزه موسیقی آغاز کرد و نخستین آلبوم رسمی اش به نام «تاریکی» دی ماه سال ۱۳۹۴ روانه بازار موسیقی کشور شد. هادی پاکزاد از اولین خواننده های سبک راک و رناتیو در ایران بود. آثار هادی پاکزاد که تماماً از سروده های خودش بود، عموماً سوژه محور و مفهومی بودند و در این روند، بافت موسیقی ویژه ای را دنبال نمی کرد. هرچند عموم آثار او در چارچوب موسیقی الکترونیک و رناتیو گنجانده شده بود. * شاهرخ پورمیامین شاهرخ پورمیامین (نوازنده سرشناس گیتار) بعد از مدت ها بیماری، اردیبهشت ماه امسال در بیمارستان آسیا درگذشت. «تومور مغزی» دلیل اصلی درگذشت این هنرمند حوزه موسیقی عنوان شده است. پورمیامین پیش از این همکاری هایی با خواننده هایی چون محمد اصفهانی، علیرضا عصار، فرمان فتحعلیان، محسن چاوشی و... داشته است. این هنرمند در اولین و دومین جشن سالانه موسیقی ما نامزد ب عنوان «نوازنده برتر سال» شده بود. پورمیامین در آلبوم های «این حال من بی توست» (علیرضا عصار)، «فاصله»، «نون و دلقک» و... (محمد اصفهانی)، «غریبه» (فریدون آسرایی)، «پاروی بی قایق»، «من خود آن سیزده ام» (محسن چاوشی)، «شلیک» (فرزاد فرزین)، «نفس های بی هدف» (محسن یگانه)، «ناجی»، «با مردم بیگانه» و... (فرمان فتحعلیان) به نواختن گیتار پرداخته و صدها بار با خوانندگانی چون علیرضا عصار، محمد اصفهانی، فرمان فتحعلیان و... روی صحنه رفت.روتیتر: یادی از درگذشتگان موسیقی در سال 1395منبع: سایت موسیقی مانویسنده: سما بابایی ع خبر اول: دسته بندی مطلب: خبرخلاصه مطلب: موسیقی ما - «قیامت پیش روی شما و مرگ در پشت سر، شما را می راند. سبک بار شوید تا برسید. همانا آنان که رفتند، در انتظار رسیدن شمایند.» مرگ، تقدیر است و سرنوشت محتوم هر بشری. می توان از مرگ هراسید یا چون مولای متقیان که از شکوه جهان آ ت آگاه است، بی صبرانه انتظارش را کشید. او به مؤمنانش نیز توصیه می کند: «ای مردم! شما را به یادآوری مرگ سفارش می کنم. از مرگ کمتر غفلت کنید. ...

به سوگ من نشسته ای ولی نمرده ام هنوز

موسیقی ما - «قیامت پیش روی شما و مرگ در پشت سر، شما را می راند. سبک بار شوید تا برسید. همانا آنان که رفتند، در انتظار رسیدن شمایند.» مرگ، تقدیر است و سرنوشت محتوم هر بشری. می توان از مرگ هراسید یا چون مولای متقیان که از شکوه جهان آ ت آگاه است، بی صبرانه انتظارش را کشید. او به مؤمنانش نیز توصیه می کند: «ای مردم! شما را به یادآوری مرگ سفارش می کنم. از مرگ کمتر غفلت کنید. چگونه مرگ را فراموش می کنید، در حالی که او شما را فراموش نمی کند؟ و چگونه طمع می ورزید، در حالی که به شما مهلت نمی دهد؟» سالی که گذشت اما موسیقی ایران چهره های بسیاری را از دست داد. از بزرگان حوزه ی موسیقی سنتی ایران گرفته تا فعالان موسیقی پاپ و انی که در زمینه ی موسیقی تلفیقی فعالیت داشتند. بسیاری از چهره های موسیقی در حالی رفتند که هیچ جانشینی برای آنان نیست؛ بسیاری نیز با رفتن شان، بخش عظیمی از گنجینه ی موسیقی نواحی ایران را با خود برای همیشه بردند. مرگ، سرنوشت محتوم تمام آدمی زادگان است. * فرهنگ شریف «فرهنگ شریف» (آهنگساز و نوازنده برجسته تار) شهریورماه امسال بعد از مدت ها بیماری و البته سال ها سکوت موسیقایی درگذشت. او از برجسته ترین نوازندگان تار بود که در طول عمر پربار هنری خود، آثار خاطره انگیز بسیاری را خلق کرد. او ابتدا موسیقی را از «عبدالحسین شهنازی» و مرتضی نی داوود (تارنوازان بزرگ اوا دوره قاجار و اوایل پهلوی) آموخت؛ اما شیوه نوازندگی او به ان اش شباهتی نداشت و مخصوص خود او بود. شریف خیلی زود در رادیو به عنوان تک نواز آواز، خوانندگان را همراهی می کرد. یکی از مهم ترین و دلنشین ترین سبک های نوازندگی تار متعلق به او بوده است. او با ابداعاتی که در نحوه انگشت گذاری و مضراب زنی در نقاط مختلف سیم های تار انجام داده، از تار ص کاملاً متفاوت به وجود آورده که بسیاری معتقدند زیباترین صدای تولیدشده از ساز تار است. او با قریحه بی مانندش ملودی هایی بسیار لطیف و زیبا ساخته است. فرهنگ شریف از سوی مرکز حفظ میراث فرهنگی شرق در موزه هنر لندن برای برگزاری کنسرت پژوهشی و همچنین تشکیل کارگاه تخصصی ساز تار دعوت شد. او در ایران نیز کنسرت های متعددی در تالارهای متعدد و جشنواره ها برگزار کرد و همچنین همراه با محمدرضا شجریان اجراهای زیادی در ایران و کشورهای مختلف اجرا کرده است. «هوشنگ کامکار» بعد از درگذشت او نوشت: «موسیقی ایران اگر چیزی دارد، از افرادی مانند فرهنگ شریف است که سکوی پرش موسیقی بوده اند. افرادی مانند او، خورشید موسیقی ملی ما هستند. یکی از خصوصیات بارز فرهنگ شریف، صاحب سبک بودن او بود. ما نوازنده ی تار زیاد داریم، اما سبک شریف مختص خودش بود. فعالیت هایی که او در زمینه موسیقی ملی ایرانی داشت، بر هیچ ی پوشیده نیست. فرهنگ شریف در گوش و قلب تمام موزیسین های ایرانی جا دارد. نام او تا ابد جاودانه خواهد ماند و هیچ چیزی نمی تواند ارزش آن را کم کند.» * ابراهیم شریف زاده با درگذشت «ابراهیم شریف زاده» سرو امان و ستون موسیقی اسان فرو ریخت. او از برجسته ترین خنیاگران موسیقی اسان بود. با درگذشت او، بخش عظیمی از گنجینه ی موسیقی اسان از بین رفت. «شریف زاده» با غلامحسین سمندری (دوتارنواز نامدار با زی) حدود 6 دهه همکاری کرد که از جمله ی آن می توان به آلبوم «خون پاش و نغمه ریز» اشاره کرد که حاصل این همکاری است. اذان معروف او که به شیوه ای منحصربه فرد خوانده می شود، توجه بسیاری از پژوهش گران را به خود معطوف کرده است. تفاوت خواندن شریف زاده با سایر ان موسیقی محلی اسان در این بود که او علاوه بر اجرای حزن انگیز موسیقی این خطه، نغمه هایی را به صورت حماسی اجرا کرده که پژوهش گران معتقدند در تاریخ موسیقی اسان هیچ به این صورت نمی خوانده است. او در زندگی هنری خود، آثاری چون «یار وفادار»، «یا غیاث المستغیثین»، «سرو امان»، «مناجات خوانی»، «دلبر رعنا» و «بهاره دخترعمو» را خلق کرده بود. * مصطفی کمال پورتراب «مصطفی کمال پورتراب» بیش از نود سال زندگی کرد؛ اما همچنان تا آ ین روزهای زندگی اش موسیقی نوشت، خواند و به دیگران تعلیم داد. او متولد سال ۱۳۰۳ خورشیدی در تهران بود و با وجود کهولت سن، هنوز هم ساعت ها سر کلاس های درس می ایستاد و درس می داد. او یادگار دوران علی نقی خان ی، ابوالحسن خان صبا، روح الله خالقی و... بود. او فراگیری این هنر را به طور جدی از سن ۱۵سالگی در هنرستان عالی شروع کرد و در سال ۱۳۲۴ به پایان رسانید. در این دوره، ریاست هنرستان به عهده غلامحسین مین باشیان و مصادف با آمدن دوازده نفر از بهترین ان این هنر از چک اسلواکی و بلژیک به هنرستان بود. او علاوه بر فراگیری موسیقی کلاسیک، در همین دوران با موسیقی ایران نیز آشنا شد و آن را فرا گرفت. در سال ۱۳۳۰ که دوره عالی آهنگسازی در هنرستان عالی افتتاح شد، پورتراب نزد ان برجسته ای همچون گیتی خسروی، امانوئل ملیک اصلانیان و فریدون فرزانه، پیانو، سلفژ و هارمونی، فرم و دشیفراژ را فرا گرفت. او نزدیک نیم قرن در هنرستان های عالی و ملی و دانشکده هنرهای زیبای تهران مشغول تدریس بود. از او چندین اثر تصنیف شده با عنوان های «آواز بی گفتار» سرودهای وحدت و انقلاب، قطعات سوئیت هفت پیکر نظامی برای ار تر سمفونیک، چند قطعه ایرانی برای ار تر زهی، چند قطعه برای گروه کر آکاپلا، برگرفته از چند رباعی خیام و چندین اثر دیگر باقی مانده است. * علی محمد بلوچ «علی محمد بلوچ» معروف به «علیوک» یکی از بزرگ ترین موسیقی دانان بلوچستان بود؛ آن قدر که می توان گفت با رفتن او ساز سرود (قیچک) در چابهار یتیم شد. او از آ ین و مهم ترین منابع موسیقی بلوچ به حساب می آمد. «علیوک» موسیقی شائری، گواتی (موسیقی درمانی) و انواع رتوارهای سُوت و نازنیک را در حد کمال اجرا می کرد. او در هر دو منطقه بلوچستان -یعنی دو سوی مرزهای ایران و پا تان- از برجسته ترین موسیقی دانان بلوچ شناخته می شد. علی محمد بلوچ یکی از چند پهلوان یا برجسته ی موسیقی بلوچي و ساز سرود بود که توانست با بزرگ ترین شائران بلوچستان از جمله «ملاکمال خان» و «لعل بخش پیک» همراهی کند. * حسن پیغان «حسن پیغان» خواننده معروف هرمزگانی تیرماه امسال بر اثر ایست قلبی درگذشت. حسن پیغان که سابقه کارهای مشترک با زنده یاد ناصر عبداللهی و رضا صادقی را در کارنامه داشت، با بازخوانی ترانه معروف و قدیمی «نازی جون» در سال های اول دهه 80 سر و صدای زیادی به پا کرد. او در سال های پایانی عمر خویش، از موسیقی حرفه ای فاصله گرفته بود. او از م عین فرهنگ عمومی هرمزگان بود و توجه ویژه اش به موسیقی بومی هرمزگان و تعصب اش به معرفی ترانه های بومی در آثارش مشهود است. او یکی از انی بود که مسیر حضور خوانندگان هرمزگان به موسیقی کشور را گشود و یکی از پیشگامان مطرح موسیقی هرمزگان در سطح کشور بود. از این خواننده، چهار آلبوم به نام های «پشیمون»، «یار منی»، «شطرنج» و «دوسم داری» به یادگار مانده است. پیغان همچنین در قطعه «هموطن» با رضا صادقی، فرزاد فرزین و تنی چند از خوانندگان مطرح پاپ حضور داشت. * جواد لشگری جواد لشگری از نوازندگان و آهنگسازان پیش وت موسیقی ایرانی هم فروردین ماه در سن ۹۳ سالگی درگذشت. او آثار بسیاری در موسیقی اصیل ساخت؛ اما کارهایش با «علیرضا افتخاری» در این سال ها ماندگار شد؛ آثاری چون «خوش آمدی»، «گل میخک» و «عشق گمشده» که ترانه ها و تصانیف قدیمی به همراه آثار جدیدش بود و همگی پرفروش شدند. او در جوانی برای فراگیری و نواختن ویلن به ترتیب نزد ابوالحسن صبا و مهدی خالدی و پس از این دو نفر به کلاس احمد فروتن راد رفت و ردیف های موسیقی ایرانی و چند کتاب خارجی را نزد او فرا گرفت. مرحوم لشگری همکاری خود را با رادیو، در سال ۱۳۲۶ با نواختن آهنگی به نام «فتنه» (با شعری از رهی معیری) آغاز کرد و از سال ۱۳۲۸ رسماً در ار ترهای مهدی خالدی، مرتضی محجوبی، ابراهیم منصوری و حسین یاحقی شرکت کرد. او در سال ۱۳۳۲ به س رستی ار تر بزرگ رادیو انتخاب شد و تا سال ۱۳۳۵ در این سمت ار تر را هدایت کرد. زنده یاد جواد لشگری جلد اول آثار خود را با شعر شعرای تراز اول به نام «صد آهنگ» به چاپ رسانیده و جلد دوم آن نغمه های «دل انگیز» نام دارد. * حسین طیبی حسین طیبی نوازنده توانای لَله وا امسال در سن ۸۰ سالگی درگذشت تا مویه ای دیگر برای موسیقی بومی و نواحی مازندران طنین انداز شود و آ ین بازمانده ساز چوپانی لَله وا به تاریخ بپیوندد. ساز لَله وا ساز خاص موسیقی چوپانان است که در صحرا نواخته می شود. طیبی دارای ی افتخاری لَله وا از جشنواره آوینیون فرانسه و پیش وت موسیقی مازندران و پدر ساز لَله وا بود. او چهار نوار خود را پیش از انقلاب به شماره های ۱۲۴، ۱۲۵ و ۱۴۱ انتشار داد. حسین طیبی برای نخستین بار به صورت ابداعی در آواز ی از منطقه صوتی سوم لَله وا استفاده کرد و از سال ۱۳۶۴ به عنوان مدرس لَله وا در خانه مازندران مشغول آموزش بوده و شاگردان بسیاری را پرورش داده است. * مجید نجاحی مجید نجاحی نوازنده ی خوش نواز و صاحب سبک سنتور و ه ن پرویز یاحقی و حبیب الله بدیعی و از نوازندگان سنتور «گل ها» غزیبانه درگذشت. صدای ساز او لحنی منحصربه فرد داشت. نجاحی نوازندگی سنتور را از همسایه خود، محسن بی آزار فرا گرفت که از جمله نوازندگان سنتور در رادیو به شمار می رفت. پیش از آن البته او دو سالی را بدون سنتور بود تا اینکه با اندک مبلغی توانست نجار سر کوچه خود را راضی کند تا سنتوری کوچک برایش بسازد که سیم های آن را هم از بی آزار گرفت. نجاحی پس از پنج سال نواختن سنتور، با حسین قوامی (فاخته) آشنا شد و این آشنایی پنجره ای را برایش گشود و پس از چندی با احمد عبادی و مرتضی خان محجوبی و نورعلی خان برومند و ان دیگر آشنا و از وجود آنها بهره گرفت. او شدیداً تحت تأثیر نوازندگی محجوبی قرار گرفت و سعی کرد از سبک و سیاق نوازندگی اش استفاده کند و با ردیف ها و گوشه ها و دستگاه های موسیقی ایرانی آشنا شود. مجید نجاحی، در سال ۱۳۳۷ بنا به دعوت داود پیرنیا به برنامه «گل ها» رفت. نحوه دعوت پیرنیا از او چنین بود که روزی نجاحی در منزل عبدالعلی ی مهمان بود و در منزل او سنتور می زده که پیرنیا بلافاصله برای اجرای برنامه دعوت اش می کند و پس از امتحانی که توسط چند از او گرفته می شود، در گل های شماره ۲۰ به اتفاق عبدالعلی ی شرکت و این برنامه در دستگاه «همایون» بود. پس از این برنامه بود که در گل های گوناگون، پیرنیا همراه با خوانندگانی چون حسین قوامی، اکبر گلپایگانی، محمدرضا شجریان، محمود خوانساری، ایرج، عبدالوهاب شهیدی و بسیاری از خوانندگان گل ها شرکت مستمر داشت. نجاحی در برنامه های دیگر رادیو نیز فعالیت داشته؛ از جمله تک نوازی سنتور و برنامه تک نوازان و چند سالی هم به اتفاق همایون م، برنامه موسیقی اصیل ایرانی را از برنامه دوم رادیو اف.ام اجرا می کرد. او برای شناساندن موسیقی اصیل و سنتی ایران -به خصوص سنتور که یک ساز ملی است- مسافرت های فراوانی به کشورهای مختلف کرده است. نجاحی بعد از انقلاب عمدتاً به تدریس پرداخت و کمتر اجرای صحنه ای داشت. او بامداد صبح پنج شنبه ۲۱ مرداد ۱۳۹۵ درگذشت. * طلیعه کامران طلیعه کامران (نوازنده ی پیش وت سنتور، شاعر و نقاش) پس از طی مدت ها بیماری، صبح امروز ۲۴ اسفندماه درگذشت. این نوازنده ی پیش وت، به علت نارسایی کلیه در بیمارستان بستری بود. کامران متولد سال ۱۳۰۹ بود. پدرش ویلن را از حسین خان اسماعیل زاده فرا گرفته بود و مادرش نیز علاوه بر آشنایی با موسیقی، به هنر نقاشی می پرداخت. پدرش از دوستان حبیب سماعی بود و از حبیب خواست که به طلیعه سنتور بیاموزد. سماعی از حدود سال های ۱۳۲۱ هر دو هفته به تعلیم طلیعه می پرداخت. او از سال های ۱۳۲۶ به تکمیل آموزه های سماعی نزد دیگر شاگرد حبیب، مرتضی عبدالرسولی پرداخت. همچنین به فراگیری ضربی های قدیمی و هم نوازی آن ها با حسین تهرانی پرداخت. حسین تهرانی او را با زنده یاد روح الله خالقی آشنا کرد و بخشی از برنامه های کنسرت های انجمن موسیقی ملی را به هم نوازی سنتور طلیعه کامران و ضرب حسین تهرانی اختصاص یافت. خالقی بعدها محتوای برنامه همایون اجرای طلیعه کامران را ضبط کرد و به عنوان نمونه هنر بانوان موسیقیدان ایران، طی بازدید خود از روسیه، به آن کشور برد. بنا به توصیه روح الله خالقی به طلیعه کامران، او در اوا دهه ۲۰ به آموختن خط نت نزد روح الله خالقی و تکمیل آن نزد ابوالحسن صبا پرداخت. «طلیعه کامران» همچنین نقاشی پرسابقه بود. اولین نمایشگاه انفرادی خود را در سال ۱۳۴۷ در دانشکده هنرهای زیبای تهران برگزار کرد. او ۱۱ نمایشگاه انفرادی داشت و در ۴۲ نمایشگاه گروهی در ایران و خارج از ایران شرکت کرد. کتاب «بخش هایی از ردیف حبیب سماعی به روایت طلیعه کامران» (منتشرشده توسط موسیقی عارف به سال ۱۳۸۸) و سی دی «یادگار حبیب» (حاوی بخش هایی از ردیف حبیب سماعی)، «سنتور طلیعه کامران، تنبک و آواز حسین تهرانی» (منتشرشده در سال ۱۳۹۰) بخشی از فعالیت های این هنرمند است. * افشین یداللهی درگذشت «افشین یداللهی» غیرمنتظره ترین اتفاقی بود که در سال جاری رخ داد و بخش زیادی از موسیقی ایران را در بهت و حیرت فرو برد. او که خالق ماندگارترین ترانه های یکی دو دهه ی اخیر بود، فعالیت های حرفه ای خود را در سال ۱۳۷۶ در سازمان صدا و سیمای ایران آغاز کرد. نخستین ترانه های او با آهنگسازی فؤاد حجازی و شادمهر عقیلی و با خوانندگی خشایار اعتمادی اجرا شد. از جمله ترانه های ماندگار او می توان به تیتراژ سریال هایی چون «شب آفت »، «مسافری از هند»، «فقط به خاطر تو»، «کمکم کن»، «خوش رکاب»، «غریبانه»، «شب دهم»، «خط شکن»، «میوه ممنوعه»، «مدار صفردرجه»، «تب سرد»، «تبریز در مه» و «معمای شاه» اشاره کرد. افشین یداللهی بامداد چهارشنبه ۲۵ اسفند ۱۳۹۵ در مسیر بازگشت از هشتگرد به سمت تهران به دلیل برخورد شدید یک دستگاه کامیون با خودرویش درگذشت. از افشین یداللهی پنج مجموعه شعر به نام های «روزشمار یک عشق»، «امشب کنار غزل های من بخواب»، «جنون منطقی»، «حرف هایی که باید می گفتم و تو باید می شنیدی» و «مشتری میکده ای بسته» به جا مانده است. * حبیب محبیان حبیب محبیان معروف به «حبیب» خواننده، آهنگساز، نوازنده و ترانه سرای ایرانی بود. جنس صدای متمایز حبیب، استفاده اش از گیتار ۱۲سیمی و آهنگسازی متأثر از موسیقی راک غربی، او را هنرمندی متمایز کرده بود. او بعد از سال ها زندگی خارج از کشور به ایران بازگشت و مقدمات آلبوم رسمی خود در ایران را فراهم کرد. حبیب مدت ها از بیماری قلبی رنج می برد و در نهایت در ساعت ۹ صبح ۲۱ داد ۱۳۹۵ بر اثر ایست قلبی در روستای نیاسته کتالم (رامسر) و در ۶۸ سالگی درگذشت. * هادی پاکزاد هادی پاکزاد، آهنگساز، خواننده و ترانه سرای سبک موسیقی رناتیو راک است. او از سال ۱۳۸۱ فعالیت های خود را در حوزه موسیقی آغاز کرد و نخستین آلبوم رسمی اش به نام «تاریکی» دی ماه سال ۱۳۹۴ روانه بازار موسیقی کشور شد. هادی پاکزاد از اولین خواننده های سبک راک و رناتیو در ایران بود. آثار هادی پاکزاد که تماماً از سروده های خودش بود، عموماً سوژه محور و مفهومی بودند و در این روند، بافت موسیقی ویژه ای را دنبال نمی کرد. هرچند عموم آثار او در چارچوب موسیقی الکترونیک و رناتیو گنجانده شده بود. * شاهرخ پورمیامین شاهرخ پورمیامین (نوازنده سرشناس گیتار) بعد از مدت ها بیماری، اردیبهشت ماه امسال در بیمارستان آسیا درگذشت. «تومور مغزی» دلیل اصلی درگذشت این هنرمند حوزه موسیقی عنوان شده است. پورمیامین پیش از این همکاری هایی با خواننده هایی چون محمد اصفهانی، علیرضا عصار، فرمان فتحعلیان، محسن چاوشی و... داشته است. این هنرمند در اولین و دومین جشن سالانه موسیقی ما نامزد ب عنوان «نوازنده برتر سال» شده بود. پورمیامین در آلبوم های «این حال من بی توست» (علیرضا عصار)، «فاصله»، «نون و دلقک» و... (محمد اصفهانی)، «غریبه» (فریدون آسرایی)، «پاروی بی قایق»، «من خود آن سیزده ام» (محسن چاوشی)، «شلیک» (فرزاد فرزین)، «نفس های بی هدف» (محسن یگانه)، «ناجی»، «با مردم بیگانه» و... (فرمان فتحعلیان) به نواختن گیتار پرداخته و صدها بار با خوانندگانی چون علیرضا عصار، محمد اصفهانی، فرمان فتحعلیان و... روی صحنه رفت.روتیتر: یادی از درگذشتگان موسیقی در سال 1395منبع: سایت موسیقی مانویسنده: سما بابایی ع خبر اول: دسته بندی مطلب: خبرخلاصه مطلب: موسیقی ما - «قیامت پیش روی شما و مرگ در پشت سر، شما را می راند. سبک بار شوید تا برسید. همانا آنان که رفتند، در انتظار رسیدن شمایند.» مرگ، تقدیر است و سرنوشت محتوم هر بشری. می توان از مرگ هراسید یا چون مولای متقیان که از شکوه جهان آ ت آگاه است، بی صبرانه انتظارش را کشید. او به مؤمنانش نیز توصیه می کند: «ای مردم! شما را به یادآوری مرگ سفارش می کنم. از مرگ کمتر غفلت کنید. ...

به سوگ من نشسته ای ولی نمرده ام هنوز

موسیقی ما - «قیامت پیش روی شما و مرگ در پشت سر، شما را می راند. سبک بار شوید تا برسید. همانا آنان که رفتند، در انتظار رسیدن شمایند.» مرگ، تقدیر است و سرنوشت محتوم هر بشری. می توان از مرگ هراسید یا چون مولای متقیان که از شکوه جهان آ ت آگاه است، بی صبرانه انتظارش را کشید. او به مؤمنانش نیز توصیه می کند: «ای مردم! شما را به یادآوری مرگ سفارش می کنم. از مرگ کمتر غفلت کنید. چگونه مرگ را فراموش می کنید، در حالی که او شما را فراموش نمی کند؟ و چگونه طمع می ورزید، در حالی که به شما مهلت نمی دهد؟» سالی که گذشت اما موسیقی ایران چهره های بسیاری را از دست داد. از بزرگان حوزه ی موسیقی سنتی ایران گرفته تا فعالان موسیقی پاپ و انی که در زمینه ی موسیقی تلفیقی فعالیت داشتند. بسیاری از چهره های موسیقی در حالی رفتند که هیچ جانشینی برای آنان نیست؛ بسیاری نیز با رفتن شان، بخش عظیمی از گنجینه ی موسیقی نواحی ایران را با خود برای همیشه بردند. مرگ، سرنوشت محتوم تمام آدمی زادگان است. * فرهنگ شریف «فرهنگ شریف» (آهنگساز و نوازنده برجسته تار) شهریورماه امسال بعد از مدت ها بیماری و البته سال ها سکوت موسیقایی درگذشت. او از برجسته ترین نوازندگان تار بود که در طول عمر پربار هنری خود، آثار خاطره انگیز بسیاری را خلق کرد. او ابتدا موسیقی را از «عبدالحسین شهنازی» و مرتضی نی داوود (تارنوازان بزرگ اوا دوره قاجار و اوایل پهلوی) آموخت؛ اما شیوه نوازندگی او به ان اش شباهتی نداشت و مخصوص خود او بود. شریف خیلی زود در رادیو به عنوان تک نواز آواز، خوانندگان را همراهی می کرد. یکی از مهم ترین و دلنشین ترین سبک های نوازندگی تار متعلق به او بوده است. او با ابداعاتی که در نحوه انگشت گذاری و مضراب زنی در نقاط مختلف سیم های تار انجام داده، از تار ص کاملاً متفاوت به وجود آورده که بسیاری معتقدند زیباترین صدای تولیدشده از ساز تار است. او با قریحه بی مانندش ملودی هایی بسیار لطیف و زیبا ساخته است. فرهنگ شریف از سوی مرکز حفظ میراث فرهنگی شرق در موزه هنر لندن برای برگزاری کنسرت پژوهشی و همچنین تشکیل کارگاه تخصصی ساز تار دعوت شد. او در ایران نیز کنسرت های متعددی در تالارهای متعدد و جشنواره ها برگزار کرد و همچنین همراه با محمدرضا شجریان اجراهای زیادی در ایران و کشورهای مختلف اجرا کرده است. «هوشنگ کامکار» بعد از درگذشت او نوشت: «موسیقی ایران اگر چیزی دارد، از افرادی مانند فرهنگ شریف است که سکوی پرش موسیقی بوده اند. افرادی مانند او، خورشید موسیقی ملی ما هستند. یکی از خصوصیات بارز فرهنگ شریف، صاحب سبک بودن او بود. ما نوازنده ی تار زیاد داریم، اما سبک شریف مختص خودش بود. فعالیت هایی که او در زمینه موسیقی ملی ایرانی داشت، بر هیچ ی پوشیده نیست. فرهنگ شریف در گوش و قلب تمام موزیسین های ایرانی جا دارد. نام او تا ابد جاودانه خواهد ماند و هیچ چیزی نمی تواند ارزش آن را کم کند.» * ابراهیم شریف زاده با درگذشت «ابراهیم شریف زاده» سرو امان و ستون موسیقی اسان فرو ریخت. او از برجسته ترین خنیاگران موسیقی اسان بود. با درگذشت او، بخش عظیمی از گنجینه ی موسیقی اسان از بین رفت. «شریف زاده» با غلامحسین سمندری (دوتارنواز نامدار با زی) حدود 6 دهه همکاری کرد که از جمله ی آن می توان به آلبوم «خون پاش و نغمه ریز» اشاره کرد که حاصل این همکاری است. اذان معروف او که به شیوه ای منحصربه فرد خوانده می شود، توجه بسیاری از پژوهش گران را به خود معطوف کرده است. تفاوت خواندن شریف زاده با سایر ان موسیقی محلی اسان در این بود که او علاوه بر اجرای حزن انگیز موسیقی این خطه، نغمه هایی را به صورت حماسی اجرا کرده که پژوهش گران معتقدند در تاریخ موسیقی اسان هیچ به این صورت نمی خوانده است. او در زندگی هنری خود، آثاری چون «یار وفادار»، «یا غیاث المستغیثین»، «سرو امان»، «مناجات خوانی»، «دلبر رعنا» و «بهاره دخترعمو» را خلق کرده بود. * مصطفی کمال پورتراب «مصطفی کمال پورتراب» بیش از نود سال زندگی کرد؛ اما همچنان تا آ ین روزهای زندگی اش موسیقی نوشت، خواند و به دیگران تعلیم داد. او متولد سال ۱۳۰۳ خورشیدی در تهران بود و با وجود کهولت سن، هنوز هم ساعت ها سر کلاس های درس می ایستاد و درس می داد. او یادگار دوران علی نقی خان ی، ابوالحسن خان صبا، روح الله خالقی و... بود. او فراگیری این هنر را به طور جدی از سن ۱۵سالگی در هنرستان عالی شروع کرد و در سال ۱۳۲۴ به پایان رسانید. در این دوره، ریاست هنرستان به عهده غلامحسین مین باشیان و مصادف با آمدن دوازده نفر از بهترین ان این هنر از چک اسلواکی و بلژیک به هنرستان بود. او علاوه بر فراگیری موسیقی کلاسیک، در همین دوران با موسیقی ایران نیز آشنا شد و آن را فرا گرفت. در سال ۱۳۳۰ که دوره عالی آهنگسازی در هنرستان عالی افتتاح شد، پورتراب نزد ان برجسته ای همچون گیتی خسروی، امانوئل ملیک اصلانیان و فریدون فرزانه، پیانو، سلفژ و هارمونی، فرم و دشیفراژ را فرا گرفت. او نزدیک نیم قرن در هنرستان های عالی و ملی و دانشکده هنرهای زیبای تهران مشغول تدریس بود. از او چندین اثر تصنیف شده با عنوان های «آواز بی گفتار» سرودهای وحدت و انقلاب، قطعات سوئیت هفت پیکر نظامی برای ار تر سمفونیک، چند قطعه ایرانی برای ار تر زهی، چند قطعه برای گروه کر آکاپلا، برگرفته از چند رباعی خیام و چندین اثر دیگر باقی مانده است. * علی محمد بلوچ «علی محمد بلوچ» معروف به «علیوک» یکی از بزرگ ترین موسیقی دانان بلوچستان بود؛ آن قدر که می توان گفت با رفتن او ساز سرود (قیچک) در چابهار یتیم شد. او از آ ین و مهم ترین منابع موسیقی بلوچ به حساب می آمد. «علیوک» موسیقی شائری، گواتی (موسیقی درمانی) و انواع رتوارهای سُوت و نازنیک را در حد کمال اجرا می کرد. او در هر دو منطقه بلوچستان -یعنی دو سوی مرزهای ایران و پا تان- از برجسته ترین موسیقی دانان بلوچ شناخته می شد. علی محمد بلوچ یکی از چند پهلوان یا برجسته ی موسیقی بلوچي و ساز سرود بود که توانست با بزرگ ترین شائران بلوچستان از جمله «ملاکمال خان» و «لعل بخش پیک» همراهی کند. * حسن پیغان «حسن پیغان» خواننده معروف هرمزگانی تیرماه امسال بر اثر ایست قلبی درگذشت. حسن پیغان که سابقه کارهای مشترک با زنده یاد ناصر عبداللهی و رضا صادقی را در کارنامه داشت، با بازخوانی ترانه معروف و قدیمی «نازی جون» در سال های اول دهه 80 سر و صدای زیادی به پا کرد. او در سال های پایانی عمر خویش، از موسیقی حرفه ای فاصله گرفته بود. او از م عین فرهنگ عمومی هرمزگان بود و توجه ویژه اش به موسیقی بومی هرمزگان و تعصب اش به معرفی ترانه های بومی در آثارش مشهود است. او یکی از انی بود که مسیر حضور خوانندگان هرمزگان به موسیقی کشور را گشود و یکی از پیشگامان مطرح موسیقی هرمزگان در سطح کشور بود. از این خواننده، چهار آلبوم به نام های «پشیمون»، «یار منی»، «شطرنج» و «دوسم داری» به یادگار مانده است. پیغان همچنین در قطعه «هموطن» با رضا صادقی، فرزاد فرزین و تنی چند از خوانندگان مطرح پاپ حضور داشت. * جواد لشگری جواد لشگری از نوازندگان و آهنگسازان پیش وت موسیقی ایرانی هم فروردین ماه در سن ۹۳ سالگی درگذشت. او آثار بسیاری در موسیقی اصیل ساخت؛ اما کارهایش با «علیرضا افتخاری» در این سال ها ماندگار شد؛ آثاری چون «خوش آمدی»، «گل میخک» و «عشق گمشده» که ترانه ها و تصانیف قدیمی به همراه آثار جدیدش بود و همگی پرفروش شدند. او در جوانی برای فراگیری و نواختن ویلن به ترتیب نزد ابوالحسن صبا و مهدی خالدی و پس از این دو نفر به کلاس احمد فروتن راد رفت و ردیف های موسیقی ایرانی و چند کتاب خارجی را نزد او فرا گرفت. مرحوم لشگری همکاری خود را با رادیو، در سال ۱۳۲۶ با نواختن آهنگی به نام «فتنه» (با شعری از رهی معیری) آغاز کرد و از سال ۱۳۲۸ رسماً در ار ترهای مهدی خالدی، مرتضی محجوبی، ابراهیم منصوری و حسین یاحقی شرکت کرد. او در سال ۱۳۳۲ به س رستی ار تر بزرگ رادیو انتخاب شد و تا سال ۱۳۳۵ در این سمت ار تر را هدایت کرد. زنده یاد جواد لشگری جلد اول آثار خود را با شعر شعرای تراز اول به نام «صد آهنگ» به چاپ رسانیده و جلد دوم آن نغمه های «دل انگیز» نام دارد. * حسین طیبی حسین طیبی نوازنده توانای لَله وا امسال در سن ۸۰ سالگی درگذشت تا مویه ای دیگر برای موسیقی بومی و نواحی مازندران طنین انداز شود و آ ین بازمانده ساز چوپانی لَله وا به تاریخ بپیوندد. ساز لَله وا ساز خاص موسیقی چوپانان است که در صحرا نواخته می شود. طیبی دارای ی افتخاری لَله وا از جشنواره آوینیون فرانسه و پیش وت موسیقی مازندران و پدر ساز لَله وا بود. او چهار نوار خود را پیش از انقلاب به شماره های ۱۲۴، ۱۲۵ و ۱۴۱ انتشار داد. حسین طیبی برای نخستین بار به صورت ابداعی در آواز ی از منطقه صوتی سوم لَله وا استفاده کرد و از سال ۱۳۶۴ به عنوان مدرس لَله وا در خانه مازندران مشغول آموزش بوده و شاگردان بسیاری را پرورش داده است. * مجید نجاحی مجید نجاحی نوازنده ی خوش نواز و صاحب سبک سنتور و ه ن پرویز یاحقی و حبیب الله بدیعی و از نوازندگان سنتور «گل ها» غزیبانه درگذشت. صدای ساز او لحنی منحصربه فرد داشت. نجاحی نوازندگی سنتور را از همسایه خود، محسن بی آزار فرا گرفت که از جمله نوازندگان سنتور در رادیو به شمار می رفت. پیش از آن البته او دو سالی را بدون سنتور بود تا اینکه با اندک مبلغی توانست نجار سر کوچه خود را راضی کند تا سنتوری کوچک برایش بسازد که سیم های آن را هم از بی آزار گرفت. نجاحی پس از پنج سال نواختن سنتور، با حسین قوامی (فاخته) آشنا شد و این آشنایی پنجره ای را برایش گشود و پس از چندی با احمد عبادی و مرتضی خان محجوبی و نورعلی خان برومند و ان دیگر آشنا و از وجود آنها بهره گرفت. او شدیداً تحت تأثیر نوازندگی محجوبی قرار گرفت و سعی کرد از سبک و سیاق نوازندگی اش استفاده کند و با ردیف ها و گوشه ها و دستگاه های موسیقی ایرانی آشنا شود. مجید نجاحی، در سال ۱۳۳۷ بنا به دعوت داود پیرنیا به برنامه «گل ها» رفت. نحوه دعوت پیرنیا از او چنین بود که روزی نجاحی در منزل عبدالعلی ی مهمان بود و در منزل او سنتور می زده که پیرنیا بلافاصله برای اجرای برنامه دعوت اش می کند و پس از امتحانی که توسط چند از او گرفته می شود، در گل های شماره ۲۰ به اتفاق عبدالعلی ی شرکت و این برنامه در دستگاه «همایون» بود. پس از این برنامه بود که در گل های گوناگون، پیرنیا همراه با خوانندگانی چون حسین قوامی، اکبر گلپایگانی، محمدرضا شجریان، محمود خوانساری، ایرج، عبدالوهاب شهیدی و بسیاری از خوانندگان گل ها شرکت مستمر داشت. نجاحی در برنامه های دیگر رادیو نیز فعالیت داشته؛ از جمله تک نوازی سنتور و برنامه تک نوازان و چند سالی هم به اتفاق همایون م، برنامه موسیقی اصیل ایرانی را از برنامه دوم رادیو اف.ام اجرا می کرد. او برای شناساندن موسیقی اصیل و سنتی ایران -به خصوص سنتور که یک ساز ملی است- مسافرت های فراوانی به کشورهای مختلف کرده است. نجاحی بعد از انقلاب عمدتاً به تدریس پرداخت و کمتر اجرای صحنه ای داشت. او بامداد صبح پنج شنبه ۲۱ مرداد ۱۳۹۵ درگذشت. * طلیعه کامران طلیعه کامران (نوازنده ی پیش وت سنتور، شاعر و نقاش) پس از طی مدت ها بیماری، صبح امروز ۲۴ اسفندماه درگذشت. این نوازنده ی پیش وت، به علت نارسایی کلیه در بیمارستان بستری بود. کامران متولد سال ۱۳۰۹ بود. پدرش ویلن را از حسین خان اسماعیل زاده فرا گرفته بود و مادرش نیز علاوه بر آشنایی با موسیقی، به هنر نقاشی می پرداخت. پدرش از دوستان حبیب سماعی بود و از حبیب خواست که به طلیعه سنتور بیاموزد. سماعی از حدود سال های ۱۳۲۱ هر دو هفته به تعلیم طلیعه می پرداخت. او از سال های ۱۳۲۶ به تکمیل آموزه های سماعی نزد دیگر شاگرد حبیب، مرتضی عبدالرسولی پرداخت. همچنین به فراگیری ضربی های قدیمی و هم نوازی آن ها با حسین تهرانی پرداخت. حسین تهرانی او را با زنده یاد روح الله خالقی آشنا کرد و بخشی از برنامه های کنسرت های انجمن موسیقی ملی را به هم نوازی سنتور طلیعه کامران و ضرب حسین تهرانی اختصاص یافت. خالقی بعدها محتوای برنامه همایون اجرای طلیعه کامران را ضبط کرد و به عنوان نمونه هنر بانوان موسیقیدان ایران، طی بازدید خود از روسیه، به آن کشور برد. بنا به توصیه روح الله خالقی به طلیعه کامران، او در اوا دهه ۲۰ به آموختن خط نت نزد روح الله خالقی و تکمیل آن نزد ابوالحسن صبا پرداخت. «طلیعه کامران» همچنین نقاشی پرسابقه بود. اولین نمایشگاه انفرادی خود را در سال ۱۳۴۷ در دانشکده هنرهای زیبای تهران برگزار کرد. او ۱۱ نمایشگاه انفرادی داشت و در ۴۲ نمایشگاه گروهی در ایران و خارج از ایران شرکت کرد. کتاب «بخش هایی از ردیف حبیب سماعی به روایت طلیعه کامران» (منتشرشده توسط موسیقی عارف به سال ۱۳۸۸) و سی دی «یادگار حبیب» (حاوی بخش هایی از ردیف حبیب سماعی)، «سنتور طلیعه کامران، تنبک و آواز حسین تهرانی» (منتشرشده در سال ۱۳۹۰) بخشی از فعالیت های این هنرمند است. * افشین یداللهی درگذشت «افشین یداللهی» غیرمنتظره ترین اتفاقی بود که در سال جاری رخ داد و بخش زیادی از موسیقی ایران را در بهت و حیرت فرو برد. او که خالق ماندگارترین ترانه های یکی دو دهه ی اخیر بود، فعالیت های حرفه ای خود را در سال ۱۳۷۶ در سازمان صدا و سیمای ایران آغاز کرد. نخستین ترانه های او با آهنگسازی فؤاد حجازی و شادمهر عقیلی و با خوانندگی خشایار اعتمادی اجرا شد. از جمله ترانه های ماندگار او می توان به تیتراژ سریال هایی چون «شب آفت »، «مسافری از هند»، «فقط به خاطر تو»، «کمکم کن»، «خوش رکاب»، «غریبانه»، «شب دهم»، «خط شکن»، «میوه ممنوعه»، «مدار صفردرجه»، «تب سرد»، «تبریز در مه» و «معمای شاه» اشاره کرد. افشین یداللهی بامداد چهارشنبه ۲۵ اسفند ۱۳۹۵ در مسیر بازگشت از هشتگرد به سمت تهران به دلیل برخورد شدید یک دستگاه کامیون با خودرویش درگذشت. از افشین یداللهی پنج مجموعه شعر به نام های «روزشمار یک عشق»، «امشب کنار غزل های من بخواب»، «جنون منطقی»، «حرف هایی که باید می گفتم و تو باید می شنیدی» و «مشتری میکده ای بسته» به جا مانده است. * حبیب محبیان حبیب محبیان معروف به «حبیب» خواننده، آهنگساز، نوازنده و ترانه سرای ایرانی بود. جنس صدای متمایز حبیب، استفاده اش از گیتار ۱۲سیمی و آهنگسازی متأثر از موسیقی راک غربی، او را هنرمندی متمایز کرده بود. او بعد از سال ها زندگی خارج از کشور به ایران بازگشت و مقدمات آلبوم رسمی خود در ایران را فراهم کرد. حبیب مدت ها از بیماری قلبی رنج می برد و در نهایت در ساعت ۹ صبح ۲۱ داد ۱۳۹۵ بر اثر ایست قلبی در روستای نیاسته کتالم (رامسر) و در ۶۸ سالگی درگذشت. * هادی پاکزاد هادی پاکزاد، آهنگساز، خواننده و ترانه سرای سبک موسیقی رناتیو راک است. او از سال ۱۳۸۱ فعالیت های خود را در حوزه موسیقی آغاز کرد و نخستین آلبوم رسمی اش به نام «تاریکی» دی ماه سال ۱۳۹۴ روانه بازار موسیقی کشور شد. هادی پاکزاد از اولین خواننده های سبک راک و رناتیو در ایران بود. آثار هادی پاکزاد که تماماً از سروده های خودش بود، عموماً سوژه محور و مفهومی بودند و در این روند، بافت موسیقی ویژه ای را دنبال نمی کرد. هرچند عموم آثار او در چارچوب موسیقی الکترونیک و رناتیو گنجانده شده بود. * شاهرخ پورمیامین شاهرخ پورمیامین (نوازنده سرشناس گیتار) بعد از مدت ها بیماری، اردیبهشت ماه امسال در بیمارستان آسیا درگذشت. «تومور مغزی» دلیل اصلی درگذشت این هنرمند حوزه موسیقی عنوان شده است. پورمیامین پیش از این همکاری هایی با خواننده هایی چون محمد اصفهانی، علیرضا عصار، فرمان فتحعلیان، محسن چاوشی و... داشته است. این هنرمند در اولین و دومین جشن سالانه موسیقی ما نامزد ب عنوان «نوازنده برتر سال» شده بود. پورمیامین در آلبوم های «این حال من بی توست» (علیرضا عصار)، «فاصله»، «نون و دلقک» و... (محمد اصفهانی)، «غریبه» (فریدون آسرایی)، «پاروی بی قایق»، «من خود آن سیزده ام» (محسن چاوشی)، «شلیک» (فرزاد فرزین)، «نفس های بی هدف» (محسن یگانه)، «ناجی»، «با مردم بیگانه» و... (فرمان فتحعلیان) به نواختن گیتار پرداخته و صدها بار با خوانندگانی چون علیرضا عصار، محمد اصفهانی، فرمان فتحعلیان و... روی صحنه رفت.روتیتر: یادی از درگذشتگان موسیقی در سال 1395منبع: سایت موسیقی مانویسنده: سما بابایی ع خبر اول: دسته بندی مطلب: خبرخلاصه مطلب: موسیقی ما - «قیامت پیش روی شما و مرگ در پشت سر، شما را می راند. سبک بار شوید تا برسید. همانا آنان که رفتند، در انتظار رسیدن شمایند.» مرگ، تقدیر است و سرنوشت محتوم هر بشری. می توان از مرگ هراسید یا چون مولای متقیان که از شکوه جهان آ ت آگاه است، بی صبرانه انتظارش را کشید. او به مؤمنانش نیز توصیه می کند: «ای مردم! شما را به یادآوری مرگ سفارش می کنم. از مرگ کمتر غفلت کنید. ...

به سوگ من نشسته ای ولی نمرده ام هنوز

موسیقی ما - «قیامت پیش روی شما و مرگ در پشت سر، شما را می راند. سبک بار شوید تا برسید. همانا آنان که رفتند، در انتظار رسیدن شمایند.» مرگ، تقدیر است و سرنوشت محتوم هر بشری. می توان از مرگ هراسید یا چون مولای متقیان که از شکوه جهان آ ت آگاه است، بی صبرانه انتظارش را کشید. او به مؤمنانش نیز توصیه می کند: «ای مردم! شما را به یادآوری مرگ سفارش می کنم. از مرگ کمتر غفلت کنید. چگونه مرگ را فراموش می کنید، در حالی که او شما را فراموش نمی کند؟ و چگونه طمع می ورزید، در حالی که به شما مهلت نمی دهد؟» سالی که گذشت اما موسیقی ایران چهره های بسیاری را از دست داد. از بزرگان حوزه ی موسیقی سنتی ایران گرفته تا فعالان موسیقی پاپ و انی که در زمینه ی موسیقی تلفیقی فعالیت داشتند. بسیاری از چهره های موسیقی در حالی رفتند که هیچ جانشینی برای آنان نیست؛ بسیاری نیز با رفتن شان، بخش عظیمی از گنجینه ی موسیقی نواحی ایران را با خود برای همیشه بردند. مرگ، سرنوشت محتوم تمام آدمی زادگان است. * فرهنگ شریف «فرهنگ شریف» (آهنگساز و نوازنده برجسته تار) شهریورماه امسال بعد از مدت ها بیماری و البته سال ها سکوت موسیقایی درگذشت. او از برجسته ترین نوازندگان تار بود که در طول عمر پربار هنری خود، آثار خاطره انگیز بسیاری را خلق کرد. او ابتدا موسیقی را از «عبدالحسین شهنازی» و مرتضی نی داوود (تارنوازان بزرگ اوا دوره قاجار و اوایل پهلوی) آموخت؛ اما شیوه نوازندگی او به ان اش شباهتی نداشت و مخصوص خود او بود. شریف خیلی زود در رادیو به عنوان تک نواز آواز، خوانندگان را همراهی می کرد. یکی از مهم ترین و دلنشین ترین سبک های نوازندگی تار متعلق به او بوده است. او با ابداعاتی که در نحوه انگشت گذاری و مضراب زنی در نقاط مختلف سیم های تار انجام داده، از تار ص کاملاً متفاوت به وجود آورده که بسیاری معتقدند زیباترین صدای تولیدشده از ساز تار است. او با قریحه بی مانندش ملودی هایی بسیار لطیف و زیبا ساخته است. فرهنگ شریف از سوی مرکز حفظ میراث فرهنگی شرق در موزه هنر لندن برای برگزاری کنسرت پژوهشی و همچنین تشکیل کارگاه تخصصی ساز تار دعوت شد. او در ایران نیز کنسرت های متعددی در تالارهای متعدد و جشنواره ها برگزار کرد و همچنین همراه با محمدرضا شجریان اجراهای زیادی در ایران و کشورهای مختلف اجرا کرده است. «هوشنگ کامکار» بعد از درگذشت او نوشت: «موسیقی ایران اگر چیزی دارد، از افرادی مانند فرهنگ شریف است که سکوی پرش موسیقی بوده اند. افرادی مانند او، خورشید موسیقی ملی ما هستند. یکی از خصوصیات بارز فرهنگ شریف، صاحب سبک بودن او بود. ما نوازنده ی تار زیاد داریم، اما سبک شریف مختص خودش بود. فعالیت هایی که او در زمینه موسیقی ملی ایرانی داشت، بر هیچ ی پوشیده نیست. فرهنگ شریف در گوش و قلب تمام موزیسین های ایرانی جا دارد. نام او تا ابد جاودانه خواهد ماند و هیچ چیزی نمی تواند ارزش آن را کم کند.» * ابراهیم شریف زاده با درگذشت «ابراهیم شریف زاده» سرو امان و ستون موسیقی اسان فرو ریخت. او از برجسته ترین خنیاگران موسیقی اسان بود. با درگذشت او، بخش عظیمی از گنجینه ی موسیقی اسان از بین رفت. «شریف زاده» با غلامحسین سمندری (دوتارنواز نامدار با زی) حدود 6 دهه همکاری کرد که از جمله ی آن می توان به آلبوم «خون پاش و نغمه ریز» اشاره کرد که حاصل این همکاری است. اذان معروف او که به شیوه ای منحصربه فرد خوانده می شود، توجه بسیاری از پژوهش گران را به خود معطوف کرده است. تفاوت خواندن شریف زاده با سایر ان موسیقی محلی اسان در این بود که او علاوه بر اجرای حزن انگیز موسیقی این خطه، نغمه هایی را به صورت حماسی اجرا کرده که پژوهش گران معتقدند در تاریخ موسیقی اسان هیچ به این صورت نمی خوانده است. او در زندگی هنری خود، آثاری چون «یار وفادار»، «یا غیاث المستغیثین»، «سرو امان»، «مناجات خوانی»، «دلبر رعنا» و «بهاره دخترعمو» را خلق کرده بود. * مصطفی کمال پورتراب «مصطفی کمال پورتراب» بیش از نود سال زندگی کرد؛ اما همچنان تا آ ین روزهای زندگی اش موسیقی نوشت، خواند و به دیگران تعلیم داد. او متولد سال ۱۳۰۳ خورشیدی در تهران بود و با وجود کهولت سن، هنوز هم ساعت ها سر کلاس های درس می ایستاد و درس می داد. او یادگار دوران علی نقی خان ی، ابوالحسن خان صبا، روح الله خالقی و... بود. او فراگیری این هنر را به طور جدی از سن ۱۵سالگی در هنرستان عالی شروع کرد و در سال ۱۳۲۴ به پایان رسانید. در این دوره، ریاست هنرستان به عهده غلامحسین مین باشیان و مصادف با آمدن دوازده نفر از بهترین ان این هنر از چک اسلواکی و بلژیک به هنرستان بود. او علاوه بر فراگیری موسیقی کلاسیک، در همین دوران با موسیقی ایران نیز آشنا شد و آن را فرا گرفت. در سال ۱۳۳۰ که دوره عالی آهنگسازی در هنرستان عالی افتتاح شد، پورتراب نزد ان برجسته ای همچون گیتی خسروی، امانوئل ملیک اصلانیان و فریدون فرزانه، پیانو، سلفژ و هارمونی، فرم و دشیفراژ را فرا گرفت. او نزدیک نیم قرن در هنرستان های عالی و ملی و دانشکده هنرهای زیبای تهران مشغول تدریس بود. از او چندین اثر تصنیف شده با عنوان های «آواز بی گفتار» سرودهای وحدت و انقلاب، قطعات سوئیت هفت پیکر نظامی برای ار تر سمفونیک، چند قطعه ایرانی برای ار تر زهی، چند قطعه برای گروه کر آکاپلا، برگرفته از چند رباعی خیام و چندین اثر دیگر باقی مانده است. * علی محمد بلوچ «علی محمد بلوچ» معروف به «علیوک» یکی از بزرگ ترین موسیقی دانان بلوچستان بود؛ آن قدر که می توان گفت با رفتن او ساز سرود (قیچک) در چابهار یتیم شد. او از آ ین و مهم ترین منابع موسیقی بلوچ به حساب می آمد. «علیوک» موسیقی شائری، گواتی (موسیقی درمانی) و انواع رتوارهای سُوت و نازنیک را در حد کمال اجرا می کرد. او در هر دو منطقه بلوچستان -یعنی دو سوی مرزهای ایران و پا تان- از برجسته ترین موسیقی دانان بلوچ شناخته می شد. علی محمد بلوچ یکی از چند پهلوان یا برجسته ی موسیقی بلوچي و ساز سرود بود که توانست با بزرگ ترین شائران بلوچستان از جمله «ملاکمال خان» و «لعل بخش پیک» همراهی کند. * حسن پیغان «حسن پیغان» خواننده معروف هرمزگانی تیرماه امسال بر اثر ایست قلبی درگذشت. حسن پیغان که سابقه کارهای مشترک با زنده یاد ناصر عبداللهی و رضا صادقی را در کارنامه داشت، با بازخوانی ترانه معروف و قدیمی «نازی جون» در سال های اول دهه 80 سر و صدای زیادی به پا کرد. او در سال های پایانی عمر خویش، از موسیقی حرفه ای فاصله گرفته بود. او از م عین فرهنگ عمومی هرمزگان بود و توجه ویژه اش به موسیقی بومی هرمزگان و تعصب اش به معرفی ترانه های بومی در آثارش مشهود است. او یکی از انی بود که مسیر حضور خوانندگان هرمزگان به موسیقی کشور را گشود و یکی از پیشگامان مطرح موسیقی هرمزگان در سطح کشور بود. از این خواننده، چهار آلبوم به نام های «پشیمون»، «یار منی»، «شطرنج» و «دوسم داری» به یادگار مانده است. پیغان همچنین در قطعه «هموطن» با رضا صادقی، فرزاد فرزین و تنی چند از خوانندگان مطرح پاپ حضور داشت. * جواد لشگری جواد لشگری از نوازندگان و آهنگسازان پیش وت موسیقی ایرانی هم فروردین ماه در سن ۹۳ سالگی درگذشت. او آثار بسیاری در موسیقی اصیل ساخت؛ اما کارهایش با «علیرضا افتخاری» در این سال ها ماندگار شد؛ آثاری چون «خوش آمدی»، «گل میخک» و «عشق گمشده» که ترانه ها و تصانیف قدیمی به همراه آثار جدیدش بود و همگی پرفروش شدند. او در جوانی برای فراگیری و نواختن ویلن به ترتیب نزد ابوالحسن صبا و مهدی خالدی و پس از این دو نفر به کلاس احمد فروتن راد رفت و ردیف های موسیقی ایرانی و چند کتاب خارجی را نزد او فرا گرفت. مرحوم لشگری همکاری خود را با رادیو، در سال ۱۳۲۶ با نواختن آهنگی به نام «فتنه» (با شعری از رهی معیری) آغاز کرد و از سال ۱۳۲۸ رسماً در ار ترهای مهدی خالدی، مرتضی محجوبی، ابراهیم منصوری و حسین یاحقی شرکت کرد. او در سال ۱۳۳۲ به س رستی ار تر بزرگ رادیو انتخاب شد و تا سال ۱۳۳۵ در این سمت ار تر را هدایت کرد. زنده یاد جواد لشگری جلد اول آثار خود را با شعر شعرای تراز اول به نام «صد آهنگ» به چاپ رسانیده و جلد دوم آن نغمه های «دل انگیز» نام دارد. * حسین طیبی حسین طیبی نوازنده توانای لَله وا امسال در سن ۸۰ سالگی درگذشت تا مویه ای دیگر برای موسیقی بومی و نواحی مازندران طنین انداز شود و آ ین بازمانده ساز چوپانی لَله وا به تاریخ بپیوندد. ساز لَله وا ساز خاص موسیقی چوپانان است که در صحرا نواخته می شود. طیبی دارای ی افتخاری لَله وا از جشنواره آوینیون فرانسه و پیش وت موسیقی مازندران و پدر ساز لَله وا بود. او چهار نوار خود را پیش از انقلاب به شماره های ۱۲۴، ۱۲۵ و ۱۴۱ انتشار داد. حسین طیبی برای نخستین بار به صورت ابداعی در آواز ی از منطقه صوتی سوم لَله وا استفاده کرد و از سال ۱۳۶۴ به عنوان مدرس لَله وا در خانه مازندران مشغول آموزش بوده و شاگردان بسیاری را پرورش داده است. * مجید نجاحی مجید نجاحی نوازنده ی خوش نواز و صاحب سبک سنتور و ه ن پرویز یاحقی و حبیب الله بدیعی و از نوازندگان سنتور «گل ها» غزیبانه درگذشت. صدای ساز او لحنی منحصربه فرد داشت. نجاحی نوازندگی سنتور را از همسایه خود، محسن بی آزار فرا گرفت که از جمله نوازندگان سنتور در رادیو به شمار می رفت. پیش از آن البته او دو سالی را بدون سنتور بود تا اینکه با اندک مبلغی توانست نجار سر کوچه خود را راضی کند تا سنتوری کوچک برایش بسازد که سیم های آن را هم از بی آزار گرفت. نجاحی پس از پنج سال نواختن سنتور، با حسین قوامی (فاخته) آشنا شد و این آشنایی پنجره ای را برایش گشود و پس از چندی با احمد عبادی و مرتضی خان محجوبی و نورعلی خان برومند و ان دیگر آشنا و از وجود آنها بهره گرفت. او شدیداً تحت تأثیر نوازندگی محجوبی قرار گرفت و سعی کرد از سبک و سیاق نوازندگی اش استفاده کند و با ردیف ها و گوشه ها و دستگاه های موسیقی ایرانی آشنا شود. مجید نجاحی، در سال ۱۳۳۷ بنا به دعوت داود پیرنیا به برنامه «گل ها» رفت. نحوه دعوت پیرنیا از او چنین بود که روزی نجاحی در منزل عبدالعلی ی مهمان بود و در منزل او سنتور می زده که پیرنیا بلافاصله برای اجرای برنامه دعوت اش می کند و پس از امتحانی که توسط چند از او گرفته می شود، در گل های شماره ۲۰ به اتفاق عبدالعلی ی شرکت و این برنامه در دستگاه «همایون» بود. پس از این برنامه بود که در گل های گوناگون، پیرنیا همراه با خوانندگانی چون حسین قوامی، اکبر گلپایگانی، محمدرضا شجریان، محمود خوانساری، ایرج، عبدالوهاب شهیدی و بسیاری از خوانندگان گل ها شرکت مستمر داشت. نجاحی در برنامه های دیگر رادیو نیز فعالیت داشته؛ از جمله تک نوازی سنتور و برنامه تک نوازان و چند سالی هم به اتفاق همایون م، برنامه موسیقی اصیل ایرانی را از برنامه دوم رادیو اف.ام اجرا می کرد. او برای شناساندن موسیقی اصیل و سنتی ایران -به خصوص سنتور که یک ساز ملی است- مسافرت های فراوانی به کشورهای مختلف کرده است. نجاحی بعد از انقلاب عمدتاً به تدریس پرداخت و کمتر اجرای صحنه ای داشت. او بامداد صبح پنج شنبه ۲۱ مرداد ۱۳۹۵ درگذشت. * طلیعه کامران طلیعه کامران (نوازنده ی پیش وت سنتور، شاعر و نقاش) پس از طی مدت ها بیماری، صبح امروز ۲۴ اسفندماه درگذشت. این نوازنده ی پیش وت، به علت نارسایی کلیه در بیمارستان بستری بود. کامران متولد سال ۱۳۰۹ بود. پدرش ویلن را از حسین خان اسماعیل زاده فرا گرفته بود و مادرش نیز علاوه بر آشنایی با موسیقی، به هنر نقاشی می پرداخت. پدرش از دوستان حبیب سماعی بود و از حبیب خواست که به طلیعه سنتور بیاموزد. سماعی از حدود سال های ۱۳۲۱ هر دو هفته به تعلیم طلیعه می پرداخت. او از سال های ۱۳۲۶ به تکمیل آموزه های سماعی نزد دیگر شاگرد حبیب، مرتضی عبدالرسولی پرداخت. همچنین به فراگیری ضربی های قدیمی و هم نوازی آن ها با حسین تهرانی پرداخت. حسین تهرانی او را با زنده یاد روح الله خالقی آشنا کرد و بخشی از برنامه های کنسرت های انجمن موسیقی ملی را به هم نوازی سنتور طلیعه کامران و ضرب حسین تهرانی اختصاص یافت. خالقی بعدها محتوای برنامه همایون اجرای طلیعه کامران را ضبط کرد و به عنوان نمونه هنر بانوان موسیقیدان ایران، طی بازدید خود از روسیه، به آن کشور برد. بنا به توصیه روح الله خالقی به طلیعه کامران، او در اوا دهه ۲۰ به آموختن خط نت نزد روح الله خالقی و تکمیل آن نزد ابوالحسن صبا پرداخت. «طلیعه کامران» همچنین نقاشی پرسابقه بود. اولین نمایشگاه انفرادی خود را در سال ۱۳۴۷ در دانشکده هنرهای زیبای تهران برگزار کرد. او ۱۱ نمایشگاه انفرادی داشت و در ۴۲ نمایشگاه گروهی در ایران و خارج از ایران شرکت کرد. کتاب «بخش هایی از ردیف حبیب سماعی به روایت طلیعه کامران» (منتشرشده توسط موسیقی عارف به سال ۱۳۸۸) و سی دی «یادگار حبیب» (حاوی بخش هایی از ردیف حبیب سماعی)، «سنتور طلیعه کامران، تنبک و آواز حسین تهرانی» (منتشرشده در سال ۱۳۹۰) بخشی از فعالیت های این هنرمند است. * افشین یداللهی درگذشت «افشین یداللهی» غیرمنتظره ترین اتفاقی بود که در سال جاری رخ داد و بخش زیادی از موسیقی ایران را در بهت و حیرت فرو برد. او که خالق ماندگارترین ترانه های یکی دو دهه ی اخیر بود، فعالیت های حرفه ای خود را در سال ۱۳۷۶ در سازمان صدا و سیمای ایران آغاز کرد. نخستین ترانه های او با آهنگسازی فؤاد حجازی و شادمهر عقیلی و با خوانندگی خشایار اعتمادی اجرا شد. از جمله ترانه های ماندگار او می توان به تیتراژ سریال هایی چون «شب آفت »، «مسافری از هند»، «فقط به خاطر تو»، «کمکم کن»، «خوش رکاب»، «غریبانه»، «شب دهم»، «خط شکن»، «میوه ممنوعه»، «مدار صفردرجه»، «تب سرد»، «تبریز در مه» و «معمای شاه» اشاره کرد. افشین یداللهی بامداد چهارشنبه ۲۵ اسفند ۱۳۹۵ در مسیر بازگشت از هشتگرد به سمت تهران به دلیل برخورد شدید یک دستگاه کامیون با خودرویش درگذشت. از افشین یداللهی پنج مجموعه شعر به نام های «روزشمار یک عشق»، «امشب کنار غزل های من بخواب»، «جنون منطقی»، «حرف هایی که باید می گفتم و تو باید می شنیدی» و «مشتری میکده ای بسته» به جا مانده است. * حبیب محبیان حبیب محبیان معروف به «حبیب» خواننده، آهنگساز، نوازنده و ترانه سرای ایرانی بود. جنس صدای متمایز حبیب، استفاده اش از گیتار ۱۲سیمی و آهنگسازی متأثر از موسیقی راک غربی، او را هنرمندی متمایز کرده بود. او بعد از سال ها زندگی خارج از کشور به ایران بازگشت و مقدمات آلبوم رسمی خود در ایران را فراهم کرد. حبیب مدت ها از بیماری قلبی رنج می برد و در نهایت در ساعت ۹ صبح ۲۱ داد ۱۳۹۵ بر اثر ایست قلبی در روستای نیاسته کتالم (رامسر) و در ۶۸ سالگی درگذشت. * هادی پاکزاد هادی پاکزاد، آهنگساز، خواننده و ترانه سرای سبک موسیقی رناتیو راک است. او از سال ۱۳۸۱ فعالیت های خود را در حوزه موسیقی آغاز کرد و نخستین آلبوم رسمی اش به نام «تاریکی» دی ماه سال ۱۳۹۴ روانه بازار موسیقی کشور شد. هادی پاکزاد از اولین خواننده های سبک راک و رناتیو در ایران بود. آثار هادی پاکزاد که تماماً از سروده های خودش بود، عموماً سوژه محور و مفهومی بودند و در این روند، بافت موسیقی ویژه ای را دنبال نمی کرد. هرچند عموم آثار او در چارچوب موسیقی الکترونیک و رناتیو گنجانده شده بود. * شاهرخ پورمیامین شاهرخ پورمیامین (نوازنده سرشناس گیتار) بعد از مدت ها بیماری، اردیبهشت ماه امسال در بیمارستان آسیا درگذشت. «تومور مغزی» دلیل اصلی درگذشت این هنرمند حوزه موسیقی عنوان شده است. پورمیامین پیش از این همکاری هایی با خواننده هایی چون محمد اصفهانی، علیرضا عصار، فرمان فتحعلیان، محسن چاوشی و... داشته است. این هنرمند در اولین و دومین جشن سالانه موسیقی ما نامزد ب عنوان «نوازنده برتر سال» شده بود. پورمیامین در آلبوم های «این حال من بی توست» (علیرضا عصار)، «فاصله»، «نون و دلقک» و... (محمد اصفهانی)، «غریبه» (فریدون آسرایی)، «پاروی بی قایق»، «من خود آن سیزده ام» (محسن چاوشی)، «شلیک» (فرزاد فرزین)، «نفس های بی هدف» (محسن یگانه)، «ناجی»، «با مردم بیگانه» و... (فرمان فتحعلیان) به نواختن گیتار پرداخته و صدها بار با خوانندگانی چون علیرضا عصار، محمد اصفهانی، فرمان فتحعلیان و... روی صحنه رفت.روتیتر: یادی از درگذشتگان موسیقی در سال 1395منبع: سایت موسیقی مانویسنده: سما بابایی ع خبر اول: دسته بندی مطلب: خبرخلاصه مطلب: موسیقی ما - «قیامت پیش روی شما و مرگ در پشت سر، شما را می راند. سبک بار شوید تا برسید. همانا آنان که رفتند، در انتظار رسیدن شمایند.» مرگ، تقدیر است و سرنوشت محتوم هر بشری. می توان از مرگ هراسید یا چون مولای متقیان که از شکوه جهان آ ت آگاه است، بی صبرانه انتظارش را کشید. او به مؤمنانش نیز توصیه می کند: «ای مردم! شما را به یادآوری مرگ سفارش می کنم. از مرگ کمتر غفلت کنید. ...

به سوگ من نشسته ای ولی نمرده ام هنوز

موسیقی ما - «قیامت پیش روی شما و مرگ در پشت سر، شما را می راند. سبک بار شوید تا برسید. همانا آنان که رفتند، در انتظار رسیدن شمایند.» مرگ، تقدیر است و سرنوشت محتوم هر بشری. می توان از مرگ هراسید یا چون مولای متقیان که از شکوه جهان آ ت آگاه است، بی صبرانه انتظارش را کشید. او به مؤمنانش نیز توصیه می کند: «ای مردم! شما را به یادآوری مرگ سفارش می کنم. از مرگ کمتر غفلت کنید. چگونه مرگ را فراموش می کنید، در حالی که او شما را فراموش نمی کند؟ و چگونه طمع می ورزید، در حالی که به شما مهلت نمی دهد؟» سالی که گذشت اما موسیقی ایران چهره های بسیاری را از دست داد. از بزرگان حوزه ی موسیقی سنتی ایران گرفته تا فعالان موسیقی پاپ و انی که در زمینه ی موسیقی تلفیقی فعالیت داشتند. بسیاری از چهره های موسیقی در حالی رفتند که هیچ جانشینی برای آنان نیست؛ بسیاری نیز با رفتن شان، بخش عظیمی از گنجینه ی موسیقی نواحی ایران را با خود برای همیشه بردند. مرگ، سرنوشت محتوم تمام آدمی زادگان است. * فرهنگ شریف «فرهنگ شریف» (آهنگساز و نوازنده برجسته تار) شهریورماه امسال بعد از مدت ها بیماری و البته سال ها سکوت موسیقایی درگذشت. او از برجسته ترین نوازندگان تار بود که در طول عمر پربار هنری خود، آثار خاطره انگیز بسیاری را خلق کرد. او ابتدا موسیقی را از «عبدالحسین شهنازی» و مرتضی نی داوود (تارنوازان بزرگ اوا دوره قاجار و اوایل پهلوی) آموخت؛ اما شیوه نوازندگی او به ان اش شباهتی نداشت و مخصوص خود او بود. شریف خیلی زود در رادیو به عنوان تک نواز آواز، خوانندگان را همراهی می کرد. یکی از مهم ترین و دلنشین ترین سبک های نوازندگی تار متعلق به او بوده است. او با ابداعاتی که در نحوه انگشت گذاری و مضراب زنی در نقاط مختلف سیم های تار انجام داده، از تار ص کاملاً متفاوت به وجود آورده که بسیاری معتقدند زیباترین صدای تولیدشده از ساز تار است. او با قریحه بی مانندش ملودی هایی بسیار لطیف و زیبا ساخته است. فرهنگ شریف از سوی مرکز حفظ میراث فرهنگی شرق در موزه هنر لندن برای برگزاری کنسرت پژوهشی و همچنین تشکیل کارگاه تخصصی ساز تار دعوت شد. او در ایران نیز کنسرت های متعددی در تالارهای متعدد و جشنواره ها برگزار کرد و همچنین همراه با محمدرضا شجریان اجراهای زیادی در ایران و کشورهای مختلف اجرا کرده است. «هوشنگ کامکار» بعد از درگذشت او نوشت: «موسیقی ایران اگر چیزی دارد، از افرادی مانند فرهنگ شریف است که سکوی پرش موسیقی بوده اند. افرادی مانند او، خورشید موسیقی ملی ما هستند. یکی از خصوصیات بارز فرهنگ شریف، صاحب سبک بودن او بود. ما نوازنده ی تار زیاد داریم، اما سبک شریف مختص خودش بود. فعالیت هایی که او در زمینه موسیقی ملی ایرانی داشت، بر هیچ ی پوشیده نیست. فرهنگ شریف در گوش و قلب تمام موزیسین های ایرانی جا دارد. نام او تا ابد جاودانه خواهد ماند و هیچ چیزی نمی تواند ارزش آن را کم کند.» * ابراهیم شریف زاده با درگذشت «ابراهیم شریف زاده» سرو امان و ستون موسیقی اسان فرو ریخت. او از برجسته ترین خنیاگران موسیقی اسان بود. با درگذشت او، بخش عظیمی از گنجینه ی موسیقی اسان از بین رفت. «شریف زاده» با غلامحسین سمندری (دوتارنواز نامدار با زی) حدود 6 دهه همکاری کرد که از جمله ی آن می توان به آلبوم «خون پاش و نغمه ریز» اشاره کرد که حاصل این همکاری است. اذان معروف او که به شیوه ای منحصربه فرد خوانده می شود، توجه بسیاری از پژوهش گران را به خود معطوف کرده است. تفاوت خواندن شریف زاده با سایر ان موسیقی محلی اسان در این بود که او علاوه بر اجرای حزن انگیز موسیقی این خطه، نغمه هایی را به صورت حماسی اجرا کرده که پژوهش گران معتقدند در تاریخ موسیقی اسان هیچ به این صورت نمی خوانده است. او در زندگی هنری خود، آثاری چون «یار وفادار»، «یا غیاث المستغیثین»، «سرو امان»، «مناجات خوانی»، «دلبر رعنا» و «بهاره دخترعمو» را خلق کرده بود. * مصطفی کمال پورتراب «مصطفی کمال پورتراب» بیش از نود سال زندگی کرد؛ اما همچنان تا آ ین روزهای زندگی اش موسیقی نوشت، خواند و به دیگران تعلیم داد. او متولد سال ۱۳۰۳ خورشیدی در تهران بود و با وجود کهولت سن، هنوز هم ساعت ها سر کلاس های درس می ایستاد و درس می داد. او یادگار دوران علی نقی خان ی، ابوالحسن خان صبا، روح الله خالقی و... بود. او فراگیری این هنر را به طور جدی از سن ۱۵سالگی در هنرستان عالی شروع کرد و در سال ۱۳۲۴ به پایان رسانید. در این دوره، ریاست هنرستان به عهده غلامحسین مین باشیان و مصادف با آمدن دوازده نفر از بهترین ان این هنر از چک اسلواکی و بلژیک به هنرستان بود. او علاوه بر فراگیری موسیقی کلاسیک، در همین دوران با موسیقی ایران نیز آشنا شد و آن را فرا گرفت. در سال ۱۳۳۰ که دوره عالی آهنگسازی در هنرستان عالی افتتاح شد، پورتراب نزد ان برجسته ای همچون گیتی خسروی، امانوئل ملیک اصلانیان و فریدون فرزانه، پیانو، سلفژ و هارمونی، فرم و دشیفراژ را فرا گرفت. او نزدیک نیم قرن در هنرستان های عالی و ملی و دانشکده هنرهای زیبای تهران مشغول تدریس بود. از او چندین اثر تصنیف شده با عنوان های «آواز بی گفتار» سرودهای وحدت و انقلاب، قطعات سوئیت هفت پیکر نظامی برای ار تر سمفونیک، چند قطعه ایرانی برای ار تر زهی، چند قطعه برای گروه کر آکاپلا، برگرفته از چند رباعی خیام و چندین اثر دیگر باقی مانده است. * علی محمد بلوچ «علی محمد بلوچ» معروف به «علیوک» یکی از بزرگ ترین موسیقی دانان بلوچستان بود؛ آن قدر که می توان گفت با رفتن او ساز سرود (قیچک) در چابهار یتیم شد. او از آ ین و مهم ترین منابع موسیقی بلوچ به حساب می آمد. «علیوک» موسیقی شائری، گواتی (موسیقی درمانی) و انواع رتوارهای سُوت و نازنیک را در حد کمال اجرا می کرد. او در هر دو منطقه بلوچستان -یعنی دو سوی مرزهای ایران و پا تان- از برجسته ترین موسیقی دانان بلوچ شناخته می شد. علی محمد بلوچ یکی از چند پهلوان یا برجسته ی موسیقی بلوچي و ساز سرود بود که توانست با بزرگ ترین شائران بلوچستان از جمله «ملاکمال خان» و «لعل بخش پیک» همراهی کند. * حسن پیغان «حسن پیغان» خواننده معروف هرمزگانی تیرماه امسال بر اثر ایست قلبی درگذشت. حسن پیغان که سابقه کارهای مشترک با زنده یاد ناصر عبداللهی و رضا صادقی را در کارنامه داشت، با بازخوانی ترانه معروف و قدیمی «نازی جون» در سال های اول دهه 80 سر و صدای زیادی به پا کرد. او در سال های پایانی عمر خویش، از موسیقی حرفه ای فاصله گرفته بود. او از م عین فرهنگ عمومی هرمزگان بود و توجه ویژه اش به موسیقی بومی هرمزگان و تعصب اش به معرفی ترانه های بومی در آثارش مشهود است. او یکی از انی بود که مسیر حضور خوانندگان هرمزگان به موسیقی کشور را گشود و یکی از پیشگامان مطرح موسیقی هرمزگان در سطح کشور بود. از این خواننده، چهار آلبوم به نام های «پشیمون»، «یار منی»، «شطرنج» و «دوسم داری» به یادگار مانده است. پیغان همچنین در قطعه «هموطن» با رضا صادقی، فرزاد فرزین و تنی چند از خوانندگان مطرح پاپ حضور داشت. * جواد لشگری جواد لشگری از نوازندگان و آهنگسازان پیش وت موسیقی ایرانی هم فروردین ماه در سن ۹۳ سالگی درگذشت. او آثار بسیاری در موسیقی اصیل ساخت؛ اما کارهایش با «علیرضا افتخاری» در این سال ها ماندگار شد؛ آثاری چون «خوش آمدی»، «گل میخک» و «عشق گمشده» که ترانه ها و تصانیف قدیمی به همراه آثار جدیدش بود و همگی پرفروش شدند. او در جوانی برای فراگیری و نواختن ویلن به ترتیب نزد ابوالحسن صبا و مهدی خالدی و پس از این دو نفر به کلاس احمد فروتن راد رفت و ردیف های موسیقی ایرانی و چند کتاب خارجی را نزد او فرا گرفت. مرحوم لشگری همکاری خود را با رادیو، در سال ۱۳۲۶ با نواختن آهنگی به نام «فتنه» (با شعری از رهی معیری) آغاز کرد و از سال ۱۳۲۸ رسماً در ار ترهای مهدی خالدی، مرتضی محجوبی، ابراهیم منصوری و حسین یاحقی شرکت کرد. او در سال ۱۳۳۲ به س رستی ار تر بزرگ رادیو انتخاب شد و تا سال ۱۳۳۵ در این سمت ار تر را هدایت کرد. زنده یاد جواد لشگری جلد اول آثار خود را با شعر شعرای تراز اول به نام «صد آهنگ» به چاپ رسانیده و جلد دوم آن نغمه های «دل انگیز» نام دارد. * حسین طیبی حسین طیبی نوازنده توانای لَله وا امسال در سن ۸۰ سالگی درگذشت تا مویه ای دیگر برای موسیقی بومی و نواحی مازندران طنین انداز شود و آ ین بازمانده ساز چوپانی لَله وا به تاریخ بپیوندد. ساز لَله وا ساز خاص موسیقی چوپانان است که در صحرا نواخته می شود. طیبی دارای ی افتخاری لَله وا از جشنواره آوینیون فرانسه و پیش وت موسیقی مازندران و پدر ساز لَله وا بود. او چهار نوار خود را پیش از انقلاب به شماره های ۱۲۴، ۱۲۵ و ۱۴۱ انتشار داد. حسین طیبی برای نخستین بار به صورت ابداعی در آواز ی از منطقه صوتی سوم لَله وا استفاده کرد و از سال ۱۳۶۴ به عنوان مدرس لَله وا در خانه مازندران مشغول آموزش بوده و شاگردان بسیاری را پرورش داده است. * مجید نجاحی مجید نجاحی نوازنده ی خوش نواز و صاحب سبک سنتور و ه ن پرویز یاحقی و حبیب الله بدیعی و از نوازندگان سنتور «گل ها» غزیبانه درگذشت. صدای ساز او لحنی منحصربه فرد داشت. نجاحی نوازندگی سنتور را از همسایه خود، محسن بی آزار فرا گرفت که از جمله نوازندگان سنتور در رادیو به شمار می رفت. پیش از آن البته او دو سالی را بدون سنتور بود تا اینکه با اندک مبلغی توانست نجار سر کوچه خود را راضی کند تا سنتوری کوچک برایش بسازد که سیم های آن را هم از بی آزار گرفت. نجاحی پس از پنج سال نواختن سنتور، با حسین قوامی (فاخته) آشنا شد و این آشنایی پنجره ای را برایش گشود و پس از چندی با احمد عبادی و مرتضی خان محجوبی و نورعلی خان برومند و ان دیگر آشنا و از وجود آنها بهره گرفت. او شدیداً تحت تأثیر نوازندگی محجوبی قرار گرفت و سعی کرد از سبک و سیاق نوازندگی اش استفاده کند و با ردیف ها و گوشه ها و دستگاه های موسیقی ایرانی آشنا شود. مجید نجاحی، در سال ۱۳۳۷ بنا به دعوت داود پیرنیا به برنامه «گل ها» رفت. نحوه دعوت پیرنیا از او چنین بود که روزی نجاحی در منزل عبدالعلی ی مهمان بود و در منزل او سنتور می زده که پیرنیا بلافاصله برای اجرای برنامه دعوت اش می کند و پس از امتحانی که توسط چند از او گرفته می شود، در گل های شماره ۲۰ به اتفاق عبدالعلی ی شرکت و این برنامه در دستگاه «همایون» بود. پس از این برنامه بود که در گل های گوناگون، پیرنیا همراه با خوانندگانی چون حسین قوامی، اکبر گلپایگانی، محمدرضا شجریان، محمود خوانساری، ایرج، عبدالوهاب شهیدی و بسیاری از خوانندگان گل ها شرکت مستمر داشت. نجاحی در برنامه های دیگر رادیو نیز فعالیت داشته؛ از جمله تک نوازی سنتور و برنامه تک نوازان و چند سالی هم به اتفاق همایون م، برنامه موسیقی اصیل ایرانی را از برنامه دوم رادیو اف.ام اجرا می کرد. او برای شناساندن موسیقی اصیل و سنتی ایران -به خصوص سنتور که یک ساز ملی است- مسافرت های فراوانی به کشورهای مختلف کرده است. نجاحی بعد از انقلاب عمدتاً به تدریس پرداخت و کمتر اجرای صحنه ای داشت. او بامداد صبح پنج شنبه ۲۱ مرداد ۱۳۹۵ درگذشت. * طلیعه کامران طلیعه کامران (نوازنده ی پیش وت سنتور، شاعر و نقاش) پس از طی مدت ها بیماری، صبح امروز ۲۴ اسفندماه درگذشت. این نوازنده ی پیش وت، به علت نارسایی کلیه در بیمارستان بستری بود. کامران متولد سال ۱۳۰۹ بود. پدرش ویلن را از حسین خان اسماعیل زاده فرا گرفته بود و مادرش نیز علاوه بر آشنایی با موسیقی، به هنر نقاشی می پرداخت. پدرش از دوستان حبیب سماعی بود و از حبیب خواست که به طلیعه سنتور بیاموزد. سماعی از حدود سال های ۱۳۲۱ هر دو هفته به تعلیم طلیعه می پرداخت. او از سال های ۱۳۲۶ به تکمیل آموزه های سماعی نزد دیگر شاگرد حبیب، مرتضی عبدالرسولی پرداخت. همچنین به فراگیری ضربی های قدیمی و هم نوازی آن ها با حسین تهرانی پرداخت. حسین تهرانی او را با زنده یاد روح الله خالقی آشنا کرد و بخشی از برنامه های کنسرت های انجمن موسیقی ملی را به هم نوازی سنتور طلیعه کامران و ضرب حسین تهرانی اختصاص یافت. خالقی بعدها محتوای برنامه همایون اجرای طلیعه کامران را ضبط کرد و به عنوان نمونه هنر بانوان موسیقیدان ایران، طی بازدید خود از روسیه، به آن کشور برد. بنا به توصیه روح الله خالقی به طلیعه کامران، او در اوا دهه ۲۰ به آموختن خط نت نزد روح الله خالقی و تکمیل آن نزد ابوالحسن صبا پرداخت. «طلیعه کامران» همچنین نقاشی پرسابقه بود. اولین نمایشگاه انفرادی خود را در سال ۱۳۴۷ در دانشکده هنرهای زیبای تهران برگزار کرد. او ۱۱ نمایشگاه انفرادی داشت و در ۴۲ نمایشگاه گروهی در ایران و خارج از ایران شرکت کرد. کتاب «بخش هایی از ردیف حبیب سماعی به روایت طلیعه کامران» (منتشرشده توسط موسیقی عارف به سال ۱۳۸۸) و سی دی «یادگار حبیب» (حاوی بخش هایی از ردیف حبیب سماعی)، «سنتور طلیعه کامران، تنبک و آواز حسین تهرانی» (منتشرشده در سال ۱۳۹۰) بخشی از فعالیت های این هنرمند است. * افشین یداللهی درگذشت «افشین یداللهی» غیرمنتظره ترین اتفاقی بود که در سال جاری رخ داد و بخش زیادی از موسیقی ایران را در بهت و حیرت فرو برد. او که خالق ماندگارترین ترانه های یکی دو دهه ی اخیر بود، فعالیت های حرفه ای خود را در سال ۱۳۷۶ در سازمان صدا و سیمای ایران آغاز کرد. نخستین ترانه های او با آهنگسازی فؤاد حجازی و شادمهر عقیلی و با خوانندگی خشایار اعتمادی اجرا شد. از جمله ترانه های ماندگار او می توان به تیتراژ سریال هایی چون «شب آفت »، «مسافری از هند»، «فقط به خاطر تو»، «کمکم کن»، «خوش رکاب»، «غریبانه»، «شب دهم»، «خط شکن»، «میوه ممنوعه»، «مدار صفردرجه»، «تب سرد»، «تبریز در مه» و «معمای شاه» اشاره کرد. افشین یداللهی بامداد چهارشنبه ۲۵ اسفند ۱۳۹۵ در مسیر بازگشت از هشتگرد به سمت تهران به دلیل برخورد شدید یک دستگاه کامیون با خودرویش درگذشت. از افشین یداللهی پنج مجموعه شعر به نام های «روزشمار یک عشق»، «امشب کنار غزل های من بخواب»، «جنون منطقی»، «حرف هایی که باید می گفتم و تو باید می شنیدی» و «مشتری میکده ای بسته» به جا مانده است. * حبیب محبیان حبیب محبیان معروف به «حبیب» خواننده، آهنگساز، نوازنده و ترانه سرای ایرانی بود. جنس صدای متمایز حبیب، استفاده اش از گیتار ۱۲سیمی و آهنگسازی متأثر از موسیقی راک غربی، او را هنرمندی متمایز کرده بود. او بعد از سال ها زندگی خارج از کشور به ایران بازگشت و مقدمات آلبوم رسمی خود در ایران را فراهم کرد. حبیب مدت ها از بیماری قلبی رنج می برد و در نهایت در ساعت ۹ صبح ۲۱ داد ۱۳۹۵ بر اثر ایست قلبی در روستای نیاسته کتالم (رامسر) و در ۶۸ سالگی درگذشت. * هادی پاکزاد هادی پاکزاد، آهنگساز، خواننده و ترانه سرای سبک موسیقی رناتیو راک است. او از سال ۱۳۸۱ فعالیت های خود را در حوزه موسیقی آغاز کرد و نخستین آلبوم رسمی اش به نام «تاریکی» دی ماه سال ۱۳۹۴ روانه بازار موسیقی کشور شد. هادی پاکزاد از اولین خواننده های سبک راک و رناتیو در ایران بود. آثار هادی پاکزاد که تماماً از سروده های خودش بود، عموماً سوژه محور و مفهومی بودند و در این روند، بافت موسیقی ویژه ای را دنبال نمی کرد. هرچند عموم آثار او در چارچوب موسیقی الکترونیک و رناتیو گنجانده شده بود. * شاهرخ پورمیامین شاهرخ پورمیامین (نوازنده سرشناس گیتار) بعد از مدت ها بیماری، اردیبهشت ماه امسال در بیمارستان آسیا درگذشت. «تومور مغزی» دلیل اصلی درگذشت این هنرمند حوزه موسیقی عنوان شده است. پورمیامین پیش از این همکاری هایی با خواننده هایی چون محمد اصفهانی، علیرضا عصار، فرمان فتحعلیان، محسن چاوشی و... داشته است. این هنرمند در اولین و دومین جشن سالانه موسیقی ما نامزد ب عنوان «نوازنده برتر سال» شده بود. پورمیامین در آلبوم های «این حال من بی توست» (علیرضا عصار)، «فاصله»، «نون و دلقک» و... (محمد اصفهانی)، «غریبه» (فریدون آسرایی)، «پاروی بی قایق»، «من خود آن سیزده ام» (محسن چاوشی)، «شلیک» (فرزاد فرزین)، «نفس های بی هدف» (محسن یگانه)، «ناجی»، «با مردم بیگانه» و... (فرمان فتحعلیان) به نواختن گیتار پرداخته و صدها بار با خوانندگانی چون علیرضا عصار، محمد اصفهانی، فرمان فتحعلیان و... روی صحنه رفت.روتیتر: یادی از درگذشتگان موسیقی در سال 1395منبع: سایت موسیقی مانویسنده: سما بابایی ع خبر اول: دسته بندی مطلب: خبرخلاصه مطلب: موسیقی ما - «قیامت پیش روی شما و مرگ در پشت سر، شما را می راند. سبک بار شوید تا برسید. همانا آنان که رفتند، در انتظار رسیدن شمایند.» مرگ، تقدیر است و سرنوشت محتوم هر بشری. می توان از مرگ هراسید یا چون مولای متقیان که از شکوه جهان آ ت آگاه است، بی صبرانه انتظارش را کشید. او به مؤمنانش نیز توصیه می کند: «ای مردم! شما را به یادآوری مرگ سفارش می کنم. از مرگ کمتر غفلت کنید. ...

به سوگ من نشسته ای ولی نمرده ام هنوز

موسیقی ما - «قیامت پیش روی شما و مرگ در پشت سر، شما را می راند. سبک بار شوید تا برسید. همانا آنان که رفتند، در انتظار رسیدن شمایند.» مرگ، تقدیر است و سرنوشت محتوم هر بشری. می توان از مرگ هراسید یا چون مولای متقیان که از شکوه جهان آ ت آگاه است، بی صبرانه انتظارش را کشید. او به مؤمنانش نیز توصیه می کند: «ای مردم! شما را به یادآوری مرگ سفارش می کنم. از مرگ کمتر غفلت کنید. چگونه مرگ را فراموش می کنید، در حالی که او شما را فراموش نمی کند؟ و چگونه طمع می ورزید، در حالی که به شما مهلت نمی دهد؟» سالی که گذشت اما موسیقی ایران چهره های بسیاری را از دست داد. از بزرگان حوزه ی موسیقی سنتی ایران گرفته تا فعالان موسیقی پاپ و انی که در زمینه ی موسیقی تلفیقی فعالیت داشتند. بسیاری از چهره های موسیقی در حالی رفتند که هیچ جانشینی برای آنان نیست؛ بسیاری نیز با رفتن شان، بخش عظیمی از گنجینه ی موسیقی نواحی ایران را با خود برای همیشه بردند. مرگ، سرنوشت محتوم تمام آدمی زادگان است. * فرهنگ شریف «فرهنگ شریف» (آهنگساز و نوازنده برجسته تار) شهریورماه امسال بعد از مدت ها بیماری و البته سال ها سکوت موسیقایی درگذشت. او از برجسته ترین نوازندگان تار بود که در طول عمر پربار هنری خود، آثار خاطره انگیز بسیاری را خلق کرد. او ابتدا موسیقی را از «عبدالحسین شهنازی» و مرتضی نی داوود (تارنوازان بزرگ اوا دوره قاجار و اوایل پهلوی) آموخت؛ اما شیوه نوازندگی او به ان اش شباهتی نداشت و مخصوص خود او بود. شریف خیلی زود در رادیو به عنوان تک نواز آواز، خوانندگان را همراهی می کرد. یکی از مهم ترین و دلنشین ترین سبک های نوازندگی تار متعلق به او بوده است. او با ابداعاتی که در نحوه انگشت گذاری و مضراب زنی در نقاط مختلف سیم های تار انجام داده، از تار ص کاملاً متفاوت به وجود آورده که بسیاری معتقدند زیباترین صدای تولیدشده از ساز تار است. او با قریحه بی مانندش ملودی هایی بسیار لطیف و زیبا ساخته است. فرهنگ شریف از سوی مرکز حفظ میراث فرهنگی شرق در موزه هنر لندن برای برگزاری کنسرت پژوهشی و همچنین تشکیل کارگاه تخصصی ساز تار دعوت شد. او در ایران نیز کنسرت های متعددی در تالارهای متعدد و جشنواره ها برگزار کرد و همچنین همراه با محمدرضا شجریان اجراهای زیادی در ایران و کشورهای مختلف اجرا کرده است. «هوشنگ کامکار» بعد از درگذشت او نوشت: «موسیقی ایران اگر چیزی دارد، از افرادی مانند فرهنگ شریف است که سکوی پرش موسیقی بوده اند. افرادی مانند او، خورشید موسیقی ملی ما هستند. یکی از خصوصیات بارز فرهنگ شریف، صاحب سبک بودن او بود. ما نوازنده ی تار زیاد داریم، اما سبک شریف مختص خودش بود. فعالیت هایی که او در زمینه موسیقی ملی ایرانی داشت، بر هیچ ی پوشیده نیست. فرهنگ شریف در گوش و قلب تمام موزیسین های ایرانی جا دارد. نام او تا ابد جاودانه خواهد ماند و هیچ چیزی نمی تواند ارزش آن را کم کند.» * ابراهیم شریف زاده با درگذشت «ابراهیم شریف زاده» سرو امان و ستون موسیقی اسان فرو ریخت. او از برجسته ترین خنیاگران موسیقی اسان بود. با درگذشت او، بخش عظیمی از گنجینه ی موسیقی اسان از بین رفت. «شریف زاده» با غلامحسین سمندری (دوتارنواز نامدار با زی) حدود 6 دهه همکاری کرد که از جمله ی آن می توان به آلبوم «خون پاش و نغمه ریز» اشاره کرد که حاصل این همکاری است. اذان معروف او که به شیوه ای منحصربه فرد خوانده می شود، توجه بسیاری از پژوهش گران را به خود معطوف کرده است. تفاوت خواندن شریف زاده با سایر ان موسیقی محلی اسان در این بود که او علاوه بر اجرای حزن انگیز موسیقی این خطه، نغمه هایی را به صورت حماسی اجرا کرده که پژوهش گران معتقدند در تاریخ موسیقی اسان هیچ به این صورت نمی خوانده است. او در زندگی هنری خود، آثاری چون «یار وفادار»، «یا غیاث المستغیثین»، «سرو امان»، «مناجات خوانی»، «دلبر رعنا» و «بهاره دخترعمو» را خلق کرده بود. * مصطفی کمال پورتراب «مصطفی کمال پورتراب» بیش از نود سال زندگی کرد؛ اما همچنان تا آ ین روزهای زندگی اش موسیقی نوشت، خواند و به دیگران تعلیم داد. او متولد سال ۱۳۰۳ خورشیدی در تهران بود و با وجود کهولت سن، هنوز هم ساعت ها سر کلاس های درس می ایستاد و درس می داد. او یادگار دوران علی نقی خان ی، ابوالحسن خان صبا، روح الله خالقی و... بود. او فراگیری این هنر را به طور جدی از سن ۱۵سالگی در هنرستان عالی شروع کرد و در سال ۱۳۲۴ به پایان رسانید. در این دوره، ریاست هنرستان به عهده غلامحسین مین باشیان و مصادف با آمدن دوازده نفر از بهترین ان این هنر از چک اسلواکی و بلژیک به هنرستان بود. او علاوه بر فراگیری موسیقی کلاسیک، در همین دوران با موسیقی ایران نیز آشنا شد و آن را فرا گرفت. در سال ۱۳۳۰ که دوره عالی آهنگسازی در هنرستان عالی افتتاح شد، پورتراب نزد ان برجسته ای همچون گیتی خسروی، امانوئل ملیک اصلانیان و فریدون فرزانه، پیانو، سلفژ و هارمونی، فرم و دشیفراژ را فرا گرفت. او نزدیک نیم قرن در هنرستان های عالی و ملی و دانشکده هنرهای زیبای تهران مشغول تدریس بود. از او چندین اثر تصنیف شده با عنوان های «آواز بی گفتار» سرودهای وحدت و انقلاب، قطعات سوئیت هفت پیکر نظامی برای ار تر سمفونیک، چند قطعه ایرانی برای ار تر زهی، چند قطعه برای گروه کر آکاپلا، برگرفته از چند رباعی خیام و چندین اثر دیگر باقی مانده است. * علی محمد بلوچ «علی محمد بلوچ» معروف به «علیوک» یکی از بزرگ ترین موسیقی دانان بلوچستان بود؛ آن قدر که می توان گفت با رفتن او ساز سرود (قیچک) در چابهار یتیم شد. او از آ ین و مهم ترین منابع موسیقی بلوچ به حساب می آمد. «علیوک» موسیقی شائری، گواتی (موسیقی درمانی) و انواع رتوارهای سُوت و نازنیک را در حد کمال اجرا می کرد. او در هر دو منطقه بلوچستان -یعنی دو سوی مرزهای ایران و پا تان- از برجسته ترین موسیقی دانان بلوچ شناخته می شد. علی محمد بلوچ یکی از چند پهلوان یا برجسته ی موسیقی بلوچي و ساز سرود بود که توانست با بزرگ ترین شائران بلوچستان از جمله «ملاکمال خان» و «لعل بخش پیک» همراهی کند. * حسن پیغان «حسن پیغان» خواننده معروف هرمزگانی تیرماه امسال بر اثر ایست قلبی درگذشت. حسن پیغان که سابقه کارهای مشترک با زنده یاد ناصر عبداللهی و رضا صادقی را در کارنامه داشت، با بازخوانی ترانه معروف و قدیمی «نازی جون» در سال های اول دهه 80 سر و صدای زیادی به پا کرد. او در سال های پایانی عمر خویش، از موسیقی حرفه ای فاصله گرفته بود. او از م عین فرهنگ عمومی هرمزگان بود و توجه ویژه اش به موسیقی بومی هرمزگان و تعصب اش به معرفی ترانه های بومی در آثارش مشهود است. او یکی از انی بود که مسیر حضور خوانندگان هرمزگان به موسیقی کشور را گشود و یکی از پیشگامان مطرح موسیقی هرمزگان در سطح کشور بود. از این خواننده، چهار آلبوم به نام های «پشیمون»، «یار منی»، «شطرنج» و «دوسم داری» به یادگار مانده است. پیغان همچنین در قطعه «هموطن» با رضا صادقی، فرزاد فرزین و تنی چند از خوانندگان مطرح پاپ حضور داشت. * جواد لشگری جواد لشگری از نوازندگان و آهنگسازان پیش وت موسیقی ایرانی هم فروردین ماه در سن ۹۳ سالگی درگذشت. او آثار بسیاری در موسیقی اصیل ساخت؛ اما کارهایش با «علیرضا افتخاری» در این سال ها ماندگار شد؛ آثاری چون «خوش آمدی»، «گل میخک» و «عشق گمشده» که ترانه ها و تصانیف قدیمی به همراه آثار جدیدش بود و همگی پرفروش شدند. او در جوانی برای فراگیری و نواختن ویلن به ترتیب نزد ابوالحسن صبا و مهدی خالدی و پس از این دو نفر به کلاس احمد فروتن راد رفت و ردیف های موسیقی ایرانی و چند کتاب خارجی را نزد او فرا گرفت. مرحوم لشگری همکاری خود را با رادیو، در سال ۱۳۲۶ با نواختن آهنگی به نام «فتنه» (با شعری از رهی معیری) آغاز کرد و از سال ۱۳۲۸ رسماً در ار ترهای مهدی خالدی، مرتضی محجوبی، ابراهیم منصوری و حسین یاحقی شرکت کرد. او در سال ۱۳۳۲ به س رستی ار تر بزرگ رادیو انتخاب شد و تا سال ۱۳۳۵ در این سمت ار تر را هدایت کرد. زنده یاد جواد لشگری جلد اول آثار خود را با شعر شعرای تراز اول به نام «صد آهنگ» به چاپ رسانیده و جلد دوم آن نغمه های «دل انگیز» نام دارد. * حسین طیبی حسین طیبی نوازنده توانای لَله وا امسال در سن ۸۰ سالگی درگذشت تا مویه ای دیگر برای موسیقی بومی و نواحی مازندران طنین انداز شود و آ ین بازمانده ساز چوپانی لَله وا به تاریخ بپیوندد. ساز لَله وا ساز خاص موسیقی چوپانان است که در صحرا نواخته می شود. طیبی دارای ی افتخاری لَله وا از جشنواره آوینیون فرانسه و پیش وت موسیقی مازندران و پدر ساز لَله وا بود. او چهار نوار خود را پیش از انقلاب به شماره های ۱۲۴، ۱۲۵ و ۱۴۱ انتشار داد. حسین طیبی برای نخستین بار به صورت ابداعی در آواز ی از منطقه صوتی سوم لَله وا استفاده کرد و از سال ۱۳۶۴ به عنوان مدرس لَله وا در خانه مازندران مشغول آموزش بوده و شاگردان بسیاری را پرورش داده است. * مجید نجاحی مجید نجاحی نوازنده ی خوش نواز و صاحب سبک سنتور و ه ن پرویز یاحقی و حبیب الله بدیعی و از نوازندگان سنتور «گل ها» غزیبانه درگذشت. صدای ساز او لحنی منحصربه فرد داشت. نجاحی نوازندگی سنتور را از همسایه خود، محسن بی آزار فرا گرفت که از جمله نوازندگان سنتور در رادیو به شمار می رفت. پیش از آن البته او دو سالی را بدون سنتور بود تا اینکه با اندک مبلغی توانست نجار سر کوچه خود را راضی کند تا سنتوری کوچک برایش بسازد که سیم های آن را هم از بی آزار گرفت. نجاحی پس از پنج سال نواختن سنتور، با حسین قوامی (فاخته) آشنا شد و این آشنایی پنجره ای را برایش گشود و پس از چندی با احمد عبادی و مرتضی خان محجوبی و نورعلی خان برومند و ان دیگر آشنا و از وجود آنها بهره گرفت. او شدیداً تحت تأثیر نوازندگی محجوبی قرار گرفت و سعی کرد از سبک و سیاق نوازندگی اش استفاده کند و با ردیف ها و گوشه ها و دستگاه های موسیقی ایرانی آشنا شود. مجید نجاحی، در سال ۱۳۳۷ بنا به دعوت داود پیرنیا به برنامه «گل ها» رفت. نحوه دعوت پیرنیا از او چنین بود که روزی نجاحی در منزل عبدالعلی ی مهمان بود و در منزل او سنتور می زده که پیرنیا بلافاصله برای اجرای برنامه دعوت اش می کند و پس از امتحانی که توسط چند از او گرفته می شود، در گل های شماره ۲۰ به اتفاق عبدالعلی ی شرکت و این برنامه در دستگاه «همایون» بود. پس از این برنامه بود که در گل های گوناگون، پیرنیا همراه با خوانندگانی چون حسین قوامی، اکبر گلپایگانی، محمدرضا شجریان، محمود خوانساری، ایرج، عبدالوهاب شهیدی و بسیاری از خوانندگان گل ها شرکت مستمر داشت. نجاحی در برنامه های دیگر رادیو نیز فعالیت داشته؛ از جمله تک نوازی سنتور و برنامه تک نوازان و چند سالی هم به اتفاق همایون م، برنامه موسیقی اصیل ایرانی را از برنامه دوم رادیو اف.ام اجرا می کرد. او برای شناساندن موسیقی اصیل و سنتی ایران -به خصوص سنتور که یک ساز ملی است- مسافرت های فراوانی به کشورهای مختلف کرده است. نجاحی بعد از انقلاب عمدتاً به تدریس پرداخت و کمتر اجرای صحنه ای داشت. او بامداد صبح پنج شنبه ۲۱ مرداد ۱۳۹۵ درگذشت. * طلیعه کامران طلیعه کامران (نوازنده ی پیش وت سنتور، شاعر و نقاش) پس از طی مدت ها بیماری، صبح امروز ۲۴ اسفندماه درگذشت. این نوازنده ی پیش وت، به علت نارسایی کلیه در بیمارستان بستری بود. کامران متولد سال ۱۳۰۹ بود. پدرش ویلن را از حسین خان اسماعیل زاده فرا گرفته بود و مادرش نیز علاوه بر آشنایی با موسیقی، به هنر نقاشی می پرداخت. پدرش از دوستان حبیب سماعی بود و از حبیب خواست که به طلیعه سنتور بیاموزد. سماعی از حدود سال های ۱۳۲۱ هر دو هفته به تعلیم طلیعه می پرداخت. او از سال های ۱۳۲۶ به تکمیل آموزه های سماعی نزد دیگر شاگرد حبیب، مرتضی عبدالرسولی پرداخت. همچنین به فراگیری ضربی های قدیمی و هم نوازی آن ها با حسین تهرانی پرداخت. حسین تهرانی او را با زنده یاد روح الله خالقی آشنا کرد و بخشی از برنامه های کنسرت های انجمن موسیقی ملی را به هم نوازی سنتور طلیعه کامران و ضرب حسین تهرانی اختصاص یافت. خالقی بعدها محتوای برنامه همایون اجرای طلیعه کامران را ضبط کرد و به عنوان نمونه هنر بانوان موسیقیدان ایران، طی بازدید خود از روسیه، به آن کشور برد. بنا به توصیه روح الله خالقی به طلیعه کامران، او در اوا دهه ۲۰ به آموختن خط نت نزد روح الله خالقی و تکمیل آن نزد ابوالحسن صبا پرداخت. «طلیعه کامران» همچنین نقاشی پرسابقه بود. اولین نمایشگاه انفرادی خود را در سال ۱۳۴۷ در دانشکده هنرهای زیبای تهران برگزار کرد. او ۱۱ نمایشگاه انفرادی داشت و در ۴۲ نمایشگاه گروهی در ایران و خارج از ایران شرکت کرد. کتاب «بخش هایی از ردیف حبیب سماعی به روایت طلیعه کامران» (منتشرشده توسط موسیقی عارف به سال ۱۳۸۸) و سی دی «یادگار حبیب» (حاوی بخش هایی از ردیف حبیب سماعی)، «سنتور طلیعه کامران، تنبک و آواز حسین تهرانی» (منتشرشده در سال ۱۳۹۰) بخشی از فعالیت های این هنرمند است. * افشین یداللهی درگذشت «افشین یداللهی» غیرمنتظره ترین اتفاقی بود که در سال جاری رخ داد و بخش زیادی از موسیقی ایران را در بهت و حیرت فرو برد. او که خالق ماندگارترین ترانه های یکی دو دهه ی اخیر بود، فعالیت های حرفه ای خود را در سال ۱۳۷۶ در سازمان صدا و سیمای ایران آغاز کرد. نخستین ترانه های او با آهنگسازی فؤاد حجازی و شادمهر عقیلی و با خوانندگی خشایار اعتمادی اجرا شد. از جمله ترانه های ماندگار او می توان به تیتراژ سریال هایی چون «شب آفت »، «مسافری از هند»، «فقط به خاطر تو»، «کمکم کن»، «خوش رکاب»، «غریبانه»، «شب دهم»، «خط شکن»، «میوه ممنوعه»، «مدار صفردرجه»، «تب سرد»، «تبریز در مه» و «معمای شاه» اشاره کرد. افشین یداللهی بامداد چهارشنبه ۲۵ اسفند ۱۳۹۵ در مسیر بازگشت از هشتگرد به سمت تهران به دلیل برخورد شدید یک دستگاه کامیون با خودرویش درگذشت. از افشین یداللهی پنج مجموعه شعر به نام های «روزشمار یک عشق»، «امشب کنار غزل های من بخواب»، «جنون منطقی»، «حرف هایی که باید می گفتم و تو باید می شنیدی» و «مشتری میکده ای بسته» به جا مانده است. * حبیب محبیان حبیب محبیان معروف به «حبیب» خواننده، آهنگساز، نوازنده و ترانه سرای ایرانی بود. جنس صدای متمایز حبیب، استفاده اش از گیتار ۱۲سیمی و آهنگسازی متأثر از موسیقی راک غربی، او را هنرمندی متمایز کرده بود. او بعد از سال ها زندگی خارج از کشور به ایران بازگشت و مقدمات آلبوم رسمی خود در ایران را فراهم کرد. حبیب مدت ها از بیماری قلبی رنج می برد و در نهایت در ساعت ۹ صبح ۲۱ داد ۱۳۹۵ بر اثر ایست قلبی در روستای نیاسته کتالم (رامسر) و در ۶۸ سالگی درگذشت. * هادی پاکزاد هادی پاکزاد، آهنگساز، خواننده و ترانه سرای سبک موسیقی رناتیو راک است. او از سال ۱۳۸۱ فعالیت های خود را در حوزه موسیقی آغاز کرد و نخستین آلبوم رسمی اش به نام «تاریکی» دی ماه سال ۱۳۹۴ روانه بازار موسیقی کشور شد. هادی پاکزاد از اولین خواننده های سبک راک و رناتیو در ایران بود. آثار هادی پاکزاد که تماماً از سروده های خودش بود، عموماً سوژه محور و مفهومی بودند و در این روند، بافت موسیقی ویژه ای را دنبال نمی کرد. هرچند عموم آثار او در چارچوب موسیقی الکترونیک و رناتیو گنجانده شده بود. * شاهرخ پورمیامین شاهرخ پورمیامین (نوازنده سرشناس گیتار) بعد از مدت ها بیماری، اردیبهشت ماه امسال در بیمارستان آسیا درگذشت. «تومور مغزی» دلیل اصلی درگذشت این هنرمند حوزه موسیقی عنوان شده است. پورمیامین پیش از این همکاری هایی با خواننده هایی چون محمد اصفهانی، علیرضا عصار، فرمان فتحعلیان، محسن چاوشی و... داشته است. این هنرمند در اولین و دومین جشن سالانه موسیقی ما نامزد ب عنوان «نوازنده برتر سال» شده بود. پورمیامین در آلبوم های «این حال من بی توست» (علیرضا عصار)، «فاصله»، «نون و دلقک» و... (محمد اصفهانی)، «غریبه» (فریدون آسرایی)، «پاروی بی قایق»، «من خود آن سیزده ام» (محسن چاوشی)، «شلیک» (فرزاد فرزین)، «نفس های بی هدف» (محسن یگانه)، «ناجی»، «با مردم بیگانه» و... (فرمان فتحعلیان) به نواختن گیتار پرداخته و صدها بار با خوانندگانی چون علیرضا عصار، محمد اصفهانی، فرمان فتحعلیان و... روی صحنه رفت.روتیتر: یادی از درگذشتگان موسیقی در سال 1395منبع: سایت موسیقی مانویسنده: سما بابایی ع خبر اول: دسته بندی مطلب: خبرخلاصه مطلب: موسیقی ما - «قیامت پیش روی شما و مرگ در پشت سر، شما را می راند. سبک بار شوید تا برسید. همانا آنان که رفتند، در انتظار رسیدن شمایند.» مرگ، تقدیر است و سرنوشت محتوم هر بشری. می توان از مرگ هراسید یا چون مولای متقیان که از شکوه جهان آ ت آگاه است، بی صبرانه انتظارش را کشید. او به مؤمنانش نیز توصیه می کند: «ای مردم! شما را به یادآوری مرگ سفارش می کنم. از مرگ کمتر غفلت کنید. ...

به سوگ من نشسته ای ولی نمرده ام هنوز

موسیقی ما - «قیامت پیش روی شما و مرگ در پشت سر، شما را می راند. سبک بار شوید تا برسید. همانا آنان که رفتند، در انتظار رسیدن شمایند.» مرگ، تقدیر است و سرنوشت محتوم هر بشری. می توان از مرگ هراسید یا چون مولای متقیان که از شکوه جهان آ ت آگاه است، بی صبرانه انتظارش را کشید. او به مؤمنانش نیز توصیه می کند: «ای مردم! شما را به یادآوری مرگ سفارش می کنم. از مرگ کمتر غفلت کنید. چگونه مرگ را فراموش می کنید، در حالی که او شما را فراموش نمی کند؟ و چگونه طمع می ورزید، در حالی که به شما مهلت نمی دهد؟» سالی که گذشت اما موسیقی ایران چهره های بسیاری را از دست داد. از بزرگان حوزه ی موسیقی سنتی ایران گرفته تا فعالان موسیقی پاپ و انی که در زمینه ی موسیقی تلفیقی فعالیت داشتند. بسیاری از چهره های موسیقی در حالی رفتند که هیچ جانشینی برای آنان نیست؛ بسیاری نیز با رفتن شان، بخش عظیمی از گنجینه ی موسیقی نواحی ایران را با خود برای همیشه بردند. مرگ، سرنوشت محتوم تمام آدمی زادگان است. * فرهنگ شریف «فرهنگ شریف» (آهنگساز و نوازنده برجسته تار) شهریورماه امسال بعد از مدت ها بیماری و البته سال ها سکوت موسیقایی درگذشت. او از برجسته ترین نوازندگان تار بود که در طول عمر پربار هنری خود، آثار خاطره انگیز بسیاری را خلق کرد. او ابتدا موسیقی را از «عبدالحسین شهنازی» و مرتضی نی داوود (تارنوازان بزرگ اوا دوره قاجار و اوایل پهلوی) آموخت؛ اما شیوه نوازندگی او به ان اش شباهتی نداشت و مخصوص خود او بود. شریف خیلی زود در رادیو به عنوان تک نواز آواز، خوانندگان را همراهی می کرد. یکی از مهم ترین و دلنشین ترین سبک های نوازندگی تار متعلق به او بوده است. او با ابداعاتی که در نحوه انگشت گذاری و مضراب زنی در نقاط مختلف سیم های تار انجام داده، از تار ص کاملاً متفاوت به وجود آورده که بسیاری معتقدند زیباترین صدای تولیدشده از ساز تار است. او با قریحه بی مانندش ملودی هایی بسیار لطیف و زیبا ساخته است. فرهنگ شریف از سوی مرکز حفظ میراث فرهنگی شرق در موزه هنر لندن برای برگزاری کنسرت پژوهشی و همچنین تشکیل کارگاه تخصصی ساز تار دعوت شد. او در ایران نیز کنسرت های متعددی در تالارهای متعدد و جشنواره ها برگزار کرد و همچنین همراه با محمدرضا شجریان اجراهای زیادی در ایران و کشورهای مختلف اجرا کرده است. «هوشنگ کامکار» بعد از درگذشت او نوشت: «موسیقی ایران اگر چیزی دارد، از افرادی مانند فرهنگ شریف است که سکوی پرش موسیقی بوده اند. افرادی مانند او، خورشید موسیقی ملی ما هستند. یکی از خصوصیات بارز فرهنگ شریف، صاحب سبک بودن او بود. ما نوازنده ی تار زیاد داریم، اما سبک شریف مختص خودش بود. فعالیت هایی که او در زمینه موسیقی ملی ایرانی داشت، بر هیچ ی پوشیده نیست. فرهنگ شریف در گوش و قلب تمام موزیسین های ایرانی جا دارد. نام او تا ابد جاودانه خواهد ماند و هیچ چیزی نمی تواند ارزش آن را کم کند.» * ابراهیم شریف زاده با درگذشت «ابراهیم شریف زاده» سرو امان و ستون موسیقی اسان فرو ریخت. او از برجسته ترین خنیاگران موسیقی اسان بود. با درگذشت او، بخش عظیمی از گنجینه ی موسیقی اسان از بین رفت. «شریف زاده» با غلامحسین سمندری (دوتارنواز نامدار با زی) حدود 6 دهه همکاری کرد که از جمله ی آن می توان به آلبوم «خون پاش و نغمه ریز» اشاره کرد که حاصل این همکاری است. اذان معروف او که به شیوه ای منحصربه فرد خوانده می شود، توجه بسیاری از پژوهش گران را به خود معطوف کرده است. تفاوت خواندن شریف زاده با سایر ان موسیقی محلی اسان در این بود که او علاوه بر اجرای حزن انگیز موسیقی این خطه، نغمه هایی را به صورت حماسی اجرا کرده که پژوهش گران معتقدند در تاریخ موسیقی اسان هیچ به این صورت نمی خوانده است. او در زندگی هنری خود، آثاری چون «یار وفادار»، «یا غیاث المستغیثین»، «سرو امان»، «مناجات خوانی»، «دلبر رعنا» و «بهاره دخترعمو» را خلق کرده بود. * مصطفی کمال پورتراب «مصطفی کمال پورتراب» بیش از نود سال زندگی کرد؛ اما همچنان تا آ ین روزهای زندگی اش موسیقی نوشت، خواند و به دیگران تعلیم داد. او متولد سال ۱۳۰۳ خورشیدی در تهران بود و با وجود کهولت سن، هنوز هم ساعت ها سر کلاس های درس می ایستاد و درس می داد. او یادگار دوران علی نقی خان ی، ابوالحسن خان صبا، روح الله خالقی و... بود. او فراگیری این هنر را به طور جدی از سن ۱۵سالگی در هنرستان عالی شروع کرد و در سال ۱۳۲۴ به پایان رسانید. در این دوره، ریاست هنرستان به عهده غلامحسین مین باشیان و مصادف با آمدن دوازده نفر از بهترین ان این هنر از چک اسلواکی و بلژیک به هنرستان بود. او علاوه بر فراگیری موسیقی کلاسیک، در همین دوران با موسیقی ایران نیز آشنا شد و آن را فرا گرفت. در سال ۱۳۳۰ که دوره عالی آهنگسازی در هنرستان عالی افتتاح شد، پورتراب نزد ان برجسته ای همچون گیتی خسروی، امانوئل ملیک اصلانیان و فریدون فرزانه، پیانو، سلفژ و هارمونی، فرم و دشیفراژ را فرا گرفت. او نزدیک نیم قرن در هنرستان های عالی و ملی و دانشکده هنرهای زیبای تهران مشغول تدریس بود. از او چندین اثر تصنیف شده با عنوان های «آواز بی گفتار» سرودهای وحدت و انقلاب، قطعات سوئیت هفت پیکر نظامی برای ار تر سمفونیک، چند قطعه ایرانی برای ار تر زهی، چند قطعه برای گروه کر آکاپلا، برگرفته از چند رباعی خیام و چندین اثر دیگر باقی مانده است. * علی محمد بلوچ «علی محمد بلوچ» معروف به «علیوک» یکی از بزرگ ترین موسیقی دانان بلوچستان بود؛ آن قدر که می توان گفت با رفتن او ساز سرود (قیچک) در چابهار یتیم شد. او از آ ین و مهم ترین منابع موسیقی بلوچ به حساب می آمد. «علیوک» موسیقی شائری، گواتی (موسیقی درمانی) و انواع رتوارهای سُوت و نازنیک را در حد کمال اجرا می کرد. او در هر دو منطقه بلوچستان -یعنی دو سوی مرزهای ایران و پا تان- از برجسته ترین موسیقی دانان بلوچ شناخته می شد. علی محمد بلوچ یکی از چند پهلوان یا برجسته ی موسیقی بلوچي و ساز سرود بود که توانست با بزرگ ترین شائران بلوچستان از جمله «ملاکمال خان» و «لعل بخش پیک» همراهی کند. * حسن پیغان «حسن پیغان» خواننده معروف هرمزگانی تیرماه امسال بر اثر ایست قلبی درگذشت. حسن پیغان که سابقه کارهای مشترک با زنده یاد ناصر عبداللهی و رضا صادقی را در کارنامه داشت، با بازخوانی ترانه معروف و قدیمی «نازی جون» در سال های اول دهه 80 سر و صدای زیادی به پا کرد. او در سال های پایانی عمر خویش، از موسیقی حرفه ای فاصله گرفته بود. او از م عین فرهنگ عمومی هرمزگان بود و توجه ویژه اش به موسیقی بومی هرمزگان و تعصب اش به معرفی ترانه های بومی در آثارش مشهود است. او یکی از انی بود که مسیر حضور خوانندگان هرمزگان به موسیقی کشور را گشود و یکی از پیشگامان مطرح موسیقی هرمزگان در سطح کشور بود. از این خواننده، چهار آلبوم به نام های «پشیمون»، «یار منی»، «شطرنج» و «دوسم داری» به یادگار مانده است. پیغان همچنین در قطعه «هموطن» با رضا صادقی، فرزاد فرزین و تنی چند از خوانندگان مطرح پاپ حضور داشت. * جواد لشگری جواد لشگری از نوازندگان و آهنگسازان پیش وت موسیقی ایرانی هم فروردین ماه در سن ۹۳ سالگی درگذشت. او آثار بسیاری در موسیقی اصیل ساخت؛ اما کارهایش با «علیرضا افتخاری» در این سال ها ماندگار شد؛ آثاری چون «خوش آمدی»، «گل میخک» و «عشق گمشده» که ترانه ها و تصانیف قدیمی به همراه آثار جدیدش بود و همگی پرفروش شدند. او در جوانی برای فراگیری و نواختن ویلن به ترتیب نزد ابوالحسن صبا و مهدی خالدی و پس از این دو نفر به کلاس احمد فروتن راد رفت و ردیف های موسیقی ایرانی و چند کتاب خارجی را نزد او فرا گرفت. مرحوم لشگری همکاری خود را با رادیو، در سال ۱۳۲۶ با نواختن آهنگی به نام «فتنه» (با شعری از رهی معیری) آغاز کرد و از سال ۱۳۲۸ رسماً در ار ترهای مهدی خالدی، مرتضی محجوبی، ابراهیم منصوری و حسین یاحقی شرکت کرد. او در سال ۱۳۳۲ به س رستی ار تر بزرگ رادیو انتخاب شد و تا سال ۱۳۳۵ در این سمت ار تر را هدایت کرد. زنده یاد جواد لشگری جلد اول آثار خود را با شعر شعرای تراز اول به نام «صد آهنگ» به چاپ رسانیده و جلد دوم آن نغمه های «دل انگیز» نام دارد. * حسین طیبی حسین طیبی نوازنده توانای لَله وا امسال در سن ۸۰ سالگی درگذشت تا مویه ای دیگر برای موسیقی بومی و نواحی مازندران طنین انداز شود و آ ین بازمانده ساز چوپانی لَله وا به تاریخ بپیوندد. ساز لَله وا ساز خاص موسیقی چوپانان است که در صحرا نواخته می شود. طیبی دارای ی افتخاری لَله وا از جشنواره آوینیون فرانسه و پیش وت موسیقی مازندران و پدر ساز لَله وا بود. او چهار نوار خود را پیش از انقلاب به شماره های ۱۲۴، ۱۲۵ و ۱۴۱ انتشار داد. حسین طیبی برای نخستین بار به صورت ابداعی در آواز ی از منطقه صوتی سوم لَله وا استفاده کرد و از سال ۱۳۶۴ به عنوان مدرس لَله وا در خانه مازندران مشغول آموزش بوده و شاگردان بسیاری را پرورش داده است. * مجید نجاحی مجید نجاحی نوازنده ی خوش نواز و صاحب سبک سنتور و ه ن پرویز یاحقی و حبیب الله بدیعی و از نوازندگان سنتور «گل ها» غزیبانه درگذشت. صدای ساز او لحنی منحصربه فرد داشت. نجاحی نوازندگی سنتور را از همسایه خود، محسن بی آزار فرا گرفت که از جمله نوازندگان سنتور در رادیو به شمار می رفت. پیش از آن البته او دو سالی را بدون سنتور بود تا اینکه با اندک مبلغی توانست نجار سر کوچه خود را راضی کند تا سنتوری کوچک برایش بسازد که سیم های آن را هم از بی آزار گرفت. نجاحی پس از پنج سال نواختن سنتور، با حسین قوامی (فاخته) آشنا شد و این آشنایی پنجره ای را برایش گشود و پس از چندی با احمد عبادی و مرتضی خان محجوبی و نورعلی خان برومند و ان دیگر آشنا و از وجود آنها بهره گرفت. او شدیداً تحت تأثیر نوازندگی محجوبی قرار گرفت و سعی کرد از سبک و سیاق نوازندگی اش استفاده کند و با ردیف ها و گوشه ها و دستگاه های موسیقی ایرانی آشنا شود. مجید نجاحی، در سال ۱۳۳۷ بنا به دعوت داود پیرنیا به برنامه «گل ها» رفت. نحوه دعوت پیرنیا از او چنین بود که روزی نجاحی در منزل عبدالعلی ی مهمان بود و در منزل او سنتور می زده که پیرنیا بلافاصله برای اجرای برنامه دعوت اش می کند و پس از امتحانی که توسط چند از او گرفته می شود، در گل های شماره ۲۰ به اتفاق عبدالعلی ی شرکت و این برنامه در دستگاه «همایون» بود. پس از این برنامه بود که در گل های گوناگون، پیرنیا همراه با خوانندگانی چون حسین قوامی، اکبر گلپایگانی، محمدرضا شجریان، محمود خوانساری، ایرج، عبدالوهاب شهیدی و بسیاری از خوانندگان گل ها شرکت مستمر داشت. نجاحی در برنامه های دیگر رادیو نیز فعالیت داشته؛ از جمله تک نوازی سنتور و برنامه تک نوازان و چند سالی هم به اتفاق همایون م، برنامه موسیقی اصیل ایرانی را از برنامه دوم رادیو اف.ام اجرا می کرد. او برای شناساندن موسیقی اصیل و سنتی ایران -به خصوص سنتور که یک ساز ملی است- مسافرت های فراوانی به کشورهای مختلف کرده است. نجاحی بعد از انقلاب عمدتاً به تدریس پرداخت و کمتر اجرای صحنه ای داشت. او بامداد صبح پنج شنبه ۲۱ مرداد ۱۳۹۵ درگذشت. * طلیعه کامران طلیعه کامران (نوازنده ی پیش وت سنتور، شاعر و نقاش) پس از طی مدت ها بیماری، صبح امروز ۲۴ اسفندماه درگذشت. این نوازنده ی پیش وت، به علت نارسایی کلیه در بیمارستان بستری بود. کامران متولد سال ۱۳۰۹ بود. پدرش ویلن را از حسین خان اسماعیل زاده فرا گرفته بود و مادرش نیز علاوه بر آشنایی با موسیقی، به هنر نقاشی می پرداخت. پدرش از دوستان حبیب سماعی بود و از حبیب خواست که به طلیعه سنتور بیاموزد. سماعی از حدود سال های ۱۳۲۱ هر دو هفته به تعلیم طلیعه می پرداخت. او از سال های ۱۳۲۶ به تکمیل آموزه های سماعی نزد دیگر شاگرد حبیب، مرتضی عبدالرسولی پرداخت. همچنین به فراگیری ضربی های قدیمی و هم نوازی آن ها با حسین تهرانی پرداخت. حسین تهرانی او را با زنده یاد روح الله خالقی آشنا کرد و بخشی از برنامه های کنسرت های انجمن موسیقی ملی را به هم نوازی سنتور طلیعه کامران و ضرب حسین تهرانی اختصاص یافت. خالقی بعدها محتوای برنامه همایون اجرای طلیعه کامران را ضبط کرد و به عنوان نمونه هنر بانوان موسیقیدان ایران، طی بازدید خود از روسیه، به آن کشور برد. بنا به توصیه روح الله خالقی به طلیعه کامران، او در اوا دهه ۲۰ به آموختن خط نت نزد روح الله خالقی و تکمیل آن نزد ابوالحسن صبا پرداخت. «طلیعه کامران» همچنین نقاشی پرسابقه بود. اولین نمایشگاه انفرادی خود را در سال ۱۳۴۷ در دانشکده هنرهای زیبای تهران برگزار کرد. او ۱۱ نمایشگاه انفرادی داشت و در ۴۲ نمایشگاه گروهی در ایران و خارج از ایران شرکت کرد. کتاب «بخش هایی از ردیف حبیب سماعی به روایت طلیعه کامران» (منتشرشده توسط موسیقی عارف به سال ۱۳۸۸) و سی دی «یادگار حبیب» (حاوی بخش هایی از ردیف حبیب سماعی)، «سنتور طلیعه کامران، تنبک و آواز حسین تهرانی» (منتشرشده در سال ۱۳۹۰) بخشی از فعالیت های این هنرمند است. * افشین یداللهی درگذشت «افشین یداللهی» غیرمنتظره ترین اتفاقی بود که در سال جاری رخ داد و بخش زیادی از موسیقی ایران را در بهت و حیرت فرو برد. او که خالق ماندگارترین ترانه های یکی دو دهه ی اخیر بود، فعالیت های حرفه ای خود را در سال ۱۳۷۶ در سازمان صدا و سیمای ایران آغاز کرد. نخستین ترانه های او با آهنگسازی فؤاد حجازی و شادمهر عقیلی و با خوانندگی خشایار اعتمادی اجرا شد. از جمله ترانه های ماندگار او می توان به تیتراژ سریال هایی چون «شب آفت »، «مسافری از هند»، «فقط به خاطر تو»، «کمکم کن»، «خوش رکاب»، «غریبانه»، «شب دهم»، «خط شکن»، «میوه ممنوعه»، «مدار صفردرجه»، «تب سرد»، «تبریز در مه» و «معمای شاه» اشاره کرد. افشین یداللهی بامداد چهارشنبه ۲۵ اسفند ۱۳۹۵ در مسیر بازگشت از هشتگرد به سمت تهران به دلیل برخورد شدید یک دستگاه کامیون با خودرویش درگذشت. از افشین یداللهی پنج مجموعه شعر به نام های «روزشمار یک عشق»، «امشب کنار غزل های من بخواب»، «جنون منطقی»، «حرف هایی که باید می گفتم و تو باید می شنیدی» و «مشتری میکده ای بسته» به جا مانده است. * حبیب محبیان حبیب محبیان معروف به «حبیب» خواننده، آهنگساز، نوازنده و ترانه سرای ایرانی بود. جنس صدای متمایز حبیب، استفاده اش از گیتار ۱۲سیمی و آهنگسازی متأثر از موسیقی راک غربی، او را هنرمندی متمایز کرده بود. او بعد از سال ها زندگی خارج از کشور به ایران بازگشت و مقدمات آلبوم رسمی خود در ایران را فراهم کرد. حبیب مدت ها از بیماری قلبی رنج می برد و در نهایت در ساعت ۹ صبح ۲۱ داد ۱۳۹۵ بر اثر ایست قلبی در روستای نیاسته کتالم (رامسر) و در ۶۸ سالگی درگذشت. * هادی پاکزاد هادی پاکزاد، آهنگساز، خواننده و ترانه سرای سبک موسیقی رناتیو راک است. او از سال ۱۳۸۱ فعالیت های خود را در حوزه موسیقی آغاز کرد و نخستین آلبوم رسمی اش به نام «تاریکی» دی ماه سال ۱۳۹۴ روانه بازار موسیقی کشور شد. هادی پاکزاد از اولین خواننده های سبک راک و رناتیو در ایران بود. آثار هادی پاکزاد که تماماً از سروده های خودش بود، عموماً سوژه محور و مفهومی بودند و در این روند، بافت موسیقی ویژه ای را دنبال نمی کرد. هرچند عموم آثار او در چارچوب موسیقی الکترونیک و رناتیو گنجانده شده بود. * شاهرخ پورمیامین شاهرخ پورمیامین (نوازنده سرشناس گیتار) بعد از مدت ها بیماری، اردیبهشت ماه امسال در بیمارستان آسیا درگذشت. «تومور مغزی» دلیل اصلی درگذشت این هنرمند حوزه موسیقی عنوان شده است. پورمیامین پیش از این همکاری هایی با خواننده هایی چون محمد اصفهانی، علیرضا عصار، فرمان فتحعلیان، محسن چاوشی و... داشته است. این هنرمند در اولین و دومین جشن سالانه موسیقی ما نامزد ب عنوان «نوازنده برتر سال» شده بود. پورمیامین در آلبوم های «این حال من بی توست» (علیرضا عصار)، «فاصله»، «نون و دلقک» و... (محمد اصفهانی)، «غریبه» (فریدون آسرایی)، «پاروی بی قایق»، «من خود آن سیزده ام» (محسن چاوشی)، «شلیک» (فرزاد فرزین)، «نفس های بی هدف» (محسن یگانه)، «ناجی»، «با مردم بیگانه» و... (فرمان فتحعلیان) به نواختن گیتار پرداخته و صدها بار با خوانندگانی چون علیرضا عصار، محمد اصفهانی، فرمان فتحعلیان و... روی صحنه رفت.روتیتر: یادی از درگذشتگان موسیقی در سال 1395منبع: سایت موسیقی مانویسنده: سما بابایی ع خبر اول: دسته بندی مطلب: خبرخلاصه مطلب: موسیقی ما - «قیامت پیش روی شما و مرگ در پشت سر، شما را می راند. سبک بار شوید تا برسید. همانا آنان که رفتند، در انتظار رسیدن شمایند.» مرگ، تقدیر است و سرنوشت محتوم هر بشری. می توان از مرگ هراسید یا چون مولای متقیان که از شکوه جهان آ ت آگاه است، بی صبرانه انتظارش را کشید. او به مؤمنانش نیز توصیه می کند: «ای مردم! شما را به یادآوری مرگ سفارش می کنم. از مرگ کمتر غفلت کنید. چگونه مرگ را فراموش می کنید، در حالی که او شما را فراموش نمی کند؟ و چگونه طمع می ورزید، در حالی که به شما مهلت نمی دهد؟» سالی که گذشت اما موسیقی ایران چهره های بسیاری را از دست داد. از بزرگان حوزه ی موسیقی سنتی ایران گرفته تا فعالان موسیقی پاپ و انی که در زمینه ی موسیقی تلفیقی فعالیت داشتند. بسیاری از چهره های موسیقی در حالی رفتند که هیچ جانشینی برای آنان نیست؛ بسیاری نیز با رفتن شان، بخش عظیمی از گنجینه ی موسیقی نواحی ایران را با خود برای همیشه بردند. مرگ، سرنوشت محتوم تمام آدمی زادگان است. ...

به سوگ من نشسته ای ولی نمرده ام هنوز

موسیقی ما - «قیامت پیش روی شما و مرگ در پشت سر، شما را می راند. سبک بار شوید تا برسید. همانا آنان که رفتند، در انتظار رسیدن شمایند.» مرگ، تقدیر است و سرنوشت محتوم هر بشری. می توان از مرگ هراسید یا چون مولای متقیان که از شکوه جهان آ ت آگاه است، بی صبرانه انتظارش را کشید. او به مؤمنانش نیز توصیه می کند: «ای مردم! شما را به یادآوری مرگ سفارش می کنم. از مرگ کمتر غفلت کنید. چگونه مرگ را فراموش می کنید، در حالی که او شما را فراموش نمی کند؟ و چگونه طمع می ورزید، در حالی که به شما مهلت نمی دهد؟» سالی که گذشت اما موسیقی ایران چهره های بسیاری را از دست داد. از بزرگان حوزه ی موسیقی سنتی ایران گرفته تا فعالان موسیقی پاپ و انی که در زمینه ی موسیقی تلفیقی فعالیت داشتند. بسیاری از چهره های موسیقی در حالی رفتند که هیچ جانشینی برای آنان نیست؛ بسیاری نیز با رفتن شان، بخش عظیمی از گنجینه ی موسیقی نواحی ایران را با خود برای همیشه بردند. مرگ، سرنوشت محتوم تمام آدمی زادگان است. * فرهنگ شریف «فرهنگ شریف» (آهنگساز و نوازنده برجسته تار) شهریورماه امسال بعد از مدت ها بیماری و البته سال ها سکوت موسیقایی درگذشت. او از برجسته ترین نوازندگان تار بود که در طول عمر پربار هنری خود، آثار خاطره انگیز بسیاری را خلق کرد. او ابتدا موسیقی را از «عبدالحسین شهنازی» و مرتضی نی داوود (تارنوازان بزرگ اوا دوره قاجار و اوایل پهلوی) آموخت؛ اما شیوه نوازندگی او به ان اش شباهتی نداشت و مخصوص خود او بود. شریف خیلی زود در رادیو به عنوان تک نواز آواز، خوانندگان را همراهی می کرد. یکی از مهم ترین و دلنشین ترین سبک های نوازندگی تار متعلق به او بوده است. او با ابداعاتی که در نحوه انگشت گذاری و مضراب زنی در نقاط مختلف سیم های تار انجام داده، از تار ص کاملاً متفاوت به وجود آورده که بسیاری معتقدند زیباترین صدای تولیدشده از ساز تار است. او با قریحه بی مانندش ملودی هایی بسیار لطیف و زیبا ساخته است. فرهنگ شریف از سوی مرکز حفظ میراث فرهنگی شرق در موزه هنر لندن برای برگزاری کنسرت پژوهشی و همچنین تشکیل کارگاه تخصصی ساز تار دعوت شد. او در ایران نیز کنسرت های متعددی در تالارهای متعدد و جشنواره ها برگزار کرد و همچنین همراه با محمدرضا شجریان اجراهای زیادی در ایران و کشورهای مختلف اجرا کرده است. «هوشنگ کامکار» بعد از درگذشت او نوشت: «موسیقی ایران اگر چیزی دارد، از افرادی مانند فرهنگ شریف است که سکوی پرش موسیقی بوده اند. افرادی مانند او، خورشید موسیقی ملی ما هستند. یکی از خصوصیات بارز فرهنگ شریف، صاحب سبک بودن او بود. ما نوازنده ی تار زیاد داریم، اما سبک شریف مختص خودش بود. فعالیت هایی که او در زمینه موسیقی ملی ایرانی داشت، بر هیچ ی پوشیده نیست. فرهنگ شریف در گوش و قلب تمام موزیسین های ایرانی جا دارد. نام او تا ابد جاودانه خواهد ماند و هیچ چیزی نمی تواند ارزش آن را کم کند.» * ابراهیم شریف زاده با درگذشت «ابراهیم شریف زاده» سرو امان و ستون موسیقی اسان فرو ریخت. او از برجسته ترین خنیاگران موسیقی اسان بود. با درگذشت او، بخش عظیمی از گنجینه ی موسیقی اسان از بین رفت. «شریف زاده» با غلامحسین سمندری (دوتارنواز نامدار با زی) حدود 6 دهه همکاری کرد که از جمله ی آن می توان به آلبوم «خون پاش و نغمه ریز» اشاره کرد که حاصل این همکاری است. اذان معروف او که به شیوه ای منحصربه فرد خوانده می شود، توجه بسیاری از پژوهش گران را به خود معطوف کرده است. تفاوت خواندن شریف زاده با سایر ان موسیقی محلی اسان در این بود که او علاوه بر اجرای حزن انگیز موسیقی این خطه، نغمه هایی را به صورت حماسی اجرا کرده که پژوهش گران معتقدند در تاریخ موسیقی اسان هیچ به این صورت نمی خوانده است. او در زندگی هنری خود، آثاری چون «یار وفادار»، «یا غیاث المستغیثین»، «سرو امان»، «مناجات خوانی»، «دلبر رعنا» و «بهاره دخترعمو» را خلق کرده بود. * مصطفی کمال پورتراب «مصطفی کمال پورتراب» بیش از نود سال زندگی کرد؛ اما همچنان تا آ ین روزهای زندگی اش موسیقی نوشت، خواند و به دیگران تعلیم داد. او متولد سال ۱۳۰۳ خورشیدی در تهران بود و با وجود کهولت سن، هنوز هم ساعت ها سر کلاس های درس می ایستاد و درس می داد. او یادگار دوران علی نقی خان ی، ابوالحسن خان صبا، روح الله خالقی و... بود. او فراگیری این هنر را به طور جدی از سن ۱۵سالگی در هنرستان عالی شروع کرد و در سال ۱۳۲۴ به پایان رسانید. در این دوره، ریاست هنرستان به عهده غلامحسین مین باشیان و مصادف با آمدن دوازده نفر از بهترین ان این هنر از چک اسلواکی و بلژیک به هنرستان بود. او علاوه بر فراگیری موسیقی کلاسیک، در همین دوران با موسیقی ایران نیز آشنا شد و آن را فرا گرفت. در سال ۱۳۳۰ که دوره عالی آهنگسازی در هنرستان عالی افتتاح شد، پورتراب نزد ان برجسته ای همچون گیتی خسروی، امانوئل ملیک اصلانیان و فریدون فرزانه، پیانو، سلفژ و هارمونی، فرم و دشیفراژ را فرا گرفت. او نزدیک نیم قرن در هنرستان های عالی و ملی و دانشکده هنرهای زیبای تهران مشغول تدریس بود. از او چندین اثر تصنیف شده با عنوان های «آواز بی گفتار» سرودهای وحدت و انقلاب، قطعات سوئیت هفت پیکر نظامی برای ار تر سمفونیک، چند قطعه ایرانی برای ار تر زهی، چند قطعه برای گروه کر آکاپلا، برگرفته از چند رباعی خیام و چندین اثر دیگر باقی مانده است. * علی محمد بلوچ «علی محمد بلوچ» معروف به «علیوک» یکی از بزرگ ترین موسیقی دانان بلوچستان بود؛ آن قدر که می توان گفت با رفتن او ساز سرود (قیچک) در چابهار یتیم شد. او از آ ین و مهم ترین منابع موسیقی بلوچ به حساب می آمد. «علیوک» موسیقی شائری، گواتی (موسیقی درمانی) و انواع رتوارهای سُوت و نازنیک را در حد کمال اجرا می کرد. او در هر دو منطقه بلوچستان -یعنی دو سوی مرزهای ایران و پا تان- از برجسته ترین موسیقی دانان بلوچ شناخته می شد. علی محمد بلوچ یکی از چند پهلوان یا برجسته ی موسیقی بلوچي و ساز سرود بود که توانست با بزرگ ترین شائران بلوچستان از جمله «ملاکمال خان» و «لعل بخش پیک» همراهی کند. * حسن پیغان «حسن پیغان» خواننده معروف هرمزگانی تیرماه امسال بر اثر ایست قلبی درگذشت. حسن پیغان که سابقه کارهای مشترک با زنده یاد ناصر عبداللهی و رضا صادقی را در کارنامه داشت، با بازخوانی ترانه معروف و قدیمی «نازی جون» در سال های اول دهه 80 سر و صدای زیادی به پا کرد. او در سال های پایانی عمر خویش، از موسیقی حرفه ای فاصله گرفته بود. او از م عین فرهنگ عمومی هرمزگان بود و توجه ویژه اش به موسیقی بومی هرمزگان و تعصب اش به معرفی ترانه های بومی در آثارش مشهود است. او یکی از انی بود که مسیر حضور خوانندگان هرمزگان به موسیقی کشور را گشود و یکی از پیشگامان مطرح موسیقی هرمزگان در سطح کشور بود. از این خواننده، چهار آلبوم به نام های «پشیمون»، «یار منی»، «شطرنج» و «دوسم داری» به یادگار مانده است. پیغان همچنین در قطعه «هموطن» با رضا صادقی، فرزاد فرزین و تنی چند از خوانندگان مطرح پاپ حضور داشت. * جواد لشگری جواد لشگری از نوازندگان و آهنگسازان پیش وت موسیقی ایرانی هم فروردین ماه در سن ۹۳ سالگی درگذشت. او آثار بسیاری در موسیقی اصیل ساخت؛ اما کارهایش با «علیرضا افتخاری» در این سال ها ماندگار شد؛ آثاری چون «خوش آمدی»، «گل میخک» و «عشق گمشده» که ترانه ها و تصانیف قدیمی به همراه آثار جدیدش بود و همگی پرفروش شدند. او در جوانی برای فراگیری و نواختن ویلن به ترتیب نزد ابوالحسن صبا و مهدی خالدی و پس از این دو نفر به کلاس احمد فروتن راد رفت و ردیف های موسیقی ایرانی و چند کتاب خارجی را نزد او فرا گرفت. مرحوم لشگری همکاری خود را با رادیو، در سال ۱۳۲۶ با نواختن آهنگی به نام «فتنه» (با شعری از رهی معیری) آغاز کرد و از سال ۱۳۲۸ رسماً در ار ترهای مهدی خالدی، مرتضی محجوبی، ابراهیم منصوری و حسین یاحقی شرکت کرد. او در سال ۱۳۳۲ به س رستی ار تر بزرگ رادیو انتخاب شد و تا سال ۱۳۳۵ در این سمت ار تر را هدایت کرد. زنده یاد جواد لشگری جلد اول آثار خود را با شعر شعرای تراز اول به نام «صد آهنگ» به چاپ رسانیده و جلد دوم آن نغمه های «دل انگیز» نام دارد. * حسین طیبی حسین طیبی نوازنده توانای لَله وا امسال در سن ۸۰ سالگی درگذشت تا مویه ای دیگر برای موسیقی بومی و نواحی مازندران طنین انداز شود و آ ین بازمانده ساز چوپانی لَله وا به تاریخ بپیوندد. ساز لَله وا ساز خاص موسیقی چوپانان است که در صحرا نواخته می شود. طیبی دارای ی افتخاری لَله وا از جشنواره آوینیون فرانسه و پیش وت موسیقی مازندران و پدر ساز لَله وا بود. او چهار نوار خود را پیش از انقلاب به شماره های ۱۲۴، ۱۲۵ و ۱۴۱ انتشار داد. حسین طیبی برای نخستین بار به صورت ابداعی در آواز ی از منطقه صوتی سوم لَله وا استفاده کرد و از سال ۱۳۶۴ به عنوان مدرس لَله وا در خانه مازندران مشغول آموزش بوده و شاگردان بسیاری را پرورش داده است. * مجید نجاحی مجید نجاحی نوازنده ی خوش نواز و صاحب سبک سنتور و ه ن پرویز یاحقی و حبیب الله بدیعی و از نوازندگان سنتور «گل ها» غزیبانه درگذشت. صدای ساز او لحنی منحصربه فرد داشت. نجاحی نوازندگی سنتور را از همسایه خود، محسن بی آزار فرا گرفت که از جمله نوازندگان سنتور در رادیو به شمار می رفت. پیش از آن البته او دو سالی را بدون سنتور بود تا اینکه با اندک مبلغی توانست نجار سر کوچه خود را راضی کند تا سنتوری کوچک برایش بسازد که سیم های آن را هم از بی آزار گرفت. نجاحی پس از پنج سال نواختن سنتور، با حسین قوامی (فاخته) آشنا شد و این آشنایی پنجره ای را برایش گشود و پس از چندی با احمد عبادی و مرتضی خان محجوبی و نورعلی خان برومند و ان دیگر آشنا و از وجود آنها بهره گرفت. او شدیداً تحت تأثیر نوازندگی محجوبی قرار گرفت و سعی کرد از سبک و سیاق نوازندگی اش استفاده کند و با ردیف ها و گوشه ها و دستگاه های موسیقی ایرانی آشنا شود. مجید نجاحی، در سال ۱۳۳۷ بنا به دعوت داود پیرنیا به برنامه «گل ها» رفت. نحوه دعوت پیرنیا از او چنین بود که روزی نجاحی در منزل عبدالعلی ی مهمان بود و در منزل او سنتور می زده که پیرنیا بلافاصله برای اجرای برنامه دعوت اش می کند و پس از امتحانی که توسط چند از او گرفته می شود، در گل های شماره ۲۰ به اتفاق عبدالعلی ی شرکت و این برنامه در دستگاه «همایون» بود. پس از این برنامه بود که در گل های گوناگون، پیرنیا همراه با خوانندگانی چون حسین قوامی، اکبر گلپایگانی، محمدرضا شجریان، محمود خوانساری، ایرج، عبدالوهاب شهیدی و بسیاری از خوانندگان گل ها شرکت مستمر داشت. نجاحی در برنامه های دیگر رادیو نیز فعالیت داشته؛ از جمله تک نوازی سنتور و برنامه تک نوازان و چند سالی هم به اتفاق همایون م، برنامه موسیقی اصیل ایرانی را از برنامه دوم رادیو اف.ام اجرا می کرد. او برای شناساندن موسیقی اصیل و سنتی ایران -به خصوص سنتور که یک ساز ملی است- مسافرت های فراوانی به کشورهای مختلف کرده است. نجاحی بعد از انقلاب عمدتاً به تدریس پرداخت و کمتر اجرای صحنه ای داشت. او بامداد صبح پنج شنبه ۲۱ مرداد ۱۳۹۵ درگذشت. * طلیعه کامران طلیعه کامران (نوازنده ی پیش وت سنتور، شاعر و نقاش) پس از طی مدت ها بیماری، صبح امروز ۲۴ اسفندماه درگذشت. این نوازنده ی پیش وت، به علت نارسایی کلیه در بیمارستان بستری بود. کامران متولد سال ۱۳۰۹ بود. پدرش ویلن را از حسین خان اسماعیل زاده فرا گرفته بود و مادرش نیز علاوه بر آشنایی با موسیقی، به هنر نقاشی می پرداخت. پدرش از دوستان حبیب سماعی بود و از حبیب خواست که به طلیعه سنتور بیاموزد. سماعی از حدود سال های ۱۳۲۱ هر دو هفته به تعلیم طلیعه می پرداخت. او از سال های ۱۳۲۶ به تکمیل آموزه های سماعی نزد دیگر شاگرد حبیب، مرتضی عبدالرسولی پرداخت. همچنین به فراگیری ضربی های قدیمی و هم نوازی آن ها با حسین تهرانی پرداخت. حسین تهرانی او را با زنده یاد روح الله خالقی آشنا کرد و بخشی از برنامه های کنسرت های انجمن موسیقی ملی را به هم نوازی سنتور طلیعه کامران و ضرب حسین تهرانی اختصاص یافت. خالقی بعدها محتوای برنامه همایون اجرای طلیعه کامران را ضبط کرد و به عنوان نمونه هنر بانوان موسیقیدان ایران، طی بازدید خود از روسیه، به آن کشور برد. بنا به توصیه روح الله خالقی به طلیعه کامران، او در اوا دهه ۲۰ به آموختن خط نت نزد روح الله خالقی و تکمیل آن نزد ابوالحسن صبا پرداخت. «طلیعه کامران» همچنین نقاشی پرسابقه بود. اولین نمایشگاه انفرادی خود را در سال ۱۳۴۷ در دانشکده هنرهای زیبای تهران برگزار کرد. او ۱۱ نمایشگاه انفرادی داشت و در ۴۲ نمایشگاه گروهی در ایران و خارج از ایران شرکت کرد. کتاب «بخش هایی از ردیف حبیب سماعی به روایت طلیعه کامران» (منتشرشده توسط موسیقی عارف به سال ۱۳۸۸) و سی دی «یادگار حبیب» (حاوی بخش هایی از ردیف حبیب سماعی)، «سنتور طلیعه کامران، تنبک و آواز حسین تهرانی» (منتشرشده در سال ۱۳۹۰) بخشی از فعالیت های این هنرمند است. * افشین یداللهی درگذشت «افشین یداللهی» غیرمنتظره ترین اتفاقی بود که در سال جاری رخ داد و بخش زیادی از موسیقی ایران را در بهت و حیرت فرو برد. او که خالق ماندگارترین ترانه های یکی دو دهه ی اخیر بود، فعالیت های حرفه ای خود را در سال ۱۳۷۶ در سازمان صدا و سیمای ایران آغاز کرد. نخستین ترانه های او با آهنگسازی فؤاد حجازی و شادمهر عقیلی و با خوانندگی خشایار اعتمادی اجرا شد. از جمله ترانه های ماندگار او می توان به تیتراژ سریال هایی چون «شب آفت »، «مسافری از هند»، «فقط به خاطر تو»، «کمکم کن»، «خوش رکاب»، «غریبانه»، «شب دهم»، «خط شکن»، «میوه ممنوعه»، «مدار صفردرجه»، «تب سرد»، «تبریز در مه» و «معمای شاه» اشاره کرد. افشین یداللهی بامداد چهارشنبه ۲۵ اسفند ۱۳۹۵ در مسیر بازگشت از هشتگرد به سمت تهران به دلیل برخورد شدید یک دستگاه کامیون با خودرویش درگذشت. از افشین یداللهی پنج مجموعه شعر به نام های «روزشمار یک عشق»، «امشب کنار غزل های من بخواب»، «جنون منطقی»، «حرف هایی که باید می گفتم و تو باید می شنیدی» و «مشتری میکده ای بسته» به جا مانده است. * حبیب محبیان حبیب محبیان معروف به «حبیب» خواننده، آهنگساز، نوازنده و ترانه سرای ایرانی بود. جنس صدای متمایز حبیب، استفاده اش از گیتار ۱۲سیمی و آهنگسازی متأثر از موسیقی راک غربی، او را هنرمندی متمایز کرده بود. او بعد از سال ها زندگی خارج از کشور به ایران بازگشت و مقدمات آلبوم رسمی خود در ایران را فراهم کرد. حبیب مدت ها از بیماری قلبی رنج می برد و در نهایت در ساعت ۹ صبح ۲۱ داد ۱۳۹۵ بر اثر ایست قلبی در روستای نیاسته کتالم (رامسر) و در ۶۸ سالگی درگذشت. * هادی پاکزاد هادی پاکزاد، آهنگساز، خواننده و ترانه سرای سبک موسیقی رناتیو راک است. او از سال ۱۳۸۱ فعالیت های خود را در حوزه موسیقی آغاز کرد و نخستین آلبوم رسمی اش به نام «تاریکی» دی ماه سال ۱۳۹۴ روانه بازار موسیقی کشور شد. هادی پاکزاد از اولین خواننده های سبک راک و رناتیو در ایران بود. آثار هادی پاکزاد که تماماً از سروده های خودش بود، عموماً سوژه محور و مفهومی بودند و در این روند، بافت موسیقی ویژه ای را دنبال نمی کرد. هرچند عموم آثار او در چارچوب موسیقی الکترونیک و رناتیو گنجانده شده بود. * شاهرخ پورمیامین شاهرخ پورمیامین (نوازنده سرشناس گیتار) بعد از مدت ها بیماری، اردیبهشت ماه امسال در بیمارستان آسیا درگذشت. «تومور مغزی» دلیل اصلی درگذشت این هنرمند حوزه موسیقی عنوان شده است. پورمیامین پیش از این همکاری هایی با خواننده هایی چون محمد اصفهانی، علیرضا عصار، فرمان فتحعلیان، محسن چاوشی و... داشته است. این هنرمند در اولین و دومین جشن سالانه موسیقی ما نامزد ب عنوان «نوازنده برتر سال» شده بود. پورمیامین در آلبوم های «این حال من بی توست» (علیرضا عصار)، «فاصله»، «نون و دلقک» و... (محمد اصفهانی)، «غریبه» (فریدون آسرایی)، «پاروی بی قایق»، «من خود آن سیزده ام» (محسن چاوشی)، «شلیک» (فرزاد فرزین)، «نفس های بی هدف» (محسن یگانه)، «ناجی»، «با مردم بیگانه» و... (فرمان فتحعلیان) به نواختن گیتار پرداخته و صدها بار با خوانندگانی چون علیرضا عصار، محمد اصفهانی، فرمان فتحعلیان و... روی صحنه رفت.روتیتر: یادی از درگذشتگان موسیقی در سال 1395منبع: سایت موسیقی مانویسنده: سما بابایی ع خبر اول: دسته بندی مطلب: خبرخلاصه مطلب: موسیقی ما - «قیامت پیش روی شما و مرگ در پشت سر، شما را می راند. سبک بار شوید تا برسید. همانا آنان که رفتند، در انتظار رسیدن شمایند.» مرگ، تقدیر است و سرنوشت محتوم هر بشری. می توان از مرگ هراسید یا چون مولای متقیان که از شکوه جهان آ ت آگاه است، بی صبرانه انتظارش را کشید. او به مؤمنانش نیز توصیه می کند: «ای مردم! شما را به یادآوری مرگ سفارش می کنم. از مرگ کمتر غفلت کنید. چگونه مرگ را فراموش می کنید، در حالی که او شما را فراموش نمی کند؟ و چگونه طمع می ورزید، در حالی که به شما مهلت نمی دهد؟» سالی که گذشت اما موسیقی ایران چهره های بسیاری را از دست داد. از بزرگان حوزه ی موسیقی سنتی ایران گرفته تا فعالان موسیقی پاپ و انی که در زمینه ی موسیقی تلفیقی فعالیت داشتند. بسیاری از چهره های موسیقی در حالی رفتند که هیچ جانشینی برای آنان نیست؛ بسیاری نیز با رفتن شان، بخش عظیمی از گنجینه ی موسیقی نواحی ایران را با خود برای همیشه بردند. مرگ، سرنوشت محتوم تمام آدمی زادگان است. ...

به سوگ من نشسته ای ولی نمرده ام هنوز

موسیقی ما - «قیامت پیش روی شما و مرگ در پشت سر، شما را می راند. سبک بار شوید تا برسید. همانا آنان که رفتند، در انتظار رسیدن شمایند.» مرگ، تقدیر است و سرنوشت محتوم هر بشری. می توان از مرگ هراسید یا چون مولای متقیان که از شکوه جهان آ ت آگاه است، بی صبرانه انتظارش را کشید. او به مؤمنانش نیز توصیه می کند: «ای مردم! شما را به یادآوری مرگ سفارش می کنم. از مرگ کمتر غفلت کنید. چگونه مرگ را فراموش می کنید، در حالی که او شما را فراموش نمی کند؟ و چگونه طمع می ورزید، در حالی که به شما مهلت نمی دهد؟» سالی که گذشت اما موسیقی ایران چهره های بسیاری را از دست داد. از بزرگان حوزه ی موسیقی سنتی ایران گرفته تا فعالان موسیقی پاپ و انی که در زمینه ی موسیقی تلفیقی فعالیت داشتند. بسیاری از چهره های موسیقی در حالی رفتند که هیچ جانشینی برای آنان نیست؛ بسیاری نیز با رفتن شان، بخش عظیمی از گنجینه ی موسیقی نواحی ایران را با خود برای همیشه بردند. مرگ، سرنوشت محتوم تمام آدمی زادگان است. * فرهنگ شریف «فرهنگ شریف» (آهنگساز و نوازنده برجسته تار) شهریورماه امسال بعد از مدت ها بیماری و البته سال ها سکوت موسیقایی درگذشت. او از برجسته ترین نوازندگان تار بود که در طول عمر پربار هنری خود، آثار خاطره انگیز بسیاری را خلق کرد. او ابتدا موسیقی را از «عبدالحسین شهنازی» و مرتضی نی داوود (تارنوازان بزرگ اوا دوره قاجار و اوایل پهلوی) آموخت؛ اما شیوه نوازندگی او به ان اش شباهتی نداشت و مخصوص خود او بود. شریف خیلی زود در رادیو به عنوان تک نواز آواز، خوانندگان را همراهی می کرد. یکی از مهم ترین و دلنشین ترین سبک های نوازندگی تار متعلق به او بوده است. او با ابداعاتی که در نحوه انگشت گذاری و مضراب زنی در نقاط مختلف سیم های تار انجام داده، از تار ص کاملاً متفاوت به وجود آورده که بسیاری معتقدند زیباترین صدای تولیدشده از ساز تار است. او با قریحه بی مانندش ملودی هایی بسیار لطیف و زیبا ساخته است. فرهنگ شریف از سوی مرکز حفظ میراث فرهنگی شرق در موزه هنر لندن برای برگزاری کنسرت پژوهشی و همچنین تشکیل کارگاه تخصصی ساز تار دعوت شد. او در ایران نیز کنسرت های متعددی در تالارهای متعدد و جشنواره ها برگزار کرد و همچنین همراه با محمدرضا شجریان اجراهای زیادی در ایران و کشورهای مختلف اجرا کرده است. «هوشنگ کامکار» بعد از درگذشت او نوشت: «موسیقی ایران اگر چیزی دارد، از افرادی مانند فرهنگ شریف است که سکوی پرش موسیقی بوده اند. افرادی مانند او، خورشید موسیقی ملی ما هستند. یکی از خصوصیات بارز فرهنگ شریف، صاحب سبک بودن او بود. ما نوازنده ی تار زیاد داریم، اما سبک شریف مختص خودش بود. فعالیت هایی که او در زمینه موسیقی ملی ایرانی داشت، بر هیچ ی پوشیده نیست. فرهنگ شریف در گوش و قلب تمام موزیسین های ایرانی جا دارد. نام او تا ابد جاودانه خواهد ماند و هیچ چیزی نمی تواند ارزش آن را کم کند.» * ابراهیم شریف زاده با درگذشت «ابراهیم شریف زاده» سرو امان و ستون موسیقی اسان فرو ریخت. او از برجسته ترین خنیاگران موسیقی اسان بود. با درگذشت او، بخش عظیمی از گنجینه ی موسیقی اسان از بین رفت. «شریف زاده» با غلامحسین سمندری (دوتارنواز نامدار با زی) حدود 6 دهه همکاری کرد که از جمله ی آن می توان به آلبوم «خون پاش و نغمه ریز» اشاره کرد که حاصل این همکاری است. اذان معروف او که به شیوه ای منحصربه فرد خوانده می شود، توجه بسیاری از پژوهش گران را به خود معطوف کرده است. تفاوت خواندن شریف زاده با سایر ان موسیقی محلی اسان در این بود که او علاوه بر اجرای حزن انگیز موسیقی این خطه، نغمه هایی را به صورت حماسی اجرا کرده که پژوهش گران معتقدند در تاریخ موسیقی اسان هیچ به این صورت نمی خوانده است. او در زندگی هنری خود، آثاری چون «یار وفادار»، «یا غیاث المستغیثین»، «سرو امان»، «مناجات خوانی»، «دلبر رعنا» و «بهاره دخترعمو» را خلق کرده بود. * مصطفی کمال پورتراب «مصطفی کمال پورتراب» بیش از نود سال زندگی کرد؛ اما همچنان تا آ ین روزهای زندگی اش موسیقی نوشت، خواند و به دیگران تعلیم داد. او متولد سال ۱۳۰۳ خورشیدی در تهران بود و با وجود کهولت سن، هنوز هم ساعت ها سر کلاس های درس می ایستاد و درس می داد. او یادگار دوران علی نقی خان ی، ابوالحسن خان صبا، روح الله خالقی و... بود. او فراگیری این هنر را به طور جدی از سن ۱۵سالگی در هنرستان عالی شروع کرد و در سال ۱۳۲۴ به پایان رسانید. در این دوره، ریاست هنرستان به عهده غلامحسین مین باشیان و مصادف با آمدن دوازده نفر از بهترین ان این هنر از چک اسلواکی و بلژیک به هنرستان بود. او علاوه بر فراگیری موسیقی کلاسیک، در همین دوران با موسیقی ایران نیز آشنا شد و آن را فرا گرفت. در سال ۱۳۳۰ که دوره عالی آهنگسازی در هنرستان عالی افتتاح شد، پورتراب نزد ان برجسته ای همچون گیتی خسروی، امانوئل ملیک اصلانیان و فریدون فرزانه، پیانو، سلفژ و هارمونی، فرم و دشیفراژ را فرا گرفت. او نزدیک نیم قرن در هنرستان های عالی و ملی و دانشکده هنرهای زیبای تهران مشغول تدریس بود. از او چندین اثر تصنیف شده با عنوان های «آواز بی گفتار» سرودهای وحدت و انقلاب، قطعات سوئیت هفت پیکر نظامی برای ار تر سمفونیک، چند قطعه ایرانی برای ار تر زهی، چند قطعه برای گروه کر آکاپلا، برگرفته از چند رباعی خیام و چندین اثر دیگر باقی مانده است. * علی محمد بلوچ «علی محمد بلوچ» معروف به «علیوک» یکی از بزرگ ترین موسیقی دانان بلوچستان بود؛ آن قدر که می توان گفت با رفتن او ساز سرود (قیچک) در چابهار یتیم شد. او از آ ین و مهم ترین منابع موسیقی بلوچ به حساب می آمد. «علیوک» موسیقی شائری، گواتی (موسیقی درمانی) و انواع رتوارهای سُوت و نازنیک را در حد کمال اجرا می کرد. او در هر دو منطقه بلوچستان -یعنی دو سوی مرزهای ایران و پا تان- از برجسته ترین موسیقی دانان بلوچ شناخته می شد. علی محمد بلوچ یکی از چند پهلوان یا برجسته ی موسیقی بلوچي و ساز سرود بود که توانست با بزرگ ترین شائران بلوچستان از جمله «ملاکمال خان» و «لعل بخش پیک» همراهی کند. * حسن پیغان «حسن پیغان» خواننده معروف هرمزگانی تیرماه امسال بر اثر ایست قلبی درگذشت. حسن پیغان که سابقه کارهای مشترک با زنده یاد ناصر عبداللهی و رضا صادقی را در کارنامه داشت، با بازخوانی ترانه معروف و قدیمی «نازی جون» در سال های اول دهه 80 سر و صدای زیادی به پا کرد. او در سال های پایانی عمر خویش، از موسیقی حرفه ای فاصله گرفته بود. او از م عین فرهنگ عمومی هرمزگان بود و توجه ویژه اش به موسیقی بومی هرمزگان و تعصب اش به معرفی ترانه های بومی در آثارش مشهود است. او یکی از انی بود که مسیر حضور خوانندگان هرمزگان به موسیقی کشور را گشود و یکی از پیشگامان مطرح موسیقی هرمزگان در سطح کشور بود. از این خواننده، چهار آلبوم به نام های «پشیمون»، «یار منی»، «شطرنج» و «دوسم داری» به یادگار مانده است. پیغان همچنین در قطعه «هموطن» با رضا صادقی، فرزاد فرزین و تنی چند از خوانندگان مطرح پاپ حضور داشت. * جواد لشگری جواد لشگری از نوازندگان و آهنگسازان پیش وت موسیقی ایرانی هم فروردین ماه در سن ۹۳ سالگی درگذشت. او آثار بسیاری در موسیقی اصیل ساخت؛ اما کارهایش با «علیرضا افتخاری» در این سال ها ماندگار شد؛ آثاری چون «خوش آمدی»، «گل میخک» و «عشق گمشده» که ترانه ها و تصانیف قدیمی به همراه آثار جدیدش بود و همگی پرفروش شدند. او در جوانی برای فراگیری و نواختن ویلن به ترتیب نزد ابوالحسن صبا و مهدی خالدی و پس از این دو نفر به کلاس احمد فروتن راد رفت و ردیف های موسیقی ایرانی و چند کتاب خارجی را نزد او فرا گرفت. مرحوم لشگری همکاری خود را با رادیو، در سال ۱۳۲۶ با نواختن آهنگی به نام «فتنه» (با شعری از رهی معیری) آغاز کرد و از سال ۱۳۲۸ رسماً در ار ترهای مهدی خالدی، مرتضی محجوبی، ابراهیم منصوری و حسین یاحقی شرکت کرد. او در سال ۱۳۳۲ به س رستی ار تر بزرگ رادیو انتخاب شد و تا سال ۱۳۳۵ در این سمت ار تر را هدایت کرد. زنده یاد جواد لشگری جلد اول آثار خود را با شعر شعرای تراز اول به نام «صد آهنگ» به چاپ رسانیده و جلد دوم آن نغمه های «دل انگیز» نام دارد. * حسین طیبی حسین طیبی نوازنده توانای لَله وا امسال در سن ۸۰ سالگی درگذشت تا مویه ای دیگر برای موسیقی بومی و نواحی مازندران طنین انداز شود و آ ین بازمانده ساز چوپانی لَله وا به تاریخ بپیوندد. ساز لَله وا ساز خاص موسیقی چوپانان است که در صحرا نواخته می شود. طیبی دارای ی افتخاری لَله وا از جشنواره آوینیون فرانسه و پیش وت موسیقی مازندران و پدر ساز لَله وا بود. او چهار نوار خود را پیش از انقلاب به شماره های ۱۲۴، ۱۲۵ و ۱۴۱ انتشار داد. حسین طیبی برای نخستین بار به صورت ابداعی در آواز ی از منطقه صوتی سوم لَله وا استفاده کرد و از سال ۱۳۶۴ به عنوان مدرس لَله وا در خانه مازندران مشغول آموزش بوده و شاگردان بسیاری را پرورش داده است. * مجید نجاحی مجید نجاحی نوازنده ی خوش نواز و صاحب سبک سنتور و ه ن پرویز یاحقی و حبیب الله بدیعی و از نوازندگان سنتور «گل ها» غزیبانه درگذشت. صدای ساز او لحنی منحصربه فرد داشت. نجاحی نوازندگی سنتور را از همسایه خود، محسن بی آزار فرا گرفت که از جمله نوازندگان سنتور در رادیو به شمار می رفت. پیش از آن البته او دو سالی را بدون سنتور بود تا اینکه با اندک مبلغی توانست نجار سر کوچه خود را راضی کند تا سنتوری کوچک برایش بسازد که سیم های آن را هم از بی آزار گرفت. نجاحی پس از پنج سال نواختن سنتور، با حسین قوامی (فاخته) آشنا شد و این آشنایی پنجره ای را برایش گشود و پس از چندی با احمد عبادی و مرتضی خان محجوبی و نورعلی خان برومند و ان دیگر آشنا و از وجود آنها بهره گرفت. او شدیداً تحت تأثیر نوازندگی محجوبی قرار گرفت و سعی کرد از سبک و سیاق نوازندگی اش استفاده کند و با ردیف ها و گوشه ها و دستگاه های موسیقی ایرانی آشنا شود. مجید نجاحی، در سال ۱۳۳۷ بنا به دعوت داود پیرنیا به برنامه «گل ها» رفت. نحوه دعوت پیرنیا از او چنین بود که روزی نجاحی در منزل عبدالعلی ی مهمان بود و در منزل او سنتور می زده که پیرنیا بلافاصله برای اجرای برنامه دعوت اش می کند و پس از امتحانی که توسط چند از او گرفته می شود، در گل های شماره ۲۰ به اتفاق عبدالعلی ی شرکت و این برنامه در دستگاه «همایون» بود. پس از این برنامه بود که در گل های گوناگون، پیرنیا همراه با خوانندگانی چون حسین قوامی، اکبر گلپایگانی، محمدرضا شجریان، محمود خوانساری، ایرج، عبدالوهاب شهیدی و بسیاری از خوانندگان گل ها شرکت مستمر داشت. نجاحی در برنامه های دیگر رادیو نیز فعالیت داشته؛ از جمله تک نوازی سنتور و برنامه تک نوازان و چند سالی هم به اتفاق همایون م، برنامه موسیقی اصیل ایرانی را از برنامه دوم رادیو اف.ام اجرا می کرد. او برای شناساندن موسیقی اصیل و سنتی ایران -به خصوص سنتور که یک ساز ملی است- مسافرت های فراوانی به کشورهای مختلف کرده است. نجاحی بعد از انقلاب عمدتاً به تدریس پرداخت و کمتر اجرای صحنه ای داشت. او بامداد صبح پنج شنبه ۲۱ مرداد ۱۳۹۵ درگذشت. * طلیعه کامران طلیعه کامران (نوازنده ی پیش وت سنتور، شاعر و نقاش) پس از طی مدت ها بیماری، صبح امروز ۲۴ اسفندماه درگذشت. این نوازنده ی پیش وت، به علت نارسایی کلیه در بیمارستان بستری بود. کامران متولد سال ۱۳۰۹ بود. پدرش ویلن را از حسین خان اسماعیل زاده فرا گرفته بود و مادرش نیز علاوه بر آشنایی با موسیقی، به هنر نقاشی می پرداخت. پدرش از دوستان حبیب سماعی بود و از حبیب خواست که به طلیعه سنتور بیاموزد. سماعی از حدود سال های ۱۳۲۱ هر دو هفته به تعلیم طلیعه می پرداخت. او از سال های ۱۳۲۶ به تکمیل آموزه های سماعی نزد دیگر شاگرد حبیب، مرتضی عبدالرسولی پرداخت. همچنین به فراگیری ضربی های قدیمی و هم نوازی آن ها با حسین تهرانی پرداخت. حسین تهرانی او را با زنده یاد روح الله خالقی آشنا کرد و بخشی از برنامه های کنسرت های انجمن موسیقی ملی را به هم نوازی سنتور طلیعه کامران و ضرب حسین تهرانی اختصاص یافت. خالقی بعدها محتوای برنامه همایون اجرای طلیعه کامران را ضبط کرد و به عنوان نمونه هنر بانوان موسیقیدان ایران، طی بازدید خود از روسیه، به آن کشور برد. بنا به توصیه روح الله خالقی به طلیعه کامران، او در اوا دهه ۲۰ به آموختن خط نت نزد روح الله خالقی و تکمیل آن نزد ابوالحسن صبا پرداخت. «طلیعه کامران» همچنین نقاشی پرسابقه بود. اولین نمایشگاه انفرادی خود را در سال ۱۳۴۷ در دانشکده هنرهای زیبای تهران برگزار کرد. او ۱۱ نمایشگاه انفرادی داشت و در ۴۲ نمایشگاه گروهی در ایران و خارج از ایران شرکت کرد. کتاب «بخش هایی از ردیف حبیب سماعی به روایت طلیعه کامران» (منتشرشده توسط موسیقی عارف به سال ۱۳۸۸) و سی دی «یادگار حبیب» (حاوی بخش هایی از ردیف حبیب سماعی)، «سنتور طلیعه کامران، تنبک و آواز حسین تهرانی» (منتشرشده در سال ۱۳۹۰) بخشی از فعالیت های این هنرمند است. * افشین یداللهی درگذشت «افشین یداللهی» غیرمنتظره ترین اتفاقی بود که در سال جاری رخ داد و بخش زیادی از موسیقی ایران را در بهت و حیرت فرو برد. او که خالق ماندگارترین ترانه های یکی دو دهه ی اخیر بود، فعالیت های حرفه ای خود را در سال ۱۳۷۶ در سازمان صدا و سیمای ایران آغاز کرد. نخستین ترانه های او با آهنگسازی فؤاد حجازی و شادمهر عقیلی و با خوانندگی خشایار اعتمادی اجرا شد. از جمله ترانه های ماندگار او می توان به تیتراژ سریال هایی چون «شب آفت »، «مسافری از هند»، «فقط به خاطر تو»، «کمکم کن»، «خوش رکاب»، «غریبانه»، «شب دهم»، «خط شکن»، «میوه ممنوعه»، «مدار صفردرجه»، «تب سرد»، «تبریز در مه» و «معمای شاه» اشاره کرد. افشین یداللهی بامداد چهارشنبه ۲۵ اسفند ۱۳۹۵ در مسیر بازگشت از هشتگرد به سمت تهران به دلیل برخورد شدید یک دستگاه کامیون با خودرویش درگذشت. از افشین یداللهی پنج مجموعه شعر به نام های «روزشمار یک عشق»، «امشب کنار غزل های من بخواب»، «جنون منطقی»، «حرف هایی که باید می گفتم و تو باید می شنیدی» و «مشتری میکده ای بسته» به جا مانده است. * حبیب محبیان حبیب محبیان معروف به «حبیب» خواننده، آهنگساز، نوازنده و ترانه سرای ایرانی بود. جنس صدای متمایز حبیب، استفاده اش از گیتار ۱۲سیمی و آهنگسازی متأثر از موسیقی راک غربی، او را هنرمندی متمایز کرده بود. او بعد از سال ها زندگی خارج از کشور به ایران بازگشت و مقدمات آلبوم رسمی خود در ایران را فراهم کرد. حبیب مدت ها از بیماری قلبی رنج می برد و در نهایت در ساعت ۹ صبح ۲۱ داد ۱۳۹۵ بر اثر ایست قلبی در روستای نیاسته کتالم (رامسر) و در ۶۸ سالگی درگذشت. * هادی پاکزاد هادی پاکزاد، آهنگساز، خواننده و ترانه سرای سبک موسیقی رناتیو راک است. او از سال ۱۳۸۱ فعالیت های خود را در حوزه موسیقی آغاز کرد و نخستین آلبوم رسمی اش به نام «تاریکی» دی ماه سال ۱۳۹۴ روانه بازار موسیقی کشور شد. هادی پاکزاد از اولین خواننده های سبک راک و رناتیو در ایران بود. آثار هادی پاکزاد که تماماً از سروده های خودش بود، عموماً سوژه محور و مفهومی بودند و در این روند، بافت موسیقی ویژه ای را دنبال نمی کرد. هرچند عموم آثار او در چارچوب موسیقی الکترونیک و رناتیو گنجانده شده بود. * شاهرخ پورمیامین شاهرخ پورمیامین (نوازنده سرشناس گیتار) بعد از مدت ها بیماری، اردیبهشت ماه امسال در بیمارستان آسیا درگذشت. «تومور مغزی» دلیل اصلی درگذشت این هنرمند حوزه موسیقی عنوان شده است. پورمیامین پیش از این همکاری هایی با خواننده هایی چون محمد اصفهانی، علیرضا عصار، فرمان فتحعلیان، محسن چاوشی و... داشته است. این هنرمند در اولین و دومین جشن سالانه موسیقی ما نامزد ب عنوان «نوازنده برتر سال» شده بود. پورمیامین در آلبوم های «این حال من بی توست» (علیرضا عصار)، «فاصله»، «نون و دلقک» و... (محمد اصفهانی)، «غریبه» (فریدون آسرایی)، «پاروی بی قایق»، «من خود آن سیزده ام» (محسن چاوشی)، «شلیک» (فرزاد فرزین)، «نفس های بی هدف» (محسن یگانه)، «ناجی»، «با مردم بیگانه» و... (فرمان فتحعلیان) به نواختن گیتار پرداخته و صدها بار با خوانندگانی چون علیرضا عصار، محمد اصفهانی، فرمان فتحعلیان و... روی صحنه رفت.روتیتر: یادی از درگذشتگان موسیقی در سال 1395منبع: سایت موسیقی مانویسنده: سما بابایی ع خبر اول: دسته بندی مطلب: خبرخلاصه مطلب: موسیقی ما - «قیامت پیش روی شما و مرگ در پشت سر، شما را می راند. سبک بار شوید تا برسید. همانا آنان که رفتند، در انتظار رسیدن شمایند.» مرگ، تقدیر است و سرنوشت محتوم هر بشری. می توان از مرگ هراسید یا چون مولای متقیان که از شکوه جهان آ ت آگاه است، بی صبرانه انتظارش را کشید. او به مؤمنانش نیز توصیه می کند: «ای مردم! شما را به یادآوری مرگ سفارش می کنم. از مرگ کمتر غفلت کنید. چگونه مرگ را فراموش می کنید، در حالی که او شما را فراموش نمی کند؟ و چگونه طمع می ورزید، در حالی که به شما مهلت نمی دهد؟» سالی که گذشت اما موسیقی ایران چهره های بسیاری را از دست داد. از بزرگان حوزه ی موسیقی سنتی ایران گرفته تا فعالان موسیقی پاپ و انی که در زمینه ی موسیقی تلفیقی فعالیت داشتند. بسیاری از چهره های موسیقی در حالی رفتند که هیچ جانشینی برای آنان نیست؛ بسیاری نیز با رفتن شان، بخش عظیمی از گنجینه ی موسیقی نواحی ایران را با خود برای همیشه بردند. مرگ، سرنوشت محتوم تمام آدمی زادگان است. ...

به سوگ من نشسته ای ولی نمرده ام هنوز

موسیقی ما - «قیامت پیش روی شما و مرگ در پشت سر، شما را می راند. سبک بار شوید تا برسید. همانا آنان که رفتند، در انتظار رسیدن شمایند.» مرگ، تقدیر است و سرنوشت محتوم هر بشری. می توان از مرگ هراسید یا چون مولای متقیان که از شکوه جهان آ ت آگاه است، بی صبرانه انتظارش را کشید. او به مؤمنانش نیز توصیه می کند: «ای مردم! شما را به یادآوری مرگ سفارش می کنم. از مرگ کمتر غفلت کنید. چگونه مرگ را فراموش می کنید، در حالی که او شما را فراموش نمی کند؟ و چگونه طمع می ورزید، در حالی که به شما مهلت نمی دهد؟» سالی که گذشت اما موسیقی ایران چهره های بسیاری را از دست داد. از بزرگان حوزه ی موسیقی سنتی ایران گرفته تا فعالان موسیقی پاپ و انی که در زمینه ی موسیقی تلفیقی فعالیت داشتند. بسیاری از چهره های موسیقی در حالی رفتند که هیچ جانشینی برای آنان نیست؛ بسیاری نیز با رفتن شان، بخش عظیمی از گنجینه ی موسیقی نواحی ایران را با خود برای همیشه بردند. مرگ، سرنوشت محتوم تمام آدمی زادگان است. * فرهنگ شریف «فرهنگ شریف» (آهنگساز و نوازنده برجسته تار) شهریورماه امسال بعد از مدت ها بیماری و البته سال ها سکوت موسیقایی درگذشت. او از برجسته ترین نوازندگان تار بود که در طول عمر پربار هنری خود، آثار خاطره انگیز بسیاری را خلق کرد. او ابتدا موسیقی را از «عبدالحسین شهنازی» و مرتضی نی داوود (تارنوازان بزرگ اوا دوره قاجار و اوایل پهلوی) آموخت؛ اما شیوه نوازندگی او به ان اش شباهتی نداشت و مخصوص خود او بود. شریف خیلی زود در رادیو به عنوان تک نواز آواز، خوانندگان را همراهی می کرد. یکی از مهم ترین و دلنشین ترین سبک های نوازندگی تار متعلق به او بوده است. او با ابداعاتی که در نحوه انگشت گذاری و مضراب زنی در نقاط مختلف سیم های تار انجام داده، از تار ص کاملاً متفاوت به وجود آورده که بسیاری معتقدند زیباترین صدای تولیدشده از ساز تار است. او با قریحه بی مانندش ملودی هایی بسیار لطیف و زیبا ساخته است. فرهنگ شریف از سوی مرکز حفظ میراث فرهنگی شرق در موزه هنر لندن برای برگزاری کنسرت پژوهشی و همچنین تشکیل کارگاه تخصصی ساز تار دعوت شد. او در ایران نیز کنسرت های متعددی در تالارهای متعدد و جشنواره ها برگزار کرد و همچنین همراه با محمدرضا شجریان اجراهای زیادی در ایران و کشورهای مختلف اجرا کرده است. «هوشنگ کامکار» بعد از درگذشت او نوشت: «موسیقی ایران اگر چیزی دارد، از افرادی مانند فرهنگ شریف است که سکوی پرش موسیقی بوده اند. افرادی مانند او، خورشید موسیقی ملی ما هستند. یکی از خصوصیات بارز فرهنگ شریف، صاحب سبک بودن او بود. ما نوازنده ی تار زیاد داریم، اما سبک شریف مختص خودش بود. فعالیت هایی که او در زمینه موسیقی ملی ایرانی داشت، بر هیچ ی پوشیده نیست. فرهنگ شریف در گوش و قلب تمام موزیسین های ایرانی جا دارد. نام او تا ابد جاودانه خواهد ماند و هیچ چیزی نمی تواند ارزش آن را کم کند.» * ابراهیم شریف زاده با درگذشت «ابراهیم شریف زاده» سرو امان و ستون موسیقی اسان فرو ریخت. او از برجسته ترین خنیاگران موسیقی اسان بود. با درگذشت او، بخش عظیمی از گنجینه ی موسیقی اسان از بین رفت. «شریف زاده» با غلامحسین سمندری (دوتارنواز نامدار با زی) حدود 6 دهه همکاری کرد که از جمله ی آن می توان به آلبوم «خون پاش و نغمه ریز» اشاره کرد که حاصل این همکاری است. اذان معروف او که به شیوه ای منحصربه فرد خوانده می شود، توجه بسیاری از پژوهش گران را به خود معطوف کرده است. تفاوت خواندن شریف زاده با سایر ان موسیقی محلی اسان در این بود که او علاوه بر اجرای حزن انگیز موسیقی این خطه، نغمه هایی را به صورت حماسی اجرا کرده که پژوهش گران معتقدند در تاریخ موسیقی اسان هیچ به این صورت نمی خوانده است. او در زندگی هنری خود، آثاری چون «یار وفادار»، «یا غیاث المستغیثین»، «سرو امان»، «مناجات خوانی»، «دلبر رعنا» و «بهاره دخترعمو» را خلق کرده بود. * مصطفی کمال پورتراب «مصطفی کمال پورتراب» بیش از نود سال زندگی کرد؛ اما همچنان تا آ ین روزهای زندگی اش موسیقی نوشت، خواند و به دیگران تعلیم داد. او متولد سال ۱۳۰۳ خورشیدی در تهران بود و با وجود کهولت سن، هنوز هم ساعت ها سر کلاس های درس می ایستاد و درس می داد. او یادگار دوران علی نقی خان ی، ابوالحسن خان صبا، روح الله خالقی و... بود. او فراگیری این هنر را به طور جدی از سن ۱۵سالگی در هنرستان عالی شروع کرد و در سال ۱۳۲۴ به پایان رسانید. در این دوره، ریاست هنرستان به عهده غلامحسین مین باشیان و مصادف با آمدن دوازده نفر از بهترین ان این هنر از چک اسلواکی و بلژیک به هنرستان بود. او علاوه بر فراگیری موسیقی کلاسیک، در همین دوران با موسیقی ایران نیز آشنا شد و آن را فرا گرفت. در سال ۱۳۳۰ که دوره عالی آهنگسازی در هنرستان عالی افتتاح شد، پورتراب نزد ان برجسته ای همچون گیتی خسروی، امانوئل ملیک اصلانیان و فریدون فرزانه، پیانو، سلفژ و هارمونی، فرم و دشیفراژ را فرا گرفت. او نزدیک نیم قرن در هنرستان های عالی و ملی و دانشکده هنرهای زیبای تهران مشغول تدریس بود. از او چندین اثر تصنیف شده با عنوان های «آواز بی گفتار» سرودهای وحدت و انقلاب، قطعات سوئیت هفت پیکر نظامی برای ار تر سمفونیک، چند قطعه ایرانی برای ار تر زهی، چند قطعه برای گروه کر آکاپلا، برگرفته از چند رباعی خیام و چندین اثر دیگر باقی مانده است. * علی محمد بلوچ «علی محمد بلوچ» معروف به «علیوک» یکی از بزرگ ترین موسیقی دانان بلوچستان بود؛ آن قدر که می توان گفت با رفتن او ساز سرود (قیچک) در چابهار یتیم شد. او از آ ین و مهم ترین منابع موسیقی بلوچ به حساب می آمد. «علیوک» موسیقی شائری، گواتی (موسیقی درمانی) و انواع رتوارهای سُوت و نازنیک را در حد کمال اجرا می کرد. او در هر دو منطقه بلوچستان -یعنی دو سوی مرزهای ایران و پا تان- از برجسته ترین موسیقی دانان بلوچ شناخته می شد. علی محمد بلوچ یکی از چند پهلوان یا برجسته ی موسیقی بلوچي و ساز سرود بود که توانست با بزرگ ترین شائران بلوچستان از جمله «ملاکمال خان» و «لعل بخش پیک» همراهی کند. * حسن پیغان «حسن پیغان» خواننده معروف هرمزگانی تیرماه امسال بر اثر ایست قلبی درگذشت. حسن پیغان که سابقه کارهای مشترک با زنده یاد ناصر عبداللهی و رضا صادقی را در کارنامه داشت، با بازخوانی ترانه معروف و قدیمی «نازی جون» در سال های اول دهه 80 سر و صدای زیادی به پا کرد. او در سال های پایانی عمر خویش، از موسیقی حرفه ای فاصله گرفته بود. او از م عین فرهنگ عمومی هرمزگان بود و توجه ویژه اش به موسیقی بومی هرمزگان و تعصب اش به معرفی ترانه های بومی در آثارش مشهود است. او یکی از انی بود که مسیر حضور خوانندگان هرمزگان به موسیقی کشور را گشود و یکی از پیشگامان مطرح موسیقی هرمزگان در سطح کشور بود. از این خواننده، چهار آلبوم به نام های «پشیمون»، «یار منی»، «شطرنج» و «دوسم داری» به یادگار مانده است. پیغان همچنین در قطعه «هموطن» با رضا صادقی، فرزاد فرزین و تنی چند از خوانندگان مطرح پاپ حضور داشت. * جواد لشگری جواد لشگری از نوازندگان و آهنگسازان پیش وت موسیقی ایرانی هم فروردین ماه در سن ۹۳ سالگی درگذشت. او آثار بسیاری در موسیقی اصیل ساخت؛ اما کارهایش با «علیرضا افتخاری» در این سال ها ماندگار شد؛ آثاری چون «خوش آمدی»، «گل میخک» و «عشق گمشده» که ترانه ها و تصانیف قدیمی به همراه آثار جدیدش بود و همگی پرفروش شدند. او در جوانی برای فراگیری و نواختن ویلن به ترتیب نزد ابوالحسن صبا و مهدی خالدی و پس از این دو نفر به کلاس احمد فروتن راد رفت و ردیف های موسیقی ایرانی و چند کتاب خارجی را نزد او فرا گرفت. مرحوم لشگری همکاری خود را با رادیو، در سال ۱۳۲۶ با نواختن آهنگی به نام «فتنه» (با شعری از رهی معیری) آغاز کرد و از سال ۱۳۲۸ رسماً در ار ترهای مهدی خالدی، مرتضی محجوبی، ابراهیم منصوری و حسین یاحقی شرکت کرد. او در سال ۱۳۳۲ به س رستی ار تر بزرگ رادیو انتخاب شد و تا سال ۱۳۳۵ در این سمت ار تر را هدایت کرد. زنده یاد جواد لشگری جلد اول آثار خود را با شعر شعرای تراز اول به نام «صد آهنگ» به چاپ رسانیده و جلد دوم آن نغمه های «دل انگیز» نام دارد. * حسین طیبی حسین طیبی نوازنده توانای لَله وا امسال در سن ۸۰ سالگی درگذشت تا مویه ای دیگر برای موسیقی بومی و نواحی مازندران طنین انداز شود و آ ین بازمانده ساز چوپانی لَله وا به تاریخ بپیوندد. ساز لَله وا ساز خاص موسیقی چوپانان است که در صحرا نواخته می شود. طیبی دارای ی افتخاری لَله وا از جشنواره آوینیون فرانسه و پیش وت موسیقی مازندران و پدر ساز لَله وا بود. او چهار نوار خود را پیش از انقلاب به شماره های ۱۲۴، ۱۲۵ و ۱۴۱ انتشار داد. حسین طیبی برای نخستین بار به صورت ابداعی در آواز ی از منطقه صوتی سوم لَله وا استفاده کرد و از سال ۱۳۶۴ به عنوان مدرس لَله وا در خانه مازندران مشغول آموزش بوده و شاگردان بسیاری را پرورش داده است. * مجید نجاحی مجید نجاحی نوازنده ی خوش نواز و صاحب سبک سنتور و ه ن پرویز یاحقی و حبیب الله بدیعی و از نوازندگان سنتور «گل ها» غزیبانه درگذشت. صدای ساز او لحنی منحصربه فرد داشت. نجاحی نوازندگی سنتور را از همسایه خود، محسن بی آزار فرا گرفت که از جمله نوازندگان سنتور در رادیو به شمار می رفت. پیش از آن البته او دو سالی را بدون سنتور بود تا اینکه با اندک مبلغی توانست نجار سر کوچه خود را راضی کند تا سنتوری کوچک برایش بسازد که سیم های آن را هم از بی آزار گرفت. نجاحی پس از پنج سال نواختن سنتور، با حسین قوامی (فاخته) آشنا شد و این آشنایی پنجره ای را برایش گشود و پس از چندی با احمد عبادی و مرتضی خان محجوبی و نورعلی خان برومند و ان دیگر آشنا و از وجود آنها بهره گرفت. او شدیداً تحت تأثیر نوازندگی محجوبی قرار گرفت و سعی کرد از سبک و سیاق نوازندگی اش استفاده کند و با ردیف ها و گوشه ها و دستگاه های موسیقی ایرانی آشنا شود. مجید نجاحی، در سال ۱۳۳۷ بنا به دعوت داود پیرنیا به برنامه «گل ها» رفت. نحوه دعوت پیرنیا از او چنین بود که روزی نجاحی در منزل عبدالعلی ی مهمان بود و در منزل او سنتور می زده که پیرنیا بلافاصله برای اجرای برنامه دعوت اش می کند و پس از امتحانی که توسط چند از او گرفته می شود، در گل های شماره ۲۰ به اتفاق عبدالعلی ی شرکت و این برنامه در دستگاه «همایون» بود. پس از این برنامه بود که در گل های گوناگون، پیرنیا همراه با خوانندگانی چون حسین قوامی، اکبر گلپایگانی، محمدرضا شجریان، محمود خوانساری، ایرج، عبدالوهاب شهیدی و بسیاری از خوانندگان گل ها شرکت مستمر داشت. نجاحی در برنامه های دیگر رادیو نیز فعالیت داشته؛ از جمله تک نوازی سنتور و برنامه تک نوازان و چند سالی هم به اتفاق همایون م، برنامه موسیقی اصیل ایرانی را از برنامه دوم رادیو اف.ام اجرا می کرد. او برای شناساندن موسیقی اصیل و سنتی ایران -به خصوص سنتور که یک ساز ملی است- مسافرت های فراوانی به کشورهای مختلف کرده است. نجاحی بعد از انقلاب عمدتاً به تدریس پرداخت و کمتر اجرای صحنه ای داشت. او بامداد صبح پنج شنبه ۲۱ مرداد ۱۳۹۵ درگذشت. * طلیعه کامران طلیعه کامران (نوازنده ی پیش وت سنتور، شاعر و نقاش) پس از طی مدت ها بیماری، صبح امروز ۲۴ اسفندماه درگذشت. این نوازنده ی پیش وت، به علت نارسایی کلیه در بیمارستان بستری بود. کامران متولد سال ۱۳۰۹ بود. پدرش ویلن را از حسین خان اسماعیل زاده فرا گرفته بود و مادرش نیز علاوه بر آشنایی با موسیقی، به هنر نقاشی می پرداخت. پدرش از دوستان حبیب سماعی بود و از حبیب خواست که به طلیعه سنتور بیاموزد. سماعی از حدود سال های ۱۳۲۱ هر دو هفته به تعلیم طلیعه می پرداخت. او از سال های ۱۳۲۶ به تکمیل آموزه های سماعی نزد دیگر شاگرد حبیب، مرتضی عبدالرسولی پرداخت. همچنین به فراگیری ضربی های قدیمی و هم نوازی آن ها با حسین تهرانی پرداخت. حسین تهرانی او را با زنده یاد روح الله خالقی آشنا کرد و بخشی از برنامه های کنسرت های انجمن موسیقی ملی را به هم نوازی سنتور طلیعه کامران و ضرب حسین تهرانی اختصاص یافت. خالقی بعدها محتوای برنامه همایون اجرای طلیعه کامران را ضبط کرد و به عنوان نمونه هنر بانوان موسیقیدان ایران، طی بازدید خود از روسیه، به آن کشور برد. بنا به توصیه روح الله خالقی به طلیعه کامران، او در اوا دهه ۲۰ به آموختن خط نت نزد روح الله خالقی و تکمیل آن نزد ابوالحسن صبا پرداخت. «طلیعه کامران» همچنین نقاشی پرسابقه بود. اولین نمایشگاه انفرادی خود را در سال ۱۳۴۷ در دانشکده هنرهای زیبای تهران برگزار کرد. او ۱۱ نمایشگاه انفرادی داشت و در ۴۲ نمایشگاه گروهی در ایران و خارج از ایران شرکت کرد. کتاب «بخش هایی از ردیف حبیب سماعی به روایت طلیعه کامران» (منتشرشده توسط موسیقی عارف به سال ۱۳۸۸) و سی دی «یادگار حبیب» (حاوی بخش هایی از ردیف حبیب سماعی)، «سنتور طلیعه کامران، تنبک و آواز حسین تهرانی» (منتشرشده در سال ۱۳۹۰) بخشی از فعالیت های این هنرمند است. * افشین یداللهی درگذشت «افشین یداللهی» غیرمنتظره ترین اتفاقی بود که در سال جاری رخ داد و بخش زیادی از موسیقی ایران را در بهت و حیرت فرو برد. او که خالق ماندگارترین ترانه های یکی دو دهه ی اخیر بود، فعالیت های حرفه ای خود را در سال ۱۳۷۶ در سازمان صدا و سیمای ایران آغاز کرد. نخستین ترانه های او با آهنگسازی فؤاد حجازی و شادمهر عقیلی و با خوانندگی خشایار اعتمادی اجرا شد. از جمله ترانه های ماندگار او می توان به تیتراژ سریال هایی چون «شب آفت »، «مسافری از هند»، «فقط به خاطر تو»، «کمکم کن»، «خوش رکاب»، «غریبانه»، «شب دهم»، «خط شکن»، «میوه ممنوعه»، «مدار صفردرجه»، «تب سرد»، «تبریز در مه» و «معمای شاه» اشاره کرد. افشین یداللهی بامداد چهارشنبه ۲۵ اسفند ۱۳۹۵ در مسیر بازگشت از هشتگرد به سمت تهران به دلیل برخورد شدید یک دستگاه کامیون با خودرویش درگذشت. از افشین یداللهی پنج مجموعه شعر به نام های «روزشمار یک عشق»، «امشب کنار غزل های من بخواب»، «جنون منطقی»، «حرف هایی که باید می گفتم و تو باید می شنیدی» و «مشتری میکده ای بسته» به جا مانده است. * حبیب محبیان حبیب محبیان معروف به «حبیب» خواننده، آهنگساز، نوازنده و ترانه سرای ایرانی بود. جنس صدای متمایز حبیب، استفاده اش از گیتار ۱۲سیمی و آهنگسازی متأثر از موسیقی راک غربی، او را هنرمندی متمایز کرده بود. او بعد از سال ها زندگی خارج از کشور به ایران بازگشت و مقدمات آلبوم رسمی خود در ایران را فراهم کرد. حبیب مدت ها از بیماری قلبی رنج می برد و در نهایت در ساعت ۹ صبح ۲۱ داد ۱۳۹۵ بر اثر ایست قلبی در روستای نیاسته کتالم (رامسر) و در ۶۸ سالگی درگذشت. * هادی پاکزاد هادی پاکزاد، آهنگساز، خواننده و ترانه سرای سبک موسیقی رناتیو راک است. او از سال ۱۳۸۱ فعالیت های خود را در حوزه موسیقی آغاز کرد و نخستین آلبوم رسمی اش به نام «تاریکی» دی ماه سال ۱۳۹۴ روانه بازار موسیقی کشور شد. هادی پاکزاد از اولین خواننده های سبک راک و رناتیو در ایران بود. آثار هادی پاکزاد که تماماً از سروده های خودش بود، عموماً سوژه محور و مفهومی بودند و در این روند، بافت موسیقی ویژه ای را دنبال نمی کرد. هرچند عموم آثار او در چارچوب موسیقی الکترونیک و رناتیو گنجانده شده بود. * شاهرخ پورمیامین شاهرخ پورمیامین (نوازنده سرشناس گیتار) بعد از مدت ها بیماری، اردیبهشت ماه امسال در بیمارستان آسیا درگذشت. «تومور مغزی» دلیل اصلی درگذشت این هنرمند حوزه موسیقی عنوان شده است. پورمیامین پیش از این همکاری هایی با خواننده هایی چون محمد اصفهانی، علیرضا عصار، فرمان فتحعلیان، محسن چاوشی و... داشته است. این هنرمند در اولین و دومین جشن سالانه موسیقی ما نامزد ب عنوان «نوازنده برتر سال» شده بود. پورمیامین در آلبوم های «این حال من بی توست» (علیرضا عصار)، «فاصله»، «نون و دلقک» و... (محمد اصفهانی)، «غریبه» (فریدون آسرایی)، «پاروی بی قایق»، «من خود آن سیزده ام» (محسن چاوشی)، «شلیک» (فرزاد فرزین)، «نفس های بی هدف» (محسن یگانه)، «ناجی»، «با مردم بیگانه» و... (فرمان فتحعلیان) به نواختن گیتار پرداخته و صدها بار با خوانندگانی چون علیرضا عصار، محمد اصفهانی، فرمان فتحعلیان و... روی صحنه رفت.روتیتر: یادی از درگذشتگان موسیقی در سال 1395منبع: سایت موسیقی مانویسنده: سما بابایی ع خبر اول: دسته بندی مطلب: خبرخلاصه مطلب: موسیقی ما - «قیامت پیش روی شما و مرگ در پشت سر، شما را می راند. سبک بار شوید تا برسید. همانا آنان که رفتند، در انتظار رسیدن شمایند.» مرگ، تقدیر است و سرنوشت محتوم هر بشری. می توان از مرگ هراسید یا چون مولای متقیان که از شکوه جهان آ ت آگاه است، بی صبرانه انتظارش را کشید. او به مؤمنانش نیز توصیه می کند: «ای مردم! شما را به یادآوری مرگ سفارش می کنم. از مرگ کمتر غفلت کنید. چگونه مرگ را فراموش می کنید، در حالی که او شما را فراموش نمی کند؟ و چگونه طمع می ورزید، در حالی که به شما مهلت نمی دهد؟» سالی که گذشت اما موسیقی ایران چهره های بسیاری را از دست داد. از بزرگان حوزه ی موسیقی سنتی ایران گرفته تا فعالان موسیقی پاپ و انی که در زمینه ی موسیقی تلفیقی فعالیت داشتند. بسیاری از چهره های موسیقی در حالی رفتند که هیچ جانشینی برای آنان نیست؛ بسیاری نیز با رفتن شان، بخش عظیمی از گنجینه ی موسیقی نواحی ایران را با خود برای همیشه بردند. مرگ، سرنوشت محتوم تمام آدمی زادگان است. ...

به سوگ من نشسته ای ولی نمرده ام هنوز

موسیقی ما - «قیامت پیش روی شما و مرگ در پشت سر، شما را می راند. سبک بار شوید تا برسید. همانا آنان که رفتند، در انتظار رسیدن شمایند.» مرگ، تقدیر است و سرنوشت محتوم هر بشری. می توان از مرگ هراسید یا چون مولای متقیان که از شکوه جهان آ ت آگاه است، بی صبرانه انتظارش را کشید. او به مؤمنانش نیز توصیه می کند: «ای مردم! شما را به یادآوری مرگ سفارش می کنم. از مرگ کمتر غفلت کنید. چگونه مرگ را فراموش می کنید، در حالی که او شما را فراموش نمی کند؟ و چگونه طمع می ورزید، در حالی که به شما مهلت نمی دهد؟» سالی که گذشت اما موسیقی ایران چهره های بسیاری را از دست داد. از بزرگان حوزه ی موسیقی سنتی ایران گرفته تا فعالان موسیقی پاپ و انی که در زمینه ی موسیقی تلفیقی فعالیت داشتند. بسیاری از چهره های موسیقی در حالی رفتند که هیچ جانشینی برای آنان نیست؛ بسیاری نیز با رفتن شان، بخش عظیمی از گنجینه ی موسیقی نواحی ایران را با خود برای همیشه بردند. مرگ، سرنوشت محتوم تمام آدمی زادگان است. * فرهنگ شریف «فرهنگ شریف» (آهنگساز و نوازنده برجسته تار) شهریورماه امسال بعد از مدت ها بیماری و البته سال ها سکوت موسیقایی درگذشت. او از برجسته ترین نوازندگان تار بود که در طول عمر پربار هنری خود، آثار خاطره انگیز بسیاری را خلق کرد. او ابتدا موسیقی را از «عبدالحسین شهنازی» و مرتضی نی داوود (تارنوازان بزرگ اوا دوره قاجار و اوایل پهلوی) آموخت؛ اما شیوه نوازندگی او به ان اش شباهتی نداشت و مخصوص خود او بود. شریف خیلی زود در رادیو به عنوان تک نواز آواز، خوانندگان را همراهی می کرد. یکی از مهم ترین و دلنشین ترین سبک های نوازندگی تار متعلق به او بوده است. او با ابداعاتی که در نحوه انگشت گذاری و مضراب زنی در نقاط مختلف سیم های تار انجام داده، از تار ص کاملاً متفاوت به وجود آورده که بسیاری معتقدند زیباترین صدای تولیدشده از ساز تار است. او با قریحه بی مانندش ملودی هایی بسیار لطیف و زیبا ساخته است. فرهنگ شریف از سوی مرکز حفظ میراث فرهنگی شرق در موزه هنر لندن برای برگزاری کنسرت پژوهشی و همچنین تشکیل کارگاه تخصصی ساز تار دعوت شد. او در ایران نیز کنسرت های متعددی در تالارهای متعدد و جشنواره ها برگزار کرد و همچنین همراه با محمدرضا شجریان اجراهای زیادی در ایران و کشورهای مختلف اجرا کرده است. «هوشنگ کامکار» بعد از درگذشت او نوشت: «موسیقی ایران اگر چیزی دارد، از افرادی مانند فرهنگ شریف است که سکوی پرش موسیقی بوده اند. افرادی مانند او، خورشید موسیقی ملی ما هستند. یکی از خصوصیات بارز فرهنگ شریف، صاحب سبک بودن او بود. ما نوازنده ی تار زیاد داریم، اما سبک شریف مختص خودش بود. فعالیت هایی که او در زمینه موسیقی ملی ایرانی داشت، بر هیچ ی پوشیده نیست. فرهنگ شریف در گوش و قلب تمام موزیسین های ایرانی جا دارد. نام او تا ابد جاودانه خواهد ماند و هیچ چیزی نمی تواند ارزش آن را کم کند.» * ابراهیم شریف زاده با درگذشت «ابراهیم شریف زاده» سرو امان و ستون موسیقی اسان فرو ریخت. او از برجسته ترین خنیاگران موسیقی اسان بود. با درگذشت او، بخش عظیمی از گنجینه ی موسیقی اسان از بین رفت. «شریف زاده» با غلامحسین سمندری (دوتارنواز نامدار با زی) حدود 6 دهه همکاری کرد که از جمله ی آن می توان به آلبوم «خون پاش و نغمه ریز» اشاره کرد که حاصل این همکاری است. اذان معروف او که به شیوه ای منحصربه فرد خوانده می شود، توجه بسیاری از پژوهش گران را به خود معطوف کرده است. تفاوت خواندن شریف زاده با سایر ان موسیقی محلی اسان در این بود که او علاوه بر اجرای حزن انگیز موسیقی این خطه، نغمه هایی را به صورت حماسی اجرا کرده که پژوهش گران معتقدند در تاریخ موسیقی اسان هیچ به این صورت نمی خوانده است. او در زندگی هنری خود، آثاری چون «یار وفادار»، «یا غیاث المستغیثین»، «سرو امان»، «مناجات خوانی»، «دلبر رعنا» و «بهاره دخترعمو» را خلق کرده بود. * مصطفی کمال پورتراب «مصطفی کمال پورتراب» بیش از نود سال زندگی کرد؛ اما همچنان تا آ ین روزهای زندگی اش موسیقی نوشت، خواند و به دیگران تعلیم داد. او متولد سال ۱۳۰۳ خورشیدی در تهران بود و با وجود کهولت سن، هنوز هم ساعت ها سر کلاس های درس می ایستاد و درس می داد. او یادگار دوران علی نقی خان ی، ابوالحسن خان صبا، روح الله خالقی و... بود. او فراگیری این هنر را به طور جدی از سن ۱۵سالگی در هنرستان عالی شروع کرد و در سال ۱۳۲۴ به پایان رسانید. در این دوره، ریاست هنرستان به عهده غلامحسین مین باشیان و مصادف با آمدن دوازده نفر از بهترین ان این هنر از چک اسلواکی و بلژیک به هنرستان بود. او علاوه بر فراگیری موسیقی کلاسیک، در همین دوران با موسیقی ایران نیز آشنا شد و آن را فرا گرفت. در سال ۱۳۳۰ که دوره عالی آهنگسازی در هنرستان عالی افتتاح شد، پورتراب نزد ان برجسته ای همچون گیتی خسروی، امانوئل ملیک اصلانیان و فریدون فرزانه، پیانو، سلفژ و هارمونی، فرم و دشیفراژ را فرا گرفت. او نزدیک نیم قرن در هنرستان های عالی و ملی و دانشکده هنرهای زیبای تهران مشغول تدریس بود. از او چندین اثر تصنیف شده با عنوان های «آواز بی گفتار» سرودهای وحدت و انقلاب، قطعات سوئیت هفت پیکر نظامی برای ار تر سمفونیک، چند قطعه ایرانی برای ار تر زهی، چند قطعه برای گروه کر آکاپلا، برگرفته از چند رباعی خیام و چندین اثر دیگر باقی مانده است. * علی محمد بلوچ «علی محمد بلوچ» معروف به «علیوک» یکی از بزرگ ترین موسیقی دانان بلوچستان بود؛ آن قدر که می توان گفت با رفتن او ساز سرود (قیچک) در چابهار یتیم شد. او از آ ین و مهم ترین منابع موسیقی بلوچ به حساب می آمد. «علیوک» موسیقی شائری، گواتی (موسیقی درمانی) و انواع رتوارهای سُوت و نازنیک را در حد کمال اجرا می کرد. او در هر دو منطقه بلوچستان -یعنی دو سوی مرزهای ایران و پا تان- از برجسته ترین موسیقی دانان بلوچ شناخته می شد. علی محمد بلوچ یکی از چند پهلوان یا برجسته ی موسیقی بلوچي و ساز سرود بود که توانست با بزرگ ترین شائران بلوچستان از جمله «ملاکمال خان» و «لعل بخش پیک» همراهی کند. * حسن پیغان «حسن پیغان» خواننده معروف هرمزگانی تیرماه امسال بر اثر ایست قلبی درگذشت. حسن پیغان که سابقه کارهای مشترک با زنده یاد ناصر عبداللهی و رضا صادقی را در کارنامه داشت، با بازخوانی ترانه معروف و قدیمی «نازی جون» در سال های اول دهه 80 سر و صدای زیادی به پا کرد. او در سال های پایانی عمر خویش، از موسیقی حرفه ای فاصله گرفته بود. او از م عین فرهنگ عمومی هرمزگان بود و توجه ویژه اش به موسیقی بومی هرمزگان و تعصب اش به معرفی ترانه های بومی در آثارش مشهود است. او یکی از انی بود که مسیر حضور خوانندگان هرمزگان به موسیقی کشور را گشود و یکی از پیشگامان مطرح موسیقی هرمزگان در سطح کشور بود. از این خواننده، چهار آلبوم به نام های «پشیمون»، «یار منی»، «شطرنج» و «دوسم داری» به یادگار مانده است. پیغان همچنین در قطعه «هموطن» با رضا صادقی، فرزاد فرزین و تنی چند از خوانندگان مطرح پاپ حضور داشت. * جواد لشگری جواد لشگری از نوازندگان و آهنگسازان پیش وت موسیقی ایرانی هم فروردین ماه در سن ۹۳ سالگی درگذشت. او آثار بسیاری در موسیقی اصیل ساخت؛ اما کارهایش با «علیرضا افتخاری» در این سال ها ماندگار شد؛ آثاری چون «خوش آمدی»، «گل میخک» و «عشق گمشده» که ترانه ها و تصانیف قدیمی به همراه آثار جدیدش بود و همگی پرفروش شدند. او در جوانی برای فراگیری و نواختن ویلن به ترتیب نزد ابوالحسن صبا و مهدی خالدی و پس از این دو نفر به کلاس احمد فروتن راد رفت و ردیف های موسیقی ایرانی و چند کتاب خارجی را نزد او فرا گرفت. مرحوم لشگری همکاری خود را با رادیو، در سال ۱۳۲۶ با نواختن آهنگی به نام «فتنه» (با شعری از رهی معیری) آغاز کرد و از سال ۱۳۲۸ رسماً در ار ترهای مهدی خالدی، مرتضی محجوبی، ابراهیم منصوری و حسین یاحقی شرکت کرد. او در سال ۱۳۳۲ به س رستی ار تر بزرگ رادیو انتخاب شد و تا سال ۱۳۳۵ در این سمت ار تر را هدایت کرد. زنده یاد جواد لشگری جلد اول آثار خود را با شعر شعرای تراز اول به نام «صد آهنگ» به چاپ رسانیده و جلد دوم آن نغمه های «دل انگیز» نام دارد. * حسین طیبی حسین طیبی نوازنده توانای لَله وا امسال در سن ۸۰ سالگی درگذشت تا مویه ای دیگر برای موسیقی بومی و نواحی مازندران طنین انداز شود و آ ین بازمانده ساز چوپانی لَله وا به تاریخ بپیوندد. ساز لَله وا ساز خاص موسیقی چوپانان است که در صحرا نواخته می شود. طیبی دارای ی افتخاری لَله وا از جشنواره آوینیون فرانسه و پیش وت موسیقی مازندران و پدر ساز لَله وا بود. او چهار نوار خود را پیش از انقلاب به شماره های ۱۲۴، ۱۲۵ و ۱۴۱ انتشار داد. حسین طیبی برای نخستین بار به صورت ابداعی در آواز ی از منطقه صوتی سوم لَله وا استفاده کرد و از سال ۱۳۶۴ به عنوان مدرس لَله وا در خانه مازندران مشغول آموزش بوده و شاگردان بسیاری را پرورش داده است. * مجید نجاحی مجید نجاحی نوازنده ی خوش نواز و صاحب سبک سنتور و ه ن پرویز یاحقی و حبیب الله بدیعی و از نوازندگان سنتور «گل ها» غزیبانه درگذشت. صدای ساز او لحنی منحصربه فرد داشت. نجاحی نوازندگی سنتور را از همسایه خود، محسن بی آزار فرا گرفت که از جمله نوازندگان سنتور در رادیو به شمار می رفت. پیش از آن البته او دو سالی را بدون سنتور بود تا اینکه با اندک مبلغی توانست نجار سر کوچه خود را راضی کند تا سنتوری کوچک برایش بسازد که سیم های آن را هم از بی آزار گرفت. نجاحی پس از پنج سال نواختن سنتور، با حسین قوامی (فاخته) آشنا شد و این آشنایی پنجره ای را برایش گشود و پس از چندی با احمد عبادی و مرتضی خان محجوبی و نورعلی خان برومند و ان دیگر آشنا و از وجود آنها بهره گرفت. او شدیداً تحت تأثیر نوازندگی محجوبی قرار گرفت و سعی کرد از سبک و سیاق نوازندگی اش استفاده کند و با ردیف ها و گوشه ها و دستگاه های موسیقی ایرانی آشنا شود. مجید نجاحی، در سال ۱۳۳۷ بنا به دعوت داود پیرنیا به برنامه «گل ها» رفت. نحوه دعوت پیرنیا از او چنین بود که روزی نجاحی در منزل عبدالعلی ی مهمان بود و در منزل او سنتور می زده که پیرنیا بلافاصله برای اجرای برنامه دعوت اش می کند و پس از امتحانی که توسط چند از او گرفته می شود، در گل های شماره ۲۰ به اتفاق عبدالعلی ی شرکت و این برنامه در دستگاه «همایون» بود. پس از این برنامه بود که در گل های گوناگون، پیرنیا همراه با خوانندگانی چون حسین قوامی، اکبر گلپایگانی، محمدرضا شجریان، محمود خوانساری، ایرج، عبدالوهاب شهیدی و بسیاری از خوانندگان گل ها شرکت مستمر داشت. نجاحی در برنامه های دیگر رادیو نیز فعالیت داشته؛ از جمله تک نوازی سنتور و برنامه تک نوازان و چند سالی هم به اتفاق همایون م، برنامه موسیقی اصیل ایرانی را از برنامه دوم رادیو اف.ام اجرا می کرد. او برای شناساندن موسیقی اصیل و سنتی ایران -به خصوص سنتور که یک ساز ملی است- مسافرت های فراوانی به کشورهای مختلف کرده است. نجاحی بعد از انقلاب عمدتاً به تدریس پرداخت و کمتر اجرای صحنه ای داشت. او بامداد صبح پنج شنبه ۲۱ مرداد ۱۳۹۵ درگذشت. * طلیعه کامران طلیعه کامران (نوازنده ی پیش وت سنتور، شاعر و نقاش) پس از طی مدت ها بیماری، صبح امروز ۲۴ اسفندماه درگذشت. این نوازنده ی پیش وت، به علت نارسایی کلیه در بیمارستان بستری بود. کامران متولد سال ۱۳۰۹ بود. پدرش ویلن را از حسین خان اسماعیل زاده فرا گرفته بود و مادرش نیز علاوه بر آشنایی با موسیقی، به هنر نقاشی می پرداخت. پدرش از دوستان حبیب سماعی بود و از حبیب خواست که به طلیعه سنتور بیاموزد. سماعی از حدود سال های ۱۳۲۱ هر دو هفته به تعلیم طلیعه می پرداخت. او از سال های ۱۳۲۶ به تکمیل آموزه های سماعی نزد دیگر شاگرد حبیب، مرتضی عبدالرسولی پرداخت. همچنین به فراگیری ضربی های قدیمی و هم نوازی آن ها با حسین تهرانی پرداخت. حسین تهرانی او را با زنده یاد روح الله خالقی آشنا کرد و بخشی از برنامه های کنسرت های انجمن موسیقی ملی را به هم نوازی سنتور طلیعه کامران و ضرب حسین تهرانی اختصاص یافت. خالقی بعدها محتوای برنامه همایون اجرای طلیعه کامران را ضبط کرد و به عنوان نمونه هنر بانوان موسیقیدان ایران، طی بازدید خود از روسیه، به آن کشور برد. بنا به توصیه روح الله خالقی به طلیعه کامران، او در اوا دهه ۲۰ به آموختن خط نت نزد روح الله خالقی و تکمیل آن نزد ابوالحسن صبا پرداخت. «طلیعه کامران» همچنین نقاشی پرسابقه بود. اولین نمایشگاه انفرادی خود را در سال ۱۳۴۷ در دانشکده هنرهای زیبای تهران برگزار کرد. او ۱۱ نمایشگاه انفرادی داشت و در ۴۲ نمایشگاه گروهی در ایران و خارج از ایران شرکت کرد. کتاب «بخش هایی از ردیف حبیب سماعی به روایت طلیعه کامران» (منتشرشده توسط موسیقی عارف به سال ۱۳۸۸) و سی دی «یادگار حبیب» (حاوی بخش هایی از ردیف حبیب سماعی)، «سنتور طلیعه کامران، تنبک و آواز حسین تهرانی» (منتشرشده در سال ۱۳۹۰) بخشی از فعالیت های این هنرمند است. * افشین یداللهی درگذشت «افشین یداللهی» غیرمنتظره ترین اتفاقی بود که در سال جاری رخ داد و بخش زیادی از موسیقی ایران را در بهت و حیرت فرو برد. او که خالق ماندگارترین ترانه های یکی دو دهه ی اخیر بود، فعالیت های حرفه ای خود را در سال ۱۳۷۶ در سازمان صدا و سیمای ایران آغاز کرد. نخستین ترانه های او با آهنگسازی فؤاد حجازی و شادمهر عقیلی و با خوانندگی خشایار اعتمادی اجرا شد. از جمله ترانه های ماندگار او می توان به تیتراژ سریال هایی چون «شب آفت »، «مسافری از هند»، «فقط به خاطر تو»، «کمکم کن»، «خوش رکاب»، «غریبانه»، «شب دهم»، «خط شکن»، «میوه ممنوعه»، «مدار صفردرجه»، «تب سرد»، «تبریز در مه» و «معمای شاه» اشاره کرد. افشین یداللهی بامداد چهارشنبه ۲۵ اسفند ۱۳۹۵ در مسیر بازگشت از هشتگرد به سمت تهران به دلیل برخورد شدید یک دستگاه کامیون با خودرویش درگذشت. از افشین یداللهی پنج مجموعه شعر به نام های «روزشمار یک عشق»، «امشب کنار غزل های من بخواب»، «جنون منطقی»، «حرف هایی که باید می گفتم و تو باید می شنیدی» و «مشتری میکده ای بسته» به جا مانده است. * حبیب محبیان حبیب محبیان معروف به «حبیب» خواننده، آهنگساز، نوازنده و ترانه سرای ایرانی بود. جنس صدای متمایز حبیب، استفاده اش از گیتار ۱۲سیمی و آهنگسازی متأثر از موسیقی راک غربی، او را هنرمندی متمایز کرده بود. او بعد از سال ها زندگی خارج از کشور به ایران بازگشت و مقدمات آلبوم رسمی خود در ایران را فراهم کرد. حبیب مدت ها از بیماری قلبی رنج می برد و در نهایت در ساعت ۹ صبح ۲۱ داد ۱۳۹۵ بر اثر ایست قلبی در روستای نیاسته کتالم (رامسر) و در ۶۸ سالگی درگذشت. * هادی پاکزاد هادی پاکزاد، آهنگساز، خواننده و ترانه سرای سبک موسیقی رناتیو راک است. او از سال ۱۳۸۱ فعالیت های خود را در حوزه موسیقی آغاز کرد و نخستین آلبوم رسمی اش به نام «تاریکی» دی ماه سال ۱۳۹۴ روانه بازار موسیقی کشور شد. هادی پاکزاد از اولین خواننده های سبک راک و رناتیو در ایران بود. آثار هادی پاکزاد که تماماً از سروده های خودش بود، عموماً سوژه محور و مفهومی بودند و در این روند، بافت موسیقی ویژه ای را دنبال نمی کرد. هرچند عموم آثار او در چارچوب موسیقی الکترونیک و رناتیو گنجانده شده بود. * شاهرخ پورمیامین شاهرخ پورمیامین (نوازنده سرشناس گیتار) بعد از مدت ها بیماری، اردیبهشت ماه امسال در بیمارستان آسیا درگذشت. «تومور مغزی» دلیل اصلی درگذشت این هنرمند حوزه موسیقی عنوان شده است. پورمیامین پیش از این همکاری هایی با خواننده هایی چون محمد اصفهانی، علیرضا عصار، فرمان فتحعلیان، محسن چاوشی و... داشته است. این هنرمند در اولین و دومین جشن سالانه موسیقی ما نامزد ب عنوان «نوازنده برتر سال» شده بود. پورمیامین در آلبوم های «این حال من بی توست» (علیرضا عصار)، «فاصله»، «نون و دلقک» و... (محمد اصفهانی)، «غریبه» (فریدون آسرایی)، «پاروی بی قایق»، «من خود آن سیزده ام» (محسن چاوشی)، «شلیک» (فرزاد فرزین)، «نفس های بی هدف» (محسن یگانه)، «ناجی»، «با مردم بیگانه» و... (فرمان فتحعلیان) به نواختن گیتار پرداخته و صدها بار با خوانندگانی چون علیرضا عصار، محمد اصفهانی، فرمان فتحعلیان و... روی صحنه رفت.روتیتر: یادی از درگذشتگان موسیقی در سال 1395منبع: سایت موسیقی مانویسنده: سما بابایی ع خبر اول: دسته بندی مطلب: خبرخلاصه مطلب: موسیقی ما - «قیامت پیش روی شما و مرگ در پشت سر، شما را می راند. سبک بار شوید تا برسید. همانا آنان که رفتند، در انتظار رسیدن شمایند.» مرگ، تقدیر است و سرنوشت محتوم هر بشری. می توان از مرگ هراسید یا چون مولای متقیان که از شکوه جهان آ ت آگاه است، بی صبرانه انتظارش را کشید. او به مؤمنانش نیز توصیه می کند: «ای مردم! شما را به یادآوری مرگ سفارش می کنم. از مرگ کمتر غفلت کنید. چگونه مرگ را فراموش می کنید، در حالی که او شما را فراموش نمی کند؟ و چگونه طمع می ورزید، در حالی که به شما مهلت نمی دهد؟» سالی که گذشت اما موسیقی ایران چهره های بسیاری را از دست داد. از بزرگان حوزه ی موسیقی سنتی ایران گرفته تا فعالان موسیقی پاپ و انی که در زمینه ی موسیقی تلفیقی فعالیت داشتند. بسیاری از چهره های موسیقی در حالی رفتند که هیچ جانشینی برای آنان نیست؛ بسیاری نیز با رفتن شان، بخش عظیمی از گنجینه ی موسیقی نواحی ایران را با خود برای همیشه بردند. مرگ، سرنوشت محتوم تمام آدمی زادگان است. ...

بلوچی